کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی اثر جیمز وود از نشر مرکز

جیمز وود در کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی، پیوند میان داستان و زندگی عادی را شرح می‌دهد و استدلال می‌کند که چرا خواندن داستان مهم است. این اثر شامل چهار جستار است که خاطرات شخصی نویسنده را با مفاهیم نقد ادبی در هم می‌آمیزد و بر پایه‌ی مجموعه سخنرانی‌های نویسنده گردآوری شده است. جیمز وود همچنین با ارجاع به برخی داستان‌های مطرح جهان، بر اهمیت ادبیات داستانی در زمانه‌ی حاضر صحه می‌گذارد.

درباره‌ی کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی

جرج الیوت معتقد بود که هنر نزدیک‌ترین چیز به زندگی است و جیمز وود در کتابش تلاش می‌کند این گزاره را راستی‌آزمایی کند و نشان دهد در میان همه‌ی هنرها این ادبیات داستانی است که می‌تواند در توصیف شیوه‌ی زندگی انسان‌ها به کار آید. نویسنده در چهار جستار کتاب با در هم تنیدن خاطره و نقد ادبی اثری پژوهشی تالیف کرده که خواندن آن را لذت‌بخش و جذاب خواهد کرد.

جیمز وود با ارجاعات متعدد به تجربه‌ی زیسته و زندگی شخصی خود، توانسته مفاهیم مهم و معیارهایی از نقد ادبی را به آسانی به خواننده بشناساند؛ طوری که خواننده با خواندن کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی متوجه خواهد شد چرا خواندن ادبیات داستانی ضروری است و چرا نویسنده تا این اندازه بر آن پافشاری می‌کند. در واقع، او ادبیات را نزدیک‌ترین پدیده به حیات انسانی می‌داند.

پاسخ‌های جیمز وود به پرسش‌های خودش

کتاب حاضر با طرح یک پرسش بنیادین آغاز می‌شود: «چرا؟» جیمز وود در نخستین جستار خود، این پرسش ساده اما عمیق را پیش می‌کشد که چرا می‌خوانیم و چرا ادبیات داستانی برای فهم جهان ضرورت دارد. جستار دوم با عنوان «توجه جدی»، به هنر نگریستن به جزئیات زندگی اختصاص دارد و نشان می‌دهد که چگونه داستان‌نویسان با تمرکز بر لحظات روزمره، به واقعیت معنا می‌بخشند.

در جستار سوم، «استفاده از همه چیز»، وود بررسی می‌کند که نویسندگان چگونه مواد خام اعم‌از تجربه‌ی زیسته، مشاهدات اتفاقی و حتی عناصر تصادفی جهان پیرامون را در خدمت خلق روایت درمی‌آورند. در نهایت، جستار چهارم با نام «بی‌خانمانی دنیوی»، به مفاهیمی همچون غربت، مهاجرت، ریشه‌ها و ارتباط آن‌ها با کنش خواندن و نقد ادبی می‌پردازد تا به جمع‌بندی برسد.

تحلیل شاهکارهای ادبی در دفاع از اهمیت داستان

جیمز وود در کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی، برای اثبات این موضوع که چرا ادبیات داستانی اهمیتی حیاتی دارد، عمل خواندن را یکی از مقدس‌ترین و شخصی‌ترین فعالیت‌های انسانی در نظر می‌گیرد. او برای تبیین دیدگاه خود به سراغ بررسی برخی متون برجسته رفته و تحلیل‌های درخشانی از آثار گوناگون ارائه می‌دهد. نویسنده با بررسی دقیق داستان بوسه اثر چخوف، مهاجران اثر زیبالد و گل آبی اثر فیتزجرالد نشان می‌دهد که چگونه یک اثر داستانی می‌تواند لایه‌های پنهان تجربه‌ی انسانی را بازنمایی کند و ارزش والای این هنر را در زمانه‌ی حاضر به اثبات برساند.

