بله
کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران نوشته‌ی حانیه فرج‌اللهی اثری پژوهش‌محور است که به یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های حقوق بین‌الملل می‌پردازد. این کتاب با بررسی تجربه کشورهای مختلف و تعهدات حقوق بشری دولت‌ها، نقش عفو مشروط را در بازسازی جوامع آسیب‌دیده از جنگ بررسی می‌کند و با تکیه بر حقوق بین‌الملل و حقوق بشر، شرایط مشروعیت عفو مشروط، مسئولیت دولت‌ها و ضرورت حمایت از قربانیان جنایات بین‌المللی را روشن می‌سازد.
درباره‌ی کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران
تا به حال به این پرسش فکر کرده‌اید که پس از پایان یک جنگ یا مخاصمه چطور می‌توان میان برقراری صلح پایدار و اجرای عدالت کیفری بین‌المللی تعادل برقرار کرد؟ آیا در هر شرایطی تنها راه تحقق عدالت، مجازات مرتکبان جنایات بین‌المللی است یا عفو مشروط می‌تواند مانع تداوم خشونت در جهان شود؟ اگر به چنین پرسش‌های چالش‌برانگیزی فکر کرده‌اید و می‌خواهید به پاسخ‌هایی دقیق و با پشتوانه‌ی پژوهشی دست یابید، حانیه فرج‌اللهی با کتاب خود می‌تواند به شما کمک کند.
کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران، مفهوم صلح‌سازی، عدالت انتقالی و جایگاه حقوقی عفو در نظام بین‌الملل را بررسی می‌کند و در این مسیر، دیدگاه‌های موافقان و مخالفان عفو نسبت به تجربه کشورهای مختلفی مانند آفریقای جنوبی، شیلی، آرژانتین و سیرالئون را مورد تشریح قرار می‌دهد. به این ترتیب آشکار می‌شود که اعطای عفو بدون در نظر گرفتن حقوق قربانیان و الزامات حقوق بشری، برخلاف انتظار می‌تواند به ترویج فرهنگ بی‌کیفری منجر شود.
بازخوانی مفهوم عفو در حقوق بین‌الملل
حانیه فرج‌اللهی به بررسی سازوکارهای حقوقی مشروعیت‌بخشی به عفو می‌پردازد و بر ضرورت حقیقت‌یابی، پاسخگویی مرتکبان، جبران خسارت قربانیان، تضمین عدم تکرار جنایات و نظارت نهادهای بین‌المللی تأکید می‌کند. از این منظر، عفو دیگر به معنای فراموش کردن جنایات گذشته یا چشم‌پوشی مطلق از مسئولیت مجرمان نیست، بلکه راهکاری سازنده است که عبور از بحران و بازسازی جامعه را ممکن می‌کند.
پس اگر می‌خواهید بدانید چگونه می‌توان میان مجازات جنایتکاران بین‌المللی و برقراری صلح پایدار تعادل برقرار کرد، با خرید کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران منتشرشده از سوی نشر وانیا، می‌توانید با مبانی حقوقی عفو مشروط و جایگاه آن در نظام حقوق بین‌الملل آشنا شوید.
کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران برای شما مناسب است اگر
- دانشجو یا پژوهشگر حقوق بین‌الملل هستید و به بررسی مبانی حقوقی عفو مشروط، مسئولیت بین‌المللی دولت‌ها و جایگاه عدالت کیفری بین‌المللی علاقه‌مندید.
- می‌خواهید موضوعاتی مانند عدالت انتقالی، گذار سیاسی، صلح‌سازی و بازسازی جوامع پس از جنگ را بررسی کنید.
- قصد دارید تجربه کشورهایی مانند آفریقای جنوبی، شیلی، آرژانتین و سیرالئون را در مواجهه با جنایات گذشته بررسی کنید.
در بخشی از کتاب به نام صلح‌سازی، به رسم عفو جنایتکاران: در دوران پسامخاصمه از منظر حقوق بین‌الملل می‌خوانیم
از سال 1960 تا 1994، هزاران نفر از سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی تحت سیستم آپارتاید این کشور مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. با تهدید وقوع یک جنگ داخلی خونین در حین مذاکرات، «رهبران در حال خروج» برخی از شکل‌های عفو برای کسانی که مسئول رژیم بودند را به‌عنوان شرط انتقال صلح‌آمیز به یک جامعه کاملاً دموکراتیک تعیین کردند. رهبران جمعیت اکثریت سیاه‌پوست تصمیم گرفتند که تعهّد به اعطای عفو قیمت مناسبی برای گذار نسبتاً صلح‌آمیز به دموکراسی کامل باشد.
تعقیب قضایی برای همه متقاضیان عفو ممکن بود، مگر اینکه کمیته عفو تصمیم می‌گرفت که متقاضی شرایط مندرج در قانون 1995 ترویج وحدت و آشتی ملی را رعایت کرده است. مطابق این قانون، هدف عفو محافظت از افراد در برابر تعقیب قضایی نبود، بلکه کمک به کشف مؤثر حقیقت بود، و بنابراین می‌توانست به‌عنوان مدرکی برای انجام تحقیقات داخلی مورد استفاده قرار گیرد، که راه‌حلی برای قربانی‌ها ارائه می‌دهد و به همین دلیل دادستان دیوان بین‌المللی کیفری باید به آن احترام بگذارد. موضوعی که در مسئله آفریقای جنوبی قابل تامل است، بحث عدم اعمال صلاحیّت جهانی دولت‌ها می‌باشد. دولت‌ها عموماً تصمیم نمی‌گیرند که تعقیب جنایات بین‌المللی را در کشور دیگری آغاز کنند، مگر اینکه به این نتیجه برسند که این اقدام خلاف منافع عدالت نخواهد بود؛ این فرضیه در عمل نیز اثبات شده است و تا به امروز، هیچ کشوری تعقیب قضایی برای جنایات علیه بشریت در دوران رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی را آغاز نکرده است که احتمالاً منعکس‌کننده احترام بیشتر جامعه بین‌المللی به تدابیر آشتی در شرایط خاص آفریقای جنوبی است.
با این حال، در سال 1998، پس از تصویب اساسنامه رم، کوفی عنان، دبیر کل وقت سازمان ملل، هنگام بازدید از آفریقای جنوبی، از تلاش‌های دولت ماندلا برای کنار آمدن با دوران آپارتاید حمایت کرد و اظهار داشت: «غیرقابل تصور است که دیوان کیفری بین‌المللی بخواهد قضاوت خود را جایگزین قضاوت یک ملت کند که در تلاش است گذشته‌ای دردناک را پشت سر بگذارد و آینده‌ای بهتر بسازد».
