فصلنامه سینمایی حلقه - شماره 2 - پارانویا

فصلنامه سینمایی حلقه - شماره 2 - پارانویا، بررسی‌ آن دسته از فیلم‌های سینمایی است که سعی دارند مفهوم پارانویا را به تصویر بکشند. مقالات موجود در این شماره از فصلنامه حلقه با نگاهی عمیق و ریزبینانه به سینما و پارانویا، ابعاد مختلف هر اثر سینمایی را موردبررسی قرار داده و بسیاری از جزئیاتی که از آن‌ها غافلیم را برای ما نمایان کرده‌اند.

هرچند که معمولاً فیلم‌های متمرکز بر پارانویا، به هر طریقی سعی دارند به مخاطب بفهمانند که کسی در تعقیب سوژه است که او را به خطر می‌اندازند، اما واقعیت این است که امروزه فیلم‌های این سبک تنها به همین تعقیب و گریزهای معمولی خلاصه نمی‌شوند. در حقیقت این فیلم‌ها به شکل کلی درباره‌ی روبه‌رویی سوژه با تمام عوامل تهدیدکننده‌اند. در فصلنامه سینمایی حلقه - شماره 2 - پارانویا، از فیلم‌هایی می‌خوانیم که بازتابی از اولین حضور مفهوم پارانویا در سینما بودند، تا امروز که این مفهوم شاخ و برگ داده شده و به شکل گسترده‌تری به آن پرداخته می‌شود. ریزجزئیاتی که در هر اثر سینمایی برای تثبیت و انتقال مفهوم پارانویا به کار بسته شده نیز در این فصلنامه به صورت کامل مورد بررسی قرار داده شده‌اند.

در این شماره از فصلنامه‌ی حلقه، مقالاتی می‌خوانیم به قلم: محمد ابراهیمیان، رابرت اسک‌وارلا، اشکان صادقی‌فرد، آزاده جعفری، شاهین محمدی زرغان، معصومه گنجه‌ای، دانیال زین‌العابدینی، افشین بشیرزاده، بهداد امینی، تارا استادآقا، یاشار کریمی، پدرام شایق، نگین همایون‌پور، بهنود امینی، ایمان هاشمیان، سامان بیات، همایون امامی، شهرزاد امیرشاه‌کرمی، اوستا محمودوند، سمیرا قطب، حمید کریمیان، عاطفه ملکی، فاطمه حیدری، مسعود مشایخی‌راد، محمدعلی باقری، انوش دلاوری، فرید متین، ایمان رهبر، آرزو معتمدی، سینا طهمورثی، بصیر علاقه‌بند، دوگ استنبرگ، شقایق رئوفی، مصطفی کردلو، امین نور و مهدی یعقوبی.

در بخشی از فصلنامه سینمایی حلقه - شماره 2 - پارانویا می‌خوانیم

در فیلم «سفر به سرزمین آرتور رمبو»، آرتور برای اعتراف به کلیسا رفته است. مادامی که کشیش پنجره‌ی روبه‌روی صورت او را کنار نزده، چهره‌ی او در تاریکی پنهان است. وقتی پنجره کنار زده می‌شود، نوری سیمای معصوم او را روشن می‌سازد. نوری که بیش از گناه بر معصومیت او دلالت دارد، چرا که او از این‌که مادرش را دوست ندارد احساس گناه می‌کند. چون مادرش با او با خشونت رفتار می‌کند و به او غذای ارزان‌قیمت می‌دهد.

در صحنه‌ای کمونارها را می‌بینیم که استوار بر صخره‌ها ایستاده‌اند و شعار آزادی‌خواهی سر می‌دهند. جوخه‌ی اعدام روبه‌روی آن‌ها به سویشان شلیک می‌کنند. مردی با قامت پوشیده در شنلی سیاه _نماد مرگ_ با یک سطل بر آن‌هایی که روی زمین افتاده‌اند رنگ سرخ می‌پاشد. آن‌ها را یک‌به‌یک می‌بینیم که در خون خود غرق شده‌اند و هیچ تکانی نمی‌خورند، اما در نمای بعدی و در تصویری درشت مرگ را می‌بینیم که سر و شانه‌اش با پارچه‌ای سیاه طوری پوشیده شده که فقط دو چشمش از دو سوراخ پارچه پیداست. مرگ سیگار می‌کشد و صرفاً موج حرکت دود سیگار است که با جنازه‌های بی‌حرکت کمونارها کنتراست ایجاد می‌کند. مهرجویی با طراحی این میزانسن بسیار ساده ولی شاعرانه و خلاق از جایگزینی مرگ به‌جای زندگی می‌گوید.

درست پس از تیرباران‌کردن کمونارها آرتور سر می‌رسد، دستش را به خون آن‌ها که بر دیوار پاشیده شده می‌کشد _تو گویی یادمانی با خود می‌برد_ و پریشان از آن‌جا دور می‌شود.

در نمای بعد، آرتور را در حال عبور از جنگل آردن می‌بینیم. فصل خزان است و برگ‌های زردشده یک‌به‌یک از درختان جنگل فرو می‌ریزند. استعاره‌ی شاعرانه‌ای از مرگ یک‌به‌یک کمونارها...