معرفی و دانلود هفته نامه خبر سبز - شماره 307

معرفی هفته نامه خبر سبز - شماره 307

هفته نامه خبر سبز - شماره 307 منتشر شد. نقد فیلم «قمارباز»، نقد سریال «گل سنگ»، نقد تئاتر «ذرات آشوب»، از جمله عناوینی است که در این شماره از هفته نامه می‌خوانید.

آنچه در شماره‌ی 307 هفته نامه خبر سبز می‌خوانید

در شماره‌ی جدید هفته‌نامه‌ی سینمایی «خبر سبز»، پرونده‌ای متنوع از نقدهای سینمایی، تئاتری، سریال و تحلیل فرهنگی آماده شده است. از بررسی فیلم «قمارباز» و نمایش «ذرات آشوب» تا نقد سریال «گل سنگ» و واکاوی عقب‌ماندگی سینمای ایران در برابر هالیوود، همچنین گزارشی از وضعیت اسفبار اقتصاد گالری‌های تهران. در ادامه، خلاصه‌ای از هر مطلب را می‌خوانید:

«قمارباز»؛ قماری جذاب اما با روایتی کوتاه

تیزر کوتاه: ایده‌ای ناب، اجرایی خسته‌کننده

فیلم «قمارباز» با سوژه‌ی به‌روز جنگ سایبری و بازی خوب کوروش تهامی و آرمین رحیمیان شروع می‌شود، اما ریتم کند، تعلیق‌های نیمه‌کاره و پختن ماکارونی در شب جنگ، آن را به تریلری بی‌نفس تبدیل کرده است. ایده‌اش 100، اجرایش 50. نسخه ویدیویی نقد این فیلم به همراه کیوآرکد در پایگاه خبری «لبخند سبز» قابل مشاهده است.

«ذرات آشوب»؛ حماسه‌ای که در شلوغی صحنه گم شد

تیزر کوتاه: جنوب، نور، شلوغی؛ اما روایت کجاست؟

نمایش «ذرات آشوب» با طراحی صحنه‌ی نفس‌گیر و موسیقی زنده جنوب، چشمان مخاطب را می‌نوازد، اما وفور شخصیت‌ها (بیش از 30 بازیگر) و غرق شدن کارگردان در فرم، روایت اصلی مقاومت مردم هرمز را گم کرده است. پایان‌بندی هوشمندانه، نجات‌بخش ضعف میانه‌ی اثر. نسخه ویدیویی نقد این نمایش به همراه کیوآرکد در پایگاه خبری «لبخند سبز» در دسترس است.

نقد سریال «گل سنگ»؛ معمای بی‌جواب کاغذ دیواری‌های گل‌گلی

تیزر کوتاه: کاغذ را بکنید، دیواری سفید می‌بینید.

سریال «گل سنگ» با سکانس سوزاندن جسد در بیابان وعده‌ی جنایی می‌دهد، اما به ملودرامی کُند درباره‌ی کاغذ دیواری و نم حمام تبدیل می‌شود. شخصیت‌های زائد، تعلیق‌های بی‌فرجام و اشتباهات فنی (صدای استودیویی پشت موتور!)، ناامیدی بزرگ شبکه نمایش خانگی را رقم زده‌اند. نسخه ویدیویی نقد این سریال به همراه کیوآرکد در پایگاه خبری «لبخند سبز» منتشر شده است.

جنگ روایت‌ها؛ وقتی هالیوود زودتر از ما به صحنه می‌آید

تیزر کوتاه: سینمای ایران در تله‌ی رفع تکلیف

مایکل بی در حال ساخت فیلمی درباره‌ی سرنگونی خلبانان آمریکایی در ایران است، درحالی‌که سینمای دفاع مقدس ما همچنان گرفتار کلیشه و ریتم کند است. این مقاله هشدار می‌دهد که بدون سرمایه‌گذاری، سرعت و فیلمنامه‌ی حرفه‌ای، ناگزیر تماشاگر روایت دیگران خواهیم بود.

گالری‌های تهران در تله‌ی اقتصاد مرده

تیزر کوتاه: قلب بازار هنر در حال خون‌ریزی

گالری‌های تهران میان اجاره‌های سرسام‌آور (تا 200 میلیون تومان ماهانه) و فروش اندک آثار هنری، نفس‌های آخر را می‌کشند. این گزارش از کمبود کلکسیونر حرفه‌ای، نبود بیمه، مالیات مضاعف و رواج فروش اقساطی می‌گوید و راهکارهایی برای نجات گالری‌ها ارائه می‌دهد.

