کتاب زنی در من قدم می‌زند

کتاب زنی در من قدم می‌زند نوشته‌ی نزار قبانی، گزیده‌ای از بهترین شعرهای این شاعر معاصر عرب‌زبان است. قبانی شاعری بود که خود را وقف عشق کرد و درعین‌حال از از وضعیت اجتماعی زمانه‌ی خود نیز غافل نبود. او به طور پیوسته با نقد آشکار و شاعرانه‌ی خویش، حاکمان عربی را به چالش می‌کشید. بیان عشق از زبان او، چنان درون انسان را به غلیان می‌انداخت که کنش را سبب می‌شد.

درباره‌ی کتاب زنی در من قدم می‌زند

زنی در من قدم می‌زند که کتاب گزیده اشعار نزار قبانی (Nizar Qabbani) است، توسط یدالله گودرزی ترجمه و گردآوری شده و در اختیار علاقه‌مندان این شاعر سوریه‌ای قرار گرفته است. نزار قبانی اولین مجموعه شعر خود را در بیست‌ویک سالگی منتشر کرد و از همان ابتدا عصیانی علیه جریان شعر مرسوم آن روزگار به راه انداخت. عشق به یار و دیار و هجو حکام عرب، مضمون شعرهای او شد و پیوسته تلاش کرد که شعرهایش دچار رکود و تکرار نشوند و جذابیت خود را حفظ کنند.

یدالله گودرزی تلاش کرده تا با ارائه‌ی بهترین ترجمه اشعار نزار قبانی، خوانندگان را با چندی از شیرین‌ترین شعرهای این شاعر، همراه کند و ساعاتی خوش را برایشان به ارمغان آورد. قبانی همیشه کوشیده تا میان زبان فخیم و زبان محاوره‌ی کوچه و بازار عربی، پیوندی ایجاد کند و از ویژگی‌های ساختاری هرکدام به نفع شعرش بهره ببرد و بدین شکل، شعری بیافریند که ضمن نزدیکی به زبان رایج مردم، زیبایی‌شناسی فکرشده و فرم درستی نیز داشته باشد.

عشق و سیاست در کتاب زنی در من قدم می‌زند

در کتاب زنی در من قدم می‌زند چندی از قشنگ‌ترین اشعار نزار قربانی، مثل شهر مشهور جهان ساعت‌هایش را با چشمان تو کوک می‌کند قرار داده شده؛ این شعر البته در این کتاب با نام «با چشمانت جهان ساعتش را کوک می‌کند» به چاپ رسیده و شما با دانلود کتاب زنی در من قدم می‌زند می‌توانید این شعر و بسیاری دیگر از اشعار نزار قبانی را مورد مطالعه قرار دهید.

کتاب زنی در من قدم می‌زند نزار قبانی توسط یدالله گودرزی ترجمه شده و نشر گویا آن را منتشر کرده است.

کتاب زنی در من قدم می‌زند برای شما مناسب است اگر

• به شاعرهای عرب علاقه‌مندید.
• از دوستداران شعرهای نزار قبانی هستید و به دنبال ترجمه‌ای خوب از گزیده شعرهایش هستید.
• قصد خرید مجموعه شعری عاشقانه را دارید.

در بخشی از کتاب زنی در من قدم می‌زند می‌خوانیم

بیفزای! عشق مرا بیفزای
ای شیرین‌ترین رعشه‌های جنونم
ای عبور ِخنجر، ‌در رگم،
در خونم!
ای دَمدمه‌ی دشنه!
بانوی من!
بیشتر غرقم کن
که دریا صدایم می‌کند
مرا بیشتر بمیران!
شاید مرگ که مرا می‌میراند زنده ترم کند
جغرافیای من پیکر توست
مرا با نقشه‌ی جهان کار‌ی نیست