هفته نامه خبر سبز - شماره 311

هفته نامه خبر سبز - شماره 311 منتشر شد. نقد فیلم «لاک قرمز»، نقد سریال «بی‌عاطفه»، نقد نمایش «کاش چشم نمی‌دید»، از جمله عناوینی است که در این شماره از هفته نامه می‌خوانید.

هفته نامه‌ی خبر سبز، یک مجله‌ی سینمایی مخصوص علاقه‌مندان سینما است که در آن تازه‌های دنیای تصویر، معرفی و نقد می‌شود. نقد فیلم‌های سینمایی روز ایران، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی را می‌توانید در این مجله‌ی اینترنتی بخوانید.

در بخشی از هفته نامه خبر سبز - شماره 311 می‌خوانیم

«بی‌عاطفه» که باشی، هیچی واسه از دست دادن نداری. این شعار تبلیغاتی سریال جدید فیلمنت، اگرچه قصد دارد نوید یک روایت تازه و متفاوت بدهد، اما در عمل به طنزی تلخ تبدیل می‌شود.

سریالی که قرار بود اثری جسورانه و به‌یادماندنی از کارگردانی باشد که روزگاری با «مارمولک» و «لیلی با من است» مرزهای ممیزی و تابوهای اجتماعی را جابه‌جا می‌کرد، حالا چنان در لاک کلیشه‌های فرسوده فرو رفته که خودش مصداق بارز «بی‌عاطفگی» است؛ در برابر هرگونه نوآوری، خلاقیت و ضرورت دراماتیک.

کارگردان کمال تبریزی و تهیه‌کننده محمدرضا منصوری، از اسفند 1404 این مجموعه را روی پلتفرم فیلمنت منتشر کرده‌اند و با وجود استقبال اولیه به دلیل نام کارگردان و بازیگران شناخته‌شده‌ای چون رضا کیانیان، حامد بهداد، مریلا زارعی، بهاره افشاری و سیامک احصایی، به سرعت با موجی از نقدهای منفی از سوی منتقدان و مخاطبان حرفه‌ای روبه‌رو شده است.

ساختار اصلی داستان ساده است: دو دوست قدیمی (بهرام و کامران) که دشمنی‌ای کهن میانشان فاصله انداخته، حالا به واسطه عشق پنهانی میان فرزندانشان، دوباره روبه‌روی هم قرار می‌گیرند.

این الگوی کهن‌الگویی «پسر فقیر، دختر پولدار» با زائده‌ای به نام «دشمنی خانوادگی»، نه تنها جدید نیست، بلکه سال‌هاست در سریال‌های تلویزیونی ایران دست‌به‌دست می‌شود و «بی‌عاطفه» نه تنها چیزی به این فهرست تکراری اضافه نمی‌کند، بلکه با شخصیت‌پردازی‌های کارتونی و دیالوگ‌های چوبی، این کهنه‌روایت را بیش از پیش آزاردهنده می‌سازد.

فیلمنامه (نوشته امیرحسین قاسمی) هیچ تلاشی برای خروج از کلیشه‌های فرسوده از خود نشان نمی‌دهد. دیالوگ‌ها نه از سر ضرورت دراماتیک، بلکه برای پیشبرد خطی و قابل پیش‌بینی داستان نوشته شده‌اند.

شخصیت‌ها به جای آنکه با رفتار و گفتار خود در موقعیت‌های مختلف رشد کنند، از ابتدا «خوب» یا «بد» تعریف شده‌اند و در تمام طول سریال در همان قالب‌های قالبی باقی می‌مانند. پسر خانواده کم‌بضاعت، قهرمانی بی‌نقص و دختر خانواده مرفه، معشوقه‌ای مظلوم و منفعل است.

این دوگانگی صفر و صدی، به مخاطب اجازه نمی‌دهد با هیچ‌یک از شخصیت‌ها همذات‌پنداری عمیقی پیدا کند، زیرا هیچ‌کدام شبیه انسان‌های واقعی نیستند. تضادهای درونی، لحظات تردید و اشتباهات اخلاقی که جان هر درامی هستند در این سریال جایی ندارند.