کتاب زیبایی شناسی و سیاست: مجموعه مقالات

کتاب زیبایی شناسی و سیاست، مجموعه‌ مقالاتی‌ست که جمعی از اندیشمندان، پیرامون دو مقوله‌ی سیاست و زیبایی‌شناسی و ارتباط آن‌ها به نگارش درآورده‌اند. مخاطبان با مطالعه‌ی این اثر فلسفی و سیاسی، مطالب و نکات مهمی را در مورد تناقضات آراء ایشان و انتقاداتی که نسبت به اندیشه‌های یکدیگر مطرح کرده‌اند، به دست می‌آورند.

درباره‌ی کتاب زیبایی‌شناسی و سیاست

تئودور آدورنو (Theodor W. Adorno)، والتر بنیامین (Theodor W. Adorno)، ارنست بلوخ (Ernst Bloch)، برتولت برشت (Bertolt Brecht)، جرج لوکاچ (György Lukács) و فردریک جیمسون (Fredric Jameson) متفکرانی هستند که شما در کتاب زیبایی‌شناسی و سیاست (Aesthetics and Politics) مقالاتی را در زمینه‌ی زیبا‌یی‌شناسی، سیاست و هنر از آن‌ها مطالعه خواهید کرد.

هنگام مطالعه‌ی مقالات اثر پیش‌ رو نه‌تنها با عقاید فلسفی برخی از مهم‌ترین ایده‌پردازان دو قرن اخیر آشنا می‌شوید، بلکه به مجادلات فکری ایشان نیز پی می‌برید. ارنست بلوخ درباره‌ی ماهیت و چیستی اکسپرسیونیسم برایتان می‌گوید و جرج لوکاچ نیز نفوذ رئالیسم و ابهامات مدرنیسم را در حوزه‌ی نقد ادبی مشخص می‌کند. از سوی دیگر، برتولت برشت با نگاه نقادانه‌ی خود، نظریه‌ی رئالیسم لوکاچ را تحلیل کرده و ایرادات آن را با شما در میان می‌گذارد. در بخش‌های دیگری از کتاب، شاهد مباحثه‌ی برشت و والتر بنیامین در مورد آثار مدرن و کلاسیک خواهید بود. در ادامه نیز، تفاسیر زیبا‌‌یی‌شناختی بنیامین را از نقدهای تئودور آدورنو در زمینه‌ی هرمنوتیک و مدرنیسم شهری خواهید خواند. سپس به انتقادات آدورنو در مورد مصالحه‌‌ی رئالیسم با آگاهی طبقاتی پی خواهید برد تا در مرحله‌ی بعد، با نقطه‌نظر این نظریه‌پرداز بیشتر آشنا شوید.

مقالاتی که در کتاب زیبایی‌شناسی و سیاست مطرح شده‌اند، اگرچه به لحاظ فکری و روش‌شناختی تفاوت‌های عمده‌ای با یکدیگر دارند، بااین‌حال، همگی آن‌ها با رویکردی انتقادی و برای شرح و بررسی فلسفه‌ی سیاسی قرن بیستم به نگارش درآمده‌اند. کتابی که پیش رو دارید، اثری است قابل‌تأمل و مملو از مباحث غنی که مطالعه‌ی آن می‌تواند برای علاقه‌مندان کتب فلسفی-سیاسی و پژوهشگران هنر بسیار سودمند باشد. گفتنی‌ست لیلی عمرانی و فرشید ابراهیمیان، برگردان این اثر را به انجام رسانده‌اند. نشر سوره‌ مهر نیز چاپ و انتشار آن را بر عهده داشته است.

نکوداشت‌های کتاب زیبایی‌شناسی و سیاست

• کتابی که خواندن آن ضرورت دارد.‌ (ریموند ویلیامز)

• یک مقاله‌ی تئودور آدورنو، با یک قفسه‌ی کتاب برابری می‌کند. (سوزان سونتاگ)

• خواندن کتاب زیبایی‌‌شناسی و سیاست برای تمامی مخاطبانی که خواهان مطالعه‌ در زمینه‌ی هنر و سوسیالیسم هستند، حیاتی است. (جان فاولز)

کتاب زیبایی‌‌شناسی و سیاست برای چه کسانی مناسب است؟

اگر می‌خواهید به کتابی دسترسی داشته باشید که هنر، علوم سیاسی و مطالعات فلسفی را به هم گره زده باشد و قصد دارید مجموعه‌ای از مقالات برجسته‌ترین فلاسفه و متفکران را در ارتباط با این حوزه‌ها مطