کتاب داستان‌های جن و پری

در کتاب داستان‌های جن و پری مخاطب داستان‌های کوتاهی از ادبیات ژاپن خواهید بود که جملگی موضوعاتی خیالی و فانتزی دارند و می‌توان آن‌ها را در زمره‌ی قصه‌های پریان در نظر گرفت. لافکادیو هرن، ناتسومه سوسه کی، جونیچیرو تانیزاکی و ریونوسوکه آکوتاگاوا نویسندگان داستان‌های این کتابند.

درباره‌ی کتاب داستان‌های جن و پری

جن و پری کمابیش برای همه‌ی ما موجوداتی آشنا و مأنوس‌اند. چه بسا آشناتر و مأنوس‌تر از بسیاری از موجودات واقعی! اغلب ما با داستان‌های اجنه و پریان بزرگ شده‌ایم و رشد کرده‌ایم. همان‌طور که مترجم کتاب داستان‌های جن و پری تصریح نموده، مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌های ایرانی ناقل و حافظ صدها قصه و افسانه حول محور موجودات خیالینی چون اجنه و ساحران و پریان بوده‌اند. با این همه، شاید از این واقعیت مطلع نباشیم که قصه‌های جنی (اگر این عبارت خالی از اشکال نباشد!) مخصوص فرهنگ ایرانی - اسلامی نیستند و می‌توان آن‌ها را در منابع فرهنگ‌های دیگر نیز یافت.

مفهوم «جن» اگرچه ریشه در فرهنگ اسلامی دارد، از آن دست کهن‌شخصیت‌های افسانه‌ای / اسطوره‌ای است که مشابه آن، هرچند با اسامی متفاوت، در فرهنگ‌های کهن دیگر، از جمله فرهنگ ژاپنی نیز وجود داشته‌ است. اتفاقاً باید اشاره کرد که فرهنگ ژاپن از حیث برخورداری از بن‌مایه‌های افسانه‌ای و روایات خیالی، از غنی‌ترین فرهنگ‌هاست. چنان‌که در مقدمه‌ی مترجم بر کتاب داستان‌های جن و پری می‌خوانیم، در میان مردم ژاپن از دیرباز باورهای خرافی بسیاری رایج بوده است. بر مبنای همین باورها، مردم به موجودات غریب و غیرواقعی بسیاری اعتقاد داشته‌اند. برخی از این موجودات، اسم خاص و شجره‌نامه‌ای مخصوص به خود دارند. مثلاً در قصه‌های کهن ژاپنی به موجوداتی به نام «گاکی» برخورد می‌کنیم؛ ارواح سرگردانی که از آمرزش و رحمت خداوند به‌دورند و در جهان پرسه‌گردی می‌کنند. همچنین، موجوداتی به نام «اُنی‌ها» را داریم که از تبار آدمیان نیستند اما شباهت‌هایی به انسان‌ها دارند. انی‌ها ارواحی خبیث و بدکارند و اغلب در کار آزار انسان‌ها.

قصه‌هایی که در کتاب داستان‌های جن و پری می‌خوانیم، تمی فانتزی دارند و شخصیت‌ها و رویدادهای آن‌ها، برگرفته از باورهای عامیانه‌ی ژاپنی‌هاست. این قصه‌ها هر یک به یک نویسنده‌ی مهم تعلق دارند، که اثری از او به انتخاب مترجم کتاب، انتخاب و در مجموعه‌ی حاضر گنجانده شده است. جملگی داستان‌های کتاب پیش رو، در سال‌هایی به نگارش درآمده‌اند که ادبیات ژاپن دوره‌ی گذار از سنت‌گرایی به مدرنیسم را پشت سر می‌گذرانده است.

با خواندن کتاب داستان‌های جن و پری با گوشه‌ای از دنیایی شگرف و پیچیده و هیجان‌انگیز آشنا می‌شویم؛ دنیای اشباح خیال‌انگیز و شخصیت‌های مرموز و جادویی. دنیایی که از بسیاری جهات، دنیای قصه‌های مادربزرگ‌هایمان را به یاد می‌آورد، اگرچه بسا که از آن دنیا ترسناک‌تر باشد...

کتاب پیش رو توسط نشر چشمه در اختیار شما قرار گرفته است.

کتاب داستان‌های جن و پری مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به ادبیات ژاپن و دوست‌داران قصه‌های پریان، مخاطبین اصلی این کتاب به شمار می‌روند.

در بخشی از کتاب داستان‌های جن و پری می‌خوانیم

یکی بود، یکی نبود، زیر گنبد کبود، در روزگاری که هنوز دودمان آیسین گیورو مانند گل صدتومانی شکوفا بود و می‌درخشید، در شهر بزرگ نانکین در چین، شاهزاده‌ی جوانی به نام مو سِیچو می‌زیست. پدرش در دربار پکن خدمت کرده و موردتوجه امپراتور چیانلونگ بود، و همان‌قدر که با توانمندی‌های خود دیگران را به وجد آورده بود با ثروت چشم‌گیری که اندوخته بود آن‌ها را از خود رانده بود و هنگامی که تک‌پسرش سِیچو طفلی بیش نبود دار فانی را وداع گفته بود. پس از مدت کوتاهی مادر سِیچو نیز از دنیا رفت و او که تنها و یتیم رها شده بود مالک ثروتی همچون کوه شد.

سِیچو جوان و ثروتمند و علاوه‌برآن وارث خانواده‌ای نجیب و برجسته بود و با همین‌ها نیز هر آن‌چه برای خوشبختی لازم است برایش مهیا بود. اما روزگار علاوه‌براین‌ها به او چهره‌ای زیبا و دانش و استعداد نیز بخشیده بود: ثروتی افسانه‌ای، زیبایی‌ای اصیل و مغزی آکنده از دانش. در سرتاسر نانکین جوانی نبود که حتی در یکی از این زمینه‌ها قادر به رقابت با او باشد. در هر مسابقه و بازی‌ای، هنگام رقابت بر سر دختران دانشجوی زیبارو، و یا در شعروشاعری همیشه همه قافیه را به او می‌باختند و به‌ناچار سر تعظیم فرود می‌آوردند. و چنین بود که تمام فاحشه‌های شهر آرزو داشتند حتی به مدت یک ماه یا نیمی از ماه معشوقه‌ی این شاهزاده‌ی زیبارو باشند. به محض این‌که سِیچو به سن بلوغ رسید و موهای شقیقه‌اش را تراشید، به‌سرعت خود را به آغوش زرق‌وبرق دنیا و می‌نوشی و فاحشه‌خانه‌ها انداخت و به تعبیری که آن روزها می‌گفتند به «ربودن عطر و گوهر دختران» مشغول شد، به شکلی که هنگامی که به بیست و سه‌سالگی رسید دیگر تا انتهای همه‌ی زرق‌وبرق‌های دنیا رفته بود. شاید به همین علت بود که دیگر به همه‌چیز بی‌علاقه شد و از آن‌جا که دیگر از رفتن به هیچ جا لذتی نمی‌برد، در عمارت خود به تماشای سپری شدن روزها و ماه‌های ملال‌آور نشست.