کتاب به یاد و به یادگار: در مصاحبت یاران «علمی و فرهنگی»

معرفی کتاب به یاد و به یادگار: در مصاحبت یاران «علمی و فرهنگی»

کتاب به یاد و به یادگار نوشته‌ی یوسف ناصری و شرح خاطرات شب یلدای سال 1397 در جمع همکاران انتشارات علمی و فرهنگی است که با ذکر اتفاقاتی از زندگی نویسنده در دوره‌های دیگر، همراه شده است. کتاب زبانی شاعرانه و لحنی ادبی دارد و بین وقایع حال و گذشته در رفت‌وآمد است. سخنرانی نویسندگان و ادیبان مشهور در مراسم شب یلدا، از جمله ضیاء موحد و احمد سمیعی از موضوعات اصلی این اثر به شمار می‌رود و بخش‌هایی از صحبت‌های آنان نیز نقل شده است.

درباره‌ی کتاب به یاد و به یادگار

کتاب به یاد و به یادگار یوسف ناصری در ظاهر شرح خاطراتی از مراسم شب یلدای سال 1397 است؛ اما در حقیقت جستاری است که در آن نویسنده، یوسف ناصری، به بیان دیدگاه‌های خود در زمینه‌های مختلف پرداخته و بر حسب موضوع، از خاطرات دوره‌های دیگر زندگی‌اش هم یاد کرده است.

در کتاب به یاد و به یادگار انتشارات علمی و فرهنگی، نویسنده بخش عمده‌ی متن را به ذکر نام حاضران در مهمانی شب یلدا و نقل قسمت‌هایی از سخنرانی آنان اختصاص داده است. این اشخاص همگی از بزرگان فرهنگ و ادب هستند و در میان آنان، نام‌هایی مانند ضیاء موحد، احمد سمیعی، شهین‌دخت رئیس‌زاده، فریبرز مجیدی و بهاءالدین خرمشاهی به چشم می‌خورد. نویسنده با ذکر نام برخی از این افراد، به نقل خاطره‌ای از آنان در سال‌های دور می‌پردازد و باز به ادامه‌ی شرح وقایع شب یلدا برمی‌گردد.

یوسف ناصری در این کتاب نکاتی را ذکر می‌کند که بیانگر تنوع مطالعات اوست؛ از جمله به نامه‌ای اشاره می‌کند که فریدریش انگلس به مارکس نوشته و در آن، به یادگیری زبان فارسی و لذت بردن از خواندن اشعار حافظ اشاره کرده است. یادکردن از آثار هایدگر نیز نمونه‌ای از توجه نویسنده به متون فلسفی غربی است.

کتاب به یاد و به یادگار برای شما مناسب است اگر

• به خاطرات و کتاب‌های زندگینامه نویسندگان و شاعران معاصر علاقه‌مندید.
• می‌خواهید با نویسندگان و اعضای تیم انتشارات علمی و فرهنگی بیشتر آشنا شوید.

در بخشی از کتاب به یاد و به یادگار: در مصاحبت یاران «علمی و فرهنگی» می‌خوانیم

کمی به اطراف نگاه کردم. گویا برگشته‌ام به سالن. مسعود کوثری از دکتر موحد می‌خواهد چند کلامی برای جمع صحبت کند. او با این جمله صحبت خود را شروع می‌کند: «در مسیرِ آمدن به اینجا شعری را در حافظه‌ام مرور می‌کردم و...» خدای من! وقتی بزرگی چون او از حافظه می‌گوید، از کدام «حافظه» صحبت می‌کند؟ مرور کردن آن همه خاطرات و اشعار و نوشته‌ها چقدر زمان می‌برد؟ بدون شک تنها نگه‌دارنده‌ی «گذشته» حافظه است، حافظه به مثابه‌ی ناجیِ زمان، «خاطره» به مثابه‌ی انگشتی که توی شیشه‌ی مربا فرومی‌رود و بالا می‌آید، «لحظه» به مثابه‌ی بال پروانه‌ای که در تندبادی کنده می‌شود و در چشم به هم زدنی محو می‌شود....