کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟

کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ با رویکردی علمی و با استفاده از مثال‌های ملموس، راهبردهایی ارائه می‌دهد که در جهت گسترش و اشاعه‌ی یک ایده و رفتار جدید، یاری‌رسان هستند. دیمون سنتولا، نویسنده‌ی اثر، ایجاد تغییرات همگانیِ اجتماعی را امری پیچیده می‌داند که برای عملی شدن، نیاز به تفکر نوین و برنامه‌ریزی دقیق دارد. او با بیان هفت راهبرد بنیادی برای تغییر، شما را در جهت پیشبرد ایده‌های بزرگ همراهی می‌کند.

درباره‌ی کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟

تغییرات اجتماعی یکی از پیچیده‌ترین روندهای تغییر و تحول را دارا هستند. در یک اجتماع، خواه یک سازمان باشد، خواه شهر و کشوری بزرگ، ایجاد تغییری هماهنگ که جمعیت کثیری را در بر گیرد، کاری دشوار است. همان‌طور که در دوران کرونا، اشاعه‌ی فرهنگِ واکسن زدن یا رعایت بهداشت عمومی، آسان نبود؛ چنانچه بسیاری افراد تن به چنین تغییری نمی‌دادند. تحقیقات نشان می‌دهد که پراکندگیِ تغییرات اجتماعی در شهرها و حتی مناطق مختلف با یکدیگر تفاوت فاحشی دارند. گذشته از آن بعضی رفتارها سرعت و گستردگیِ بیشتری در فراگیری نسبت به برخی رفتارهای دیگر دارند. دیمون سنتولا (Damon Centola) نویسنده‌ی کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ (Change: How to Make Big Things Happen)، نشان می‌دهد که تغییرات اجتماعی و پدیده‌های مسری با چه مکانیزمی رواج پیدا می‌کنند. او بر برنامه‌ریزی دقیق و حساب‌شده برای ایجاد تغییرات همگانی و کسب موفقیت در کسب‌وکارها تأکید می‌ورزد.

در این کتاب متوجه می‌شویم که چطور شبکه‌ی ارتباطاتِ میان افراد منجر به اشاعه‌ی یک عادت می‌شود. ما معمولاً رفتار و عادات کسانی را تکرار می‌کنیم که بیشترین تعامل را با آن‌ها داریم. دوباره به مثال کرونا باز گردیم. این بیماری همه‌گیر نشانه‌ای واضح از به‌وجود آوردن هنجارهای اجتماعی جدیدی بود که پیش از آن وجود نداشت؛ شستن مکرر دست‌ها، رعایت فاصله‌ی اجتماعی و در نظر گرفتن هر شخص به‌مثابه‌ی عامل انتقال‌دهنده‌ی بیماری. ما در آن روزها قوانینی را پذیرفتیم که رعایت کردنِ آن را از سمت دوستان و آشناهایمان شاهد بودیم. این مسئله ما را ترغیب می‌کرد در خانه بمانیم و بیماری را جدی بگیریم. اما پس از گذشت مدتی از شیوع ویروس، بدون آنک‌ه آمار مرگ‌ومیرها کاهش چشمگیری داشته باشد، مردم از ماسک زدن و تنها ماندن خسته شدند، درحالی‌که عده‌ای دیگر همچنان مثل قبل خود را قرنطینه کرده بودند. هر شخص بیشتر به رفتاری گرایش پیدا می‌کرد که اطرافیانش پیش می‌گرفتند. حدود یک قرن بود که دانشمندان معتقد بودند رفتارها دقیقاً مثل بیماری‌ها فراگیر می‌شود. اما کرونا این نگرش را دست‌خوش تغییر کرد و نشان داد مؤلفه‌های دیگری دخیل‌اند که رفتار انسانی را از شیوع بیماری متمایز می‌سازد. چنانچه پیش‌بینی رفتار شیوع ویروسی مثل کرونا درنهایت ممکن شد، اما همچنان تغییرات رفتار انسانی را نمی‌شود پیش‌بینی کرد.

کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ درمورد این است که تغییر چطور اتفاق می‌افتد و چرا اغلب با شکست مواجه می‌شود. این کتاب موفقیت و فراگیریِ نوآوری و ایده‌های جدید را مرهون ویژگی‌هایی خاص می‌داند. به‌طورکلی در بطن همه‌ی آن‌ها باید افکار بنیادین جدیدی وجود داشته باشد. دیمون سنتولا راهبردهایی ارائه می‌دهد که به رواجِ ایده‌های شما در جهت تغییری بزرگ کمک خواهند کرد. این اثر همچنین تأثیر شبکه‌های اجتماعی را بر رخدادهای مهم بررسی می‌کند و چگونگی استفاده از آن‌ها را برای ایده‌هایی که در سر داریم، آموزش می‌دهد.

کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ درنهایت هفت راهبرد بنیادی برای ایجاد تغییر را عنوان می‌کند که برخی از آن‌ها عبارتند از: اکتفا نکردن به همه‌گیری، ساختن پل‌های عریض، به‌کارگرفتن راهبرد گلوله‌ی برفی، ایجاد شبکه‌های درون‌گروهی و...

این کتاب با ترجمه‌ی سعید زرگریان و به کوشش انتشارات آموخته منتشر شده است.

نکوداشت‌های کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟

• کتابی جذاب که مفروضات شما درباره‌ی چگونگی وقوع تغییر را به چالش می‌کشد. (آدام گرانت، نویسنده‌ی پرفروش)

• گزارشی جذاب از نحوه‌ی عملکرد تغییر و دلیلِ شکست آن. (Daily Mail)

• به شما انگیزه می‌دهد تا دنیا را به مکانی بهتر تبدیل کنید. (Next Big Idea Club)

• متقاعدکننده. (Nature)

کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ برای چه کسانی مناسب است؟

برای یادگیری چگونگی ایجاد تغییراتی بزرگ و فراگیر و جلوگیری از شکستِ ایده‌های جدید، این کتاب را مطالعه بفرمایید.

در بخشی از کتاب تغییر: رخدادهای بزرگ چگونه فراگیر می‌شود؟ می‌خوانیم

در پروژه‌ی ژنوم انسان، زیرساختِ تازه‌سازِ به‌اشتراک‌گذاری نتیجه‌ی تلاشی آگاهانه برای طراحی نوع جدیدی از شبکه‌ی همکاری بود. هدف از طراحی این شبکه انتقالِ دانشِ پیچیده بود. البته، زیرساخت‌های انتقال دانش، اغلب، خودبه‌خود توسعه می‌یابند. در سیلیکون‌ولی، زیرساخت دانش اشتراکی در پاسخ به پیچیدگی فنی و فشارهای رقابتیِ فزاینده به وجود آمد. هریک از شرکت‌ها به‌طور جداگانه به این پدیده‌ها واکنش نشان دادند؛ اما در دل این فرایند، زیست‌بوم مشترکی از سازمان‌های به‌هم‌پیوسته شکل گرفت.

این اتفاق در میان اقشار مختلف جامعه هم رخ می‌دهد. شاید مجموعه‌پیشرفت‌های نوظهور، اما غیرمنتظره‌ی تاریخی و فناورانه، الگویی جدید از پل‌های عریض را بین اجتماع‌هایی برقرار کند که به‌لحاظ جغرافیایی و اجتماعی، فاصله‌ی زیادی با هم دارند. در تازه‌ترین نمونه، فناوری‌های ارتباطی‌ای مانند ایمیل و رسانه‌های اجتماعی، بین اجتماع‌هایی که پیش‌تر با یکدیگر در ارتباط نبوده‌اند، پل‌های عریضی ساخته‌اند. این دگرگونی‌های سریع در زیرساخت ارتباطات اجتماعی، توانمندی‌های جدید و عظیمی را برای عملکرد هماهنگ گروه‌ها و پیشرفت انفجاری جنبش‌های اجتماعی فراهم می‌آورند.

در بیست‌ودوم آوریل 2014، اداره‌ی پلیس نیویورک‌سیتی، در توییتر کارزار جدیدی درباره‌ی روابط‌عمومی راه انداخت. حساب کاربری NYPDNews@ از شهروندان دعوت کرد تصاویری صمیمی از مأموران پلیس در محله‌های خود را به اشتراک بگذارند و در زیر آن‌ها از هشتگ myNYPD# استفاده کنند.

شهروندان، ظرف چند ساعت، فرسته‌های زیادی منتشر کردند. این فرسته‌ها تصاویر اهالی نیویورک را نشان می‌داد که دستانشان را دور کمر مأموران پلیس انداخته بودند یا می‌زدند قدش یا کنار آن‌ها در پیاده‌رو راه می‌رفتند.