بله
شهرام آهنجان در کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن، می‌کوشد انواع صدمه به لگن خاصره، کشاله‌ی ران و هیپ را معرفی کند و نحوه‌ی شناسایی، تعیین وضعیت و مدیریت آن‌ها را توضیح دهد. این منبع که مطابق با آخرین مطالعات علمی دنیا تنظیم شده است، به متخصصان کمک می‌کند انواع دررفتگی‌ها، شکستگی‌ها و آسیب‌های عصب و عضله‌ی این ناحیه را تشخیص دهند، معاینه کنند و حتی آن‌ها را ترمیم نمایند.
درباره‌ی کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن
یکی از صدمات همیشگی و رایج در اکثر ورزش‌ها، آسیب به ناحیه‌ی لگن خاصره، کشاله‌ی ران و مفصل هیپ است. تحقیقات نشان داده که درصد قابل‌توجهی از مصدومیت‌های فوتبالی در همین نواحی اتفاق می‌افتد. این قسمت به خاطر رگ‌های خونی زیادی که در آن وجود دارد و همین‌طور نزدیکی به اندام حیاتی، می‌تواند همراه با خونریزی و گاهی خطرناک باشد. این صدمه صرفاً ورزشی نیست، بلکه افراد مسن، کم‌تحرک و کسانی که به پوکی استخوان مبتلا هستندهم شدیداً در معرض شکستگی یا دررفتگی لگن و نواحی اطراف آن قرار دارند. در این قسمت عضلات و مفاصل و استخوان‌های زیادی وجود دارند، پس اگر ورزشکار یا فردی دچار آسیب شد، تشخیص دقیق ناحیه و شدت آن کار چندان ساده‌ای نیست و نیاز به مهارت و تبحر زیادی دارد. یکی از کاربردی‌ترین منابع در این زمینه کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن نوشته‌ی شهرام آهنجان است. اثری که می‌کوشد انواع صدمات وارد شده به لگن، کشاله‌ی ران و هیپ را به تفصیل تشریح کند و شیوه‌ی تشخیص آن‌ها را آموزش دهد.
شهرام آهنجان متخصص پزشکی ورزشی و استاد دانشگاه است. او از پیشگامان گرایش آسیب‌شناسی و حرکات اصلاحی به حساب می‌آید و تقریباً دو دهه است که به شکل متمرکز روی موضوع آسیب‌های ورزشی تحقیق می‌کند. آهنجان در این مدت سه کتاب در مورد آسیب‌های اندام فوقانی، تحتانی و لگن نوشته و در آن‌ها کوشیده این گرایش نو و مهم را معرفی کرده و تأثیر آن را نشان دهد. این حوزه را باید تلفیقی از پزشکی و تربیت‌بدنی دانست؛ رشته‌ای که تلاش دارد آخرین دستاوردهای علمی را به ورزش وارد کند. به خاطر همین خیلی از مربیان و ورزشکاران حرفه‌ای دنیا، باید تا حد قابل قبولی با آسیب‌شناسی ورزشی آشنا باشند تا بتوانند برنامه‌های تمرینی را طراحی کنند. به این شکل می‌دانند که چطور از حرکات آسیب‌زننده دوری کرده و در صورت وقوع صدمه، نسبت به تشخیص و درمان اقدام کنند. آهنجان در سه کتابی که پیش‌تر ذکر شد، به انواع آسیب‌های سیستم استخوانی-عضلانی بدن انسان می‌پردازد و آن‌ها را آنالیز می‌کند. او در کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن، روی قسمت مرکزی بدن متمرکز شده و انواع شکستگی‌ها، دررفتگی‌ها، آسیب‌های عضلانی و عصبی در نواحی لگن، کشاله‌ی ران و هیپ را معرفی می‌کند. بخشی از این صدمات رایج‌تر هستند و احتمال وقوعشان بیشتر است و برخی از آن‌ها به‌ندرت رخ می‌دهند. آهنجان به همه‌ی این موارد اشاره می‌کند و علائم و نشانه‌هایشان را می‌گوید. او نحوه‌ی معاینه هر یک از این آسیب‌ها را آموزش می‌داده و به خواننده نشان می‌دهد که چطور شدت آن‌ها را بررسی و درنهایت مدیریتشان کند. در مواردی نیز شیوه‌ی توانبخشی این صدمات را توضیح می‌دهد و در مورد درمان و بهبود آن‌ها هم صحبت می‌کند.
کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن را نشر حتمی منتشر کرده است.
کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای متخصصان طب ورزشی، مربیان و ورزشکاران منبعی مفید و کاربردی است.
در بخشی از کتاب راهنمای جامع 2: آسیب‌های ورزشی ناحیه لگن می‌خوانیم
درمان توسط Physical Therapist: به محض فروکش کردن درد، ورزشکار باید با عضلات آسیب‌دیده شروع به فعالیت کند اما پیشرفت فعالیت نباید سریع باشد؛ بنابراین ورزشکار باید به دقت تحت نظر باشد و در تمام لحظات بدون درد یا با حداقل درد تمرین کند. اگر بازتوانی به سرعت پیش‌روی کند آسیب به سمت مزمن شدن پیش می‌رود. برخی درمانگران، تمرینات ایزومتریک را با دقت برای عضلات نزدیک‌کننده در مراحل ابتدایی بازتوانی پیشنهاد می‌کنند.
اما به‌عقیده برخی از متخصصین پس از 3 تا 4 روز ورزشکار ممکن است شروع به انجام با دقت تمرینات قدرتی فعال، به همراه تمرینات کششی محتاطانه نماید. چنانچه انعطاف‌پذیری گروه‌های عضلانی در هر دو طرف کامل باشد و هیچ دردی احساس نشود، آنگاه تمرینات قدرتی را می‌توان با بار کامل اجرا کرد. هدف بیمار داشتن طول و قدرت طبیعی عضلانی قبل از بازگشت به ورزش مربوط به خود است. تمرین عصبی-عضلانی (تمرین تعادل) برای ساختار عضلانی هیپ و کشاله ران ممکن است به محض مثبت بودن علائم آغاز شوند. به علاوه، بیمار ممکن است پیش از بازگشت به تمرینات کامل و رقابت، دوره‌ای از تمرینات عملکردی کنترل‌شده را انجام دهد. در صورت وجود خشکی درازمدت و درد متوسط در ناحیه کشاله ران پیش از تمرین از بسته‌های گرمازای موضعی که ممکن است اثر درمانی به سزایی دارا باشند می‌توان استفاده کرد. شلوارهای Neoprene (پلاستیک ترکیبی که در ساخت بسیاری از محصولات صنعتی مثل رنگ‌ها، کفش‌‌های پلاستیکی و... به کار می‌رود)، به ویژه در شروع تمرینات عملکردی نیز تأثیر مشابهی دارند.
دوچرخه‌سواری و شنا (به جز شنای پروانه) مقاومت قابل توجهی دارند، تمرینات دویدن مستقیم به محض اینکه درد اجازه بدهد می‌توانند آغاز شوند. تمرینات قدرتی عمومی برای استراحت بدن به محض اینکه ورزشکار قادر شود بدون درد موضعی تمرین را اجرا کند، آغاز می‌شوند.
