بله
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم، مجموعه‌ای از ماجراهای جالبی که در دوران ناصرالدین‌شاه در پایتخت رخ داده، پیش روی شما قرار می‌دهد. فرزانه نیک روح متین، حکایت‌های این اثر را بر اساس گفت‌وگو با چهره‌های سرشناس و قدیمیِ تهران، گزارش‌های میدانی و مستندات تاریخی جمع‌آوری کرده است. پس از مطالعه‌ی این اثر در جریان اتفاق‌های جالب و سنت‌های تهرانی‌های دوران نادری قرار می‌گیرید.
درباره‌ی کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم، شما را با جالب‌ترین ماجراهای دوران ناصرالدین‌شاه قاجار در پایتخت همراه می‌کند. فرزانه نیک روح متین، بازه‌ی زمانی سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار را برای روایت‌های این اثر انتخاب کرده است. خاطره‌هایی که در این کتاب قرار دارند، جنبه‌ی خصوصی از زندگی تهرانیان قدیم را در بر گرفته‌اند. نیک روح متین در 13 حکایت شیرین از طهران به زوایای پنهان زندگی تهرانی‌های دوران ناصری از مکتبخانه گرفته تا آداب و رسوم و مراسم ازدواج توجه نشان داده است. در دل این حکایت‌ها، برخی از ناگفته‌های تهران نیز که کمتر کسی از آن‌ها خبر دارد، توضیح داده شده‌اند.
اطلاعات کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم روایتی از تشریفات ازدواج در تهران قدیم آغاز می‌شود. فرزانه نیک روح متین در این بخش به معرفی رسم‌هایی پرداخته که امروزه رواج کمتری دارند. در آن روزگار، خانواده‌های تهرانی، عموماً عروس را از میان خویشان، بستگان و آشنایان پیدا می‌کردند. آداب عقد و مراسم جهازبران، در ادامه‌ی کتاب توضیح داده شده‌اند.
نخستین و آخرین حاکم زن در تهران دوران ناصری، غول آتشخوار، پست، تلگراف و تلفن، دلقک‌های معروف تهران و لوطی‌ها، برخی از نکته‌های جالبِ زندگی مردمان تهران قدیم است که مولف در ادامه‌ی کتاب به آن‌ها پرداخته. این نکته‌های جالب و دلنشین با ذکر 13 حکایت کوتاه در انتهای این اثر پایان یافته‌اند.
این کتاب تاریخ محلی را انتشارات سیزده چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم برای شما مناسب است اگر
- قصد مطالعه‌ی کتابی با موضوع تاریخ محلی تهران در دوران پادشاهی ناصرالدین‌شاه را دارید.
- علاقه‌مند به فرهنگ دوران ناصری هستید و می‌خواهید با اتفاق‌های دلنشین و جالب تهرانِ آن زمان آشنا شوید.
- جلد اول 13 حکایت شیرین از طهران به قلم فرزانه نیک روح متین را خوانده‌اید و آن را دوست داشته‌اید.
در بخشی از کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد دوم می‌خوانیم
به دلیل استفاده‌ی بیش از اندازه‌ی مردم از قند وشکر و نامرغوب بودن قند‌های شهری و گرانی سایر قندها، این بار ناصرالدین شاه برای آن‌که به مردمش لطف کند دستور داد در تهران کارخانه‌ی قند بنا کنند. به دستور ذات همایونی کارخانه‌ای در ده کهریزک ساخته شد که متأسفانه بیش از دوازده روز سرپا نبود و فرنگی‌ها به سرعت جلوی کارش را گرفتند. بعد از تعطیلی کارخانه، همچنان قند و شکر از آن سوی مرز وارد می‌شد. با روی کار آمدن پهلوی اول، این کارخانه دوباره راه‌اندازی شد و در این راستا کارخانه‌های دیگر ساخت قند و شکر تأسیس شد و با فراوانی قند و شکر در اوایل قرن چهاردهم خورشیدی، قنادها دست از فروش قند و شکر برداشتند و از آن‌ها در تهیه‌ی شیرینی استفاده کردند و به شیرینی‌پزی رو آوردند.
جالب است بدانید در قنادی‌ها آبنبات هم می‌فروختند و معروف‌ترین آبنبات، آبنبات قیچی بود. این نام از آن‌جا می‌آمد که شکل آبنبات شبیه شستی بود که با قیچی بریده باشند. این آبنبات برای تسکین شکم درد نیز تجویز می‌شد. همچنین آبنبات هلی، بادامی، پسته‌ای و ترش نیز موجود بود. علاوه بر آن در قنادی‌ها کاسه نبات مراسم عقد و عروسی هم فروخته می‌شد. البته تهرانیان قدیم عادت داشتند برای آشتی و رفع کدورت کاسه نبات بخرند و به خانه‌ی اقوام و آشنایان ببرند.
بازار شیرینی‌فروشی‌ها در تهران تا آغاز جنگ جهانی دوم داغ بود اما با شروع جنگ، تهران با کمبود قند و شکر مواجهه شد و تا مدتی قنادی‌ها و شیرینی‌فروشی‌ها بسته شد. پس از پایان جنگ شیرینی‌پزی‌ها کارشان را از سر گرفتند.