برای فهم هرچه بهتر این موضوع که خواندن داستان می‌تواند چه اهمیتی داشته باشد، خرید کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی در دسترس شما قرار دارد. این اثر را نشر مرکز با ترجمه‌ی سعید مقدم منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی

• این کتاب ثابت می‌کند که چه در قالب کوتاه و چه بلند، در کلام مکتوب یا گفتار، جیمز وود صدایی است که ارزش شنیدن دارد. (مالکوم فوربس)
• کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی اثری عالی است: هم روشنگر و هم معقول، ترکیبی که در عرصه‌ی نقد به‌اندازه‌ی کافی نادر است. تیزبینی‌های خود وود نیز مثل همیشه دقیق است. (تئو تیت)
• گفتاری کوتاه اما جذاب. (مکس لیو)
• ظرافتی رها و دلنشین در لحن دارد؛ مجموعه‌ای کم‌حجم و به شکلی جذاب، فروتنانه. (ماتیلدا باثرست)

کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی برای شما مناسب است اگر

• تمایل دارید به‌جای خواندن یک کتاب سنگین در زمینه‌ی پژوهش و نقد ادبی با جستارهایی آمیخته با خاطرات شخصی مواجه شوید.
• می‌خواهید بدانید کارکرد ادبیات داستانی چیست و چرا خواندن ادبیات ضروری است.
• مایلید پیوند میان داستان و زندگی واقعی را بدانید.

در بخشی از کتاب نزدیک‌ترین چیز به زندگی می‌خوانیم

آرزو می‌کنم می‌توانستم کادانس انگلیسی را دوباره همان‌طور بشنوم که اولین بار به شکل درست در کلیسای جامع دورام شنیدم. آن زمان یازده‌ساله بودم. در زمانی که دعا خوانده می‌شد، ما اعضای گروه کُر با هم تبادل نظر می‌کردیم، احتمالاً یواشکی به یکی از کشیش‌ها که متفرعن‌تر از بقیه بود می‌خندیدیم همان که موقع رفتن به سوی جایگاه خود، دست‌های به‌هم‌گره‌کرده‌اش را روبه‌روی سینه‌ی خود دراز ‌کرده بود و شبیه یک ماهی پرهیزکار شده بود و بعد ما بر‌خاستیم و آواز «آه، نتا لوکس» اثر تامس تالیس را ‌خواندیم. من این قطعه را بلد بودم ولی واقعاًً به آن گوش نکرده بودم. اما حالا ناگهان زیبایی مطلق آن مرا تکان داد بر من یورش ‌آورد، از خود بیخودم کرد: آرامش ملایمِ لحن آن، مانند صدای عدالت؛ آن دیسونانس دلپذیر، که مثل درد خوشایند بود.

بخشی از آن دیسونانس، با صوت تودوریِ بارزش، حاصل موومانی بود که به «هم‌نامِ غیرهارمونیک» معروف است و نزدیک‌ترین نت به آن نتی که آدم انتظار دارد در هارمونیِ یک آکورد بشنود بر آن سایه می‌اندازد همان نت است، اما نیم‌پرده فاصله دارد. همان‌طور که آواز تالیس به پایان خود نزدیک می‌شد، زن میانسالی را دیدم با کیفی پارچه‌ای آویخته به شانه که از پشت آن ساختمان بزرگ پا به عقب تالار گذاشت که در سایه فرو رفته بود. از این‌که تنها بود و آن‌همه دور ایستاده بود می‌شد نتیجه گرفت گردشگری خجول باشد. اما آن کیف پُر را ‌شناختم، آن پالتو را که همیشه در دل می‌گفتم که کاش کمی چشمگیرتر بود، و آن حالت مضطرب و خدنگ‌وار ایستادنِ مادرم را. هر سه شنبه بعدازظهر می‌آمد، چون مدرسه‌ی دخترانه‌ای که در آن تدریس می‌کرد سه‌شنبه‌ها زودتر تعطیل می‌شد.