یادآوری: نقدهای ویدیویی فیلم «قمارباز»، نمایش «ذرات آشوب» و سریال «گل سنگ» با اجرای اختصاصی برای «خبر سبز» تهیه شده و از طریق اسکن کیوآرکدهای درج‌شده در صفحات مربوطه، در پایگاه خبری «لبخند سبز» قابل تماشاست.

هفته‌نامه‌ی خبر سبز، یک مجله‌ی سینمایی مخصوص علاقه‌مندان سینما است که در آن تازه‌های دنیای تصویر، معرفی و نقد می‌شود. نقد فیلم‌های سینمایی روز ایران، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی را می‌توانید در این مجله اینترنتی بخوانید.

در بخشی از هفته نامه خبر سبز - شماره 307 می‌خوانیم

سریال «گل سنگ» که این روزها در شبکه نمایش خانگی پخش می‌شود، با وعده‌ی یک تریلر جنایی نفس‌گیر پا به میدان گذاشت؛ جسدی در حال سوختن در بیابان، مردی نقاب‌دار و بازیگرانی درجه‌یک مانند مهتاب کرامتی و مهدی حسینی‌نیا. اما هر چه جلوتر می‌رویم، این وعده رنگ می‌بازد و مخاطب درمی‌یابد با اثری روبه‌روست که هویت ژانری خود را گم کرده است؛ نه جنایی منسجم است، نه درام خانوادگی عمیق و نه حتی ملودرامی تأثیرگذار. آنچه می‌ماند، مجموعه‌ای از شخصیت‌های سرگردان، تعلیق‌های بی‌فرجام و نمادهایی توخالی است.

نخستین و مهم‌ترین ضعف «گل سنگ» را باید در فیلمنامه‌ی پراکنده‌ی آن جست. شروع سریال با آن سکانس سوزاندن جسد در دل کویر، نوید یک پرونده‌ی جنایی پیچیده را می‌دهد. مخاطب انتظار دارد کارآگاهی بیاید، سرنخ‌ها جمع شود و معمای قتل فریبا یا محبوبه گشوده گردد؛ اما پس از قسمت اول، ناگهان همه‌ی این فضا رها می‌شود و سریال به درون خانه‌ای می‌رود تا ساعت‌ها درباره‌ی کاغذ دیواری، نم حمام و صدای فن دستشویی حرف بزند.

این تغییر ناگهانی ریتم و ژانر نه هوشمندانه است و نه خلاقانه؛ صرفاً تماشاگر را سردرگم می‌کند و اعتماد او به روایت را از بین می‌برد.

نماد اصلی سریال، همان کاغذ دیواری با نقش گل‌های سرخ، به بهترین شکل نماینده‌ی ناکامی آن است. ایرج در قسمت اول گوشه‌ای از آن را می‌کند و مخاطب را به این امید می‌اندازد که رازی بزرگ پشت این لایه پنهان شده است. محبوبه در قسمت سوم دیوانه‌وار تمام کاغذ را از دیوار می‌کند و نتیجه چه می‌شود؟ دیواری سفید و خالی. هیچ مدرکی، هیچ نامه‌ای، هیچ عکسی.

در سینما و تئاتر، هر «دال» دراماتیک باید به مدلول خود برسد. اینجا با دالی بی‌مدلول روبه‌رو هستیم که نه‌تنها عمق نمادین نمی‌آفریند، بلکه نمونه‌ای کلاسیک از تعلیق ناقص و سرخوشانه است. گویی نویسنده خود نیز نمی‌دانسته پشت آن کاغذ چه باید بگذارد.

فهرست مطالب

«قمارباز»؛ قماری جذاب اما با روایتی کوتاه
«ذرات آشوب»؛ حماسه‌ای که در شلوغی صحنه گم شد
جنگ روایت‌ها؛ وقتی هالیوود زودتر از ما به صحنه می‌آید
سریال «گل سنگ»؛ معمای بی‌جواب کاغذ دیواری‌های گل‌گلی
گالری‌های تهران در تله‌ی اقتصاد مرده