بله
کتاب مدرنیسم در سینما، بینشی عمیق از مقوله‌ی مدرنیسم در هنر هفتم پیش روی شما قرار می‌دهد. آندراش بالینت کواچ، با رویکردی تحلیلی و تاریخی، سِیر تحول سینمای هنری را در دوران اوج خود واکاوی کرده است. آشنایی با مفاهیمی مانند مدرنیسم در هنر هفتم، شکل‌گیریِ فیلم هنری و سبک‌های ناتورالیستی از دستاوردهای مطالعه‌ی این کتاب برنده‌ی جایزه‌ی لیمینا در 2009 است.
درباره‌ی کتاب مدرنیسم در سینما
مدرنیسم، پدیده‌ای است که سینما را از سرگرمی به رسانه‌ای برای تفکر و نوآوریِ فرمی تبدیل کرد. سِیر این پدیده در کتاب مدرنیسم در سینما از سال‌های 1950 تا 1980 بررسی شده است. آندراش بالینت کواچ (András Bálint Kovács)، تنوع و تکامل سبک‌های مدرنیستی را با نگاهی موشکافانه از منظرهای مختلف توضیح داده است.
برای آشنایی با سبک‌های مدرنیستی، توضیحات کاملی در کتاب مدرنیسم در سینما درباره‌ی مفهوم «مدرن» مطرح شده است. این مفهوم به جریانی در هنر و سینما اشاره دارد که از دهه‌ی 1950 تا 1980 در اروپا شکوفا شد. سینماگران با نگاهی انتقادی به ساختارهای کلاسیک و سنتی، روایت‌های خطیِ رایج را از بین بردند و سبک و زبان سینمایی را شکل دادند.
آندراش بالینت کواچ، با استناد به مدارکِ معتبر، تلاش کرده تا تفاوت‌های ظریف مفاهیمی مانند مدرن، مدرنیته، مدرنیسم، مدرنیست و آوانگارد را توضیح دهد. آشنایی با این تفاوت‌ها در کتاب مدرنیسم در سینما، به شما کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری از تحولات سینمایِ هنری اروپا و جایگاه فیلمسازانِ برجسته‌ی این جریان فکری پیدا کنید.
آشنایی با سبک‌های مدرنیستی از زبان آندراش بالینت کواچ
ویژگی‌های مدرنیسم راه را برای تبدیل سینما به یکی از مهم‌ترین بسترهای تجربه‌ی مدرنیته تبدیل کرد. انواع فرم‌ها، ژانرها، الگوها و سبک‌های مدرنیستی در کتاب مدرنیسم در سینما توضیح داده شده تا با لایه‌های پنهانِ این سبک‌ها آشنا شوید و به درکی فراتر از تماشاگرِ صِرف دست یابید.
کتاب مدرنیسم در سینما با هدف پوششِ تمامی آثار مهمِ سینماگران اروپایی تدوین شده است. به همین منظور، در کنار آثار سینماگرانِ مطرح، فیلم‌های سینمای اروپای شرقی و برخی از سینماگران روس مانند آندری تارکوفسکی، میلوش یانچو و میکلوش یانچو نیز بررسی شده‌اند. این بررسی، تصویری جامع از تنوع مدرنیسمِ سینمایی در سراسر اروپا پیش روی شما قرار می‌دهد.
با خرید کتاب مدرنیسم در سینما به منبعی جامع و معتبر دسترسی پیدا می‌کنید که تاریخ سینمای مدرنِ اروپا از دهه‌ی 1950 تا 1980 به شکلی دقیق و تحلیلی در آن از زوایای مختلف بررسی و تفسیر شده است. انتشارات علمی و فرهنگی، با چاپ این کتاب، برگ تازه‌ای را در دفتر مطالعات سینمایی ورق زده است. محمدرضا سهرابی نیز این کتاب را به فارسی ترجمه کرده است.
در نکوداشت کتاب مدرنیسم در سینما
-
مروری عالی بر مدرنیسم سینمایی در نیمه‌ی دوم سده‌ی بیستم. آندراش بالینت کواچ، به‌رغم طیف گسترده‌ی مطالب، تمامی بخش‌های مختلف و جزئیات جریان مدرنیسم در سینما را پوشش داده است. (کاربر آمازون)
-
کتاب مدرنیسم در سینما برای شما مناسب است اگر
- در فکر مطالعه‌ی منبعی جامع و تحلیلی درباره‌ی دوران اوج سینمای هنری اروپا هستید.
- در رشته‌های سینما، هنر و فلسفه تحصیل یا تدریس می‌کنید.
- منتقد فیلم هستید یا در حوزه‌های نظریِ سینما فعالیت دارید و می‌خواهید اطلاعات کاملی از سبک سینماییِ فیلمسازان شاخصی مانند اینگمار برگمن، فدریکو فلینی و ژان لوک گدار پیدا کنید.
در بخشی از کتاب مدرنیسم در سینما: سینمای هنری اروپا (1950 - 1980) می‌خوانیم
در سه فصلی که در ادامه می‌آید، طرحی کلی از تکامل و گسترش سینمای هنری مدرنیستی بین سال ۱۹۵۹ و حوالی سال 1975 در اروپا ارائه خواهم داد. من بر تاریخ زیباشناختی فرم‌های مدرن، گسترش و تکامل آن‌ها و تأثیرات دوگانه‌شان تمرکز خواهم کرد و این تاریخچه را به سه دوره تقسیم می‌کنم: دورۀ اول که آن را “دورۀ رمانتیک” می‌نامم، کوتاه‌ترین است و سال‌های 1958 تا حوالی 1961 را در بر می‌گیرد. این دورۀ ظهور اولین فیلم‌های مهم مدرنیستی است که جریان‌های اصلی را آغاز کردند. این دوره، دورۀ به چالش کشیده شدن ارتباط مدرنیسم با فرم‌های کلاسیک نیز هست. دورۀ دوم که سال‌های 1962 تا 1966 را در بر می‌گیرد، “مدرنیسم تثبیت‌شده” نامیده خواهد شد.
این دوره هنگامی است که مدرنیسم به جنبش بین‌المللی وسیعی تبدیل می‌شود و به نوعی معیار در سینمای هنری اروپا مبدل می‌گردد. این دوره موقعی که سینمای هنری مدرن به‌شدت خودارجاع می‌شود نیز هست. دورۀ سوم که در 1967 آغاز می‌شود و طولانی‌ترین است، “مدرنیسم سیاسی” است. این دورۀ آخر را به دو دورۀ دیگر می‌توان تقسیم کرد: اول، دورۀ تدارک و انتقال تأثیر جنبش سیاسی ضدسینما (1967 1970) است و دوم، که می‌توان آن را دورۀ فروپاشی مدرنیسم و انتقال به پسامدرن دانست. مشخصۀ این دو زیردوره، جست‌وجوی سینمای مدرن برای منبع الهام جدید به‌ویژه در واقعیت اجتماعی و تاریخی و در اسطوره‌های فرهنگی مختلف است.
دیدگاه کلی تاریخ‌نگاری فیلم دربارۀ این دوره این است که پدیده‌ای که با عناوین “فیلم مدرن”، “سینمای نو” یا “امواج نو” شهرت دارد و از اواخر دهۀ ۱۹۵۰ آغاز شد، به‌تدریج تمامی کشورهای فیلم‌سازی مهم در اروپا را فتح کرد. نسل جدیدی از فیلم‌سازانْ “سینماهای نو” را خلق کردند؛ به عبارت دیگر، رویکرد جدیدی به فیلم‌سازی را برای سینمای هنری هر کدام از این کشورها به ارمغان آوردند.
