کتاب اژدها

اگر به دنبال مجموعه‌ای متفاوت از شعر جهان هستید که مفاهیم اسطوره‌ای، فلسفی، روانی و انسانی را در قالب شعر آزاد، با زبانی موجز اما پرطنین به تصویر بکشد، کتاب اژدها اثر گاوین بنتاک گزینه‌ای درخشان برای کشف لایه‌های پنهان ذهن انسان و هستی است. این کتاب گذرگاهی پرطنین میان جهان فکری شرق و غرب، میان اسطوره و واقعیت و میان انسان و اژدهایانِ درونش است.

درباره‌ی کتاب اژدها

کتاب اژدها (Dragons) مجموعه‌ای از اشعار آزاد و روایی گاوین بنتاک (Gavin Bantock) است که مضامین گوناگونی چون اسطوره، کهکشان، نبوغ، دیوانگی، انسان‌گرایی، تنهایی، خویشتن‌کاوی و تأملات فلسفی را در دل تصاویری بدیع و گاه وهم‌انگیز می‌پرورد. شعرها در این کتاب با الهام از فرهنگ ژاپنی، نمادهای مسیحی، روایت‌های اسطوره‌ای و حتی عناصر ذن و آیین بودایی سروده شده‌اند و ذهن مخاطب را با خلایی وجودی در مرز میان رؤیا و واقعیت سرگردان می‌سازند.

ساختار کتاب اژدها چندبخشی است و بخش‌های مختلفی با عناوینی چون شباهت‌ها، اتاق‌ها و جهان اژدها آن را تشکیل داده‌اند. در این مجموعه، اژدها تنها موجودی اسطوره‌ای نیست و در واقع استعاره‌ای از درونی‌ترین تضادها و اضطراب‌های بشر در دوران معاصر است. شعرهای این کتاب گاه روایی، گاه فرارشته‌ای و اغلب چنان چندلایه‌اند که با هر بار خواندن، معنای تازه‌ای را می‌توان از دلشان بیرون کشید.

زبان شعرها، گرچه در ظاهر ساده و گفتاری است، اما ترکیبی از قدرت موسیقایی، غنای تصویری و هوشمندی‌ای غیرقابل‌چشم‌پوشی است. گاوین بنتاک از تاریخ، ادبیات، دین و طبیعت به‌عنوان عناصر شکل‌دهنده‌ی جهان شعری خود بهره می‌برد و فضایی می‌سازد که هم تراژدی است و هم تفکربرانگیز. کتاب اژدها با ترجمه‌ی سعید توانایی مروی از انتشارات علمی و فرهنگی به چاپ رسیده و در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

کتاب اژدها برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از علاقه‌مندان جدی شعر معاصر جهان، فلسفه، اسطوره‌شناسی یا ادبیات تطبیقی هستید، مجموعه شعر اژدها را از دست ندهید. این کتاب همچنین مناسب کسانی است که به دنبال اشعاری عمیق، معناگرا و چندبعدی با هدف تأمل و مکاشفه هستند.

در بخشی از کتاب اژدها می‌خوانیم

کسی گفت که اژدهای آبی روی دیوار اتاق کارم می‌خندیده،
ریسه می‌رفته؛ و از آن موقع تاکنون کسی دیگر در جایی دیگر، به من نگاه می‌کند،
در واقع بی‌آزار.
هرگز ندیده بودمش، اما می‌دانستم یکی سیاه‌رنگش در باغ آن خانه تهی نگاهم می‌کند.
یکی از چشم‌هایش را در گره پوست درخت غان کاشته‌شده‌ای دیدم، لختی اندیشیدم، در بوستانی همگانی؛
و باز آنجا بود، سیاه در برابر افق،
زمستان پیش در تپه‌های مرانت: آنجا ولی چیزی بیشتر از چشمانی هولناک بود-
بال‌ها، بی پوستی کشیده بر استخوان‌هایش.
دریا در این باره می‌داند. ربطی به چشم‌ها ندارد:
پیکرش مدفون در ساحل است: چنگال‌هایش را دیدم
از میان شن‌ها بیرون‌زده بود. نزدیک که شدم
تخته‌پاره‌ای بود سپید پیچیده در میان علف‌های دریایی.