کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها

کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها مجموعه‌ای از مصاحبه‌های خبرنگاران و روزنامه‌نگاران با چهره‌های مشهور سینمایی است که توسط هنگامه ناهید گردآوری و ترجمه شده؛ این مصاحبه‌ها دربردارنده‌ی شرح‌حال‌هایی جالب‌توجه از این اشخاص و گزیده‌هایی از رویدادهای مهم تاریخ سینما هستند که با حضور افرادی چون ریچارد برتون، جک لمون، جک نیکلسون، رابرت دنیرو و... انجام شده است.

درباره‌ی کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها

مطالعه‌ی گذشته‌ی شخصی و حرفه‌ای بازیگران پرآوازه و شهیر تاریخ سینما، اطلاعاتی جالب درمورد مسیرشان به‌ سمت موفقیت حرفه‌ای به ما می‌دهد. اطلاعاتی که شاید برای علاقه‌مندان به کار در حوزه‌ی سینما و بازیگری، جالب و آموزنده باشد. هنگامه ناهید در کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها به گردآوری چند مصاحبه‌ی جالب میان خبرنگاران خوش‌آوازه و بازیگران کارکشته‌ی سینمای غرب پرداخته است. مصاحبه‌ی کنت تاینن، مفسر و منتقد تئاتر با ریچارد برتون که در سپتامبر 1963 انجام شد، اولین گپ‌و‌گفتی است که در این کتاب می‌خوانیم. تاینن در این مصاحبه بیشتر به گرایش‌های تئاتری برتون و سپس زندگی شخصی او به‌عنوان پسر یک معدن‌چی زغال‌سنگ اهل گلامورگن شایر پرداخته و از حقایق جالبی درمورد این بازیگر محبوب سینمای دهه‌ی 60 هالیوود، پرده برمی‌دارد.

مصاحبه‌ی ریچارد مریمن با داستین هافمن، گفت‌و‌گوی لارنس گروبل با مارلون براندو، آل پاچینو و رابرت دنیرو، مصاحبه‌ی پیتر اس. گرینبرگ با پل نیومن، دیوید هاچمن با رابرت ردفورد و... دیگر مصاحبه‌هایی است که در کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها می‌خوانیم. در مصاحبه‌ای که یک خبرنگار با جک نیکلسون انجام داده، به واقعیت‌هایی تکان‌دهنده و عجیب درمورد زندگی این بازیگر موفق سینما پی می‌بریم که تصورات‌مان راجع به رفاهی که از همان ابتدا نصیب بازیگران می‌شود را تغییر می‌دهد. نیکلسون با گذشته‌ی سخت و کودکی نه‌چندان خوشایندی که داشته، در جوانی رؤیای بازیگر شدن در سر می‌پروراند و تقلاهای بسیارش برای رسیدن به جایگاهی ارزشمند در دنیای بی‌رحم هالیوود، سالیان سال به طول می‌انجامد؛ تا در نهایت با بازی در فیلم «ایزی رایدر» در سال 1969 شناخته می‌شود و محبوبیت خوبی میان منتقدان و سینماگران کسب می‌کند. دیدگاه کلی او نسبت به پستی و بلندی‌های زندگی و جدی گرفتن رؤیاها، از نکات قابل‌توجه این مصاحبه به شمار می‌آید.

دیگر افراد برجسته‌ای که به‌خصوص در عرصه‌ی بازیگری و کار در هالیوود به شهرتی چشمگیر رسیده‌اند، هرکدام گذشته‌ای سخت و مسیری پرتنش را از سر گذرانده و پس از دست‌و‌پنجه نرم کردن‌های بسیار با مشکلاتی چون بی‌پولی، نداشتن سرپناه و جابه‌جایی‌های مداوم، شرایط خانوادگی دشوار و... به موفقیتی بزرگ در هنر دست یافته‌اند؛ مصاحبه‌های کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها حاوی خاطرات و سرگذشت‌های بامزه‌ای از این شخصیت‌های تأثیرگذار دنیای سینما هستند که غالباً به بازگویی رویدادهای دوران پیش از معروف شدن آن‌ها می‌پردازند. همچنین دیدگاه‌های هنری و حرفه‌ای این اشخاص به دریافت دقیق‌ترمان از رویکرد هنری ایشان کمک می‌کند. اگر به حواشی و مسائل مربوط به تاریخ سینما علاقه‌مندید یا مشتاقید بدانید آن مسیر یک شبه‌ای که برای بازیگران هالیوود تصور می‌کنیم، چطور طی شده است، پیشنهاد می‌کنیم مطالعه‌ی این کتاب را از دست ندهید.

کتاب پیش رو توسط هنگامه ناهید ترجمه شده و به همت انتشارات لگا در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب به افرادی که به سرگذشت بازیگران هالیوود و مصاحبه‌های هنری علاقه‌مندند، توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب گپ و گفت با کاردرست‌ها می‌خوانیم

دنیرو در 17 آگوست 1943 در گرینویچ ویلج متولد شد. پدر و مادرش، هر دو هنرمند [نقاش] بودند و در دو سالگی او، از هم جدا شدند. هنگامی‌که پدرش، رابرت، برای نقاشی به اروپا سفر می‌کرد، دنیروی جوان در آپارتمانی در خیابان 14 غربی، همراه با مادرش، ویرجینیا آدمیرال که خرج زندگی‌شان را از طریق تایپ تأمین می‌کرد، می‌زیست. در گروه تئاتر مدرسه، با نمایش جادوگر شهر اوز، تماشاگران دنیرو ده ساله را در اولین نقشش یافتند: شیرِ بزدل. کمی بعد، او در یک کارگاه نمایشی تابستانی در مدرسه‌ی جدید تحقیقات اجتماعی ثبت‌نام کرد و چون خجالتی بود و به‌سختی می‌توانست در مقابل غریبه‌ها قرار بگیرد، جاه‌طلبی‌های بازیگری‌اش را کنار گذاشت و به یک باند خیابانی در نیویورک ملحق شد.

در 16 سالگی، مدرسه را رها کرد و به کلاس بازیگری بازگشت و این بار نزد استلا آدلر، خانمی که مربی براندو نیز بود، بازیگری را آموخت. بازیگرْ سالی کرکلند، یکی از دوستان دنیرو در آن سال‌های نخست، به یاد می‌آورد که او با نمونه عکس‌هایی که در آن‌ها لباس‌های مبدل و گوناگون بر تن دارد، به سازمان‌های انتخاب بازیگر می‌رفته «برای این‌که به مدیران بازیگری ثابت کند که تک‌بعدی نیست.» و این‌چنین، دنیرو کم‌کم در نمایش‌ها و فیلم‌های کم‌هزینه حضور یافت.

در سال 1963، او برای فیلم جشن عروسی برایان دی پالما تست داد و توانست کارگردان جوان را با توانایی تغییر سریع خود و بدل شدن به شخصیت قصه، تحت تأثیر قرار دهد. او نقشی را گرفت که دست‌مزدش 50 دلار بود و در ادامه، دو فیلم دیگر را با دی پالما کار کرد: تبریکات (۱۹۶۸) درباره‌ی یک سرباز فراری و سلام مامان! در سال 1970...