هفته نامه خبر سبز - شماره 310

هفته نامه خبر سبز - شماره 310 منتشر شد. نقد فیلم «سفیر»، نقد سریال «شب دهم»، نقد فیلم «سینه سرخ»، از جمله عناوینی است که در این شماره از هفته نامه می‌خوانید.

هفته نامه‌ی خبر سبز، یک مجله‌ی سینمایی مخصوص علاقه‌مندان سینما است که در آن تازه‌های دنیای تصویر، معرفی و نقد می‌شود. نقد فیلم‌های سینمایی روز ایران، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی را می‌توانید در این مجله اینترنتی بخوانید.

در بخشی از هفته نامه خبر سبز - شماره 310 می‌خوانیم

«بال‌های سپید» به کارگردانی مشترک مهدی و ناصر هاشمی، محصول سال 1377، فیلمی است که نه به خود واقعه عاشورا، که به آیین بازنمایی آن، یعنی «تعزیه» یا «شبیه‌خوانی»، می‌پردازد و از این منظر، جایگاهی منحصربه‌فرد در تاریخ سینمای ایران دارد.

آنچه «بال‌های سپید» را از دیگر فیلم‌های عاشورایی متمایز می‌کند، انتخاب زاویه‌ دیدی است که نه به خود واقعه، که به «بازنمایی» آن می‌پردازد. تعزیه، به عنوان کهن‌ترین نمایش آیینی ایران، اساساً محصول مستقیم رویارویی هنر با حادثه کربلاست. این فیلم، با قراردادن تعزیه در مرکز روایت خود، در واقع به ریشه‌های نمایشی عاشورا بازمی‌گردد و نشان می‌دهد که چگونه این واقعه، از دل تاریخ به صحنه‌ای برای نمایش ایمان و ایثار تبدیل شده است. مراد، نوجوان فیلم، نه فقط یک بازیگر مشتاق، که نمادی از هر انسانی است که برای درک عمیق‌تر یک حقیقت، خود را در شرایط آن قرار می‌دهد؛ او با انتخاب تشنگی، با یاران امام حسین (ع) هم‌ذات‌پنداری می‌کند و از این رهگذر، به درکی تازه از ایثار و فداکاری دست می‌یابد.

فیلم از منظر فرم و ساختار نیز رویکردی جسورانه دارد. روایت «بال‌های سپید» در لایه‌ای، روایت استاد از ماجرای مراد است و در لایه‌ای دیگر، واکنش دانشجویان به این روایت. این ساختار دوگانه یا «قصه‌درقصه»، به فیلم عمقی فلسفی می‌بخشد؛ تماشاگر نه فقط با داستان مراد، که با فرایند دریافت و تأثیرپذیری از آن نیز مواجه می‌شود. به عبارتی، فیلم نه فقط تعزیه را به تصویر می‌کشد، که خود به نوعی تعزیه‌وار، آیین بازنمایی عاشورا را به تماشا می‌گذارد و مخاطب را نیز در این آیین سهیم می‌کند.

با وجود این ویژگی‌های منحصربه‌فرد، «بال‌های سپید» در زمان اکران و حتی پس از آن، چندان که شایسته‌اش بود، دیده نشد و به یکی از مهجورترین آثار سینمای عاشورایی ایران تبدیل شد. این بی‌مهری، شاید از آن روست که فیلم، برخلاف آثار پرهزینه‌ای چون «روز واقعه» یا «رستاخیز»، نه با صحنه‌های حماسی و پرشکوه، که با روایتی ساده و صمیمی از دل یک کلاس تعزیه، به سراغ عاشورا می‌رود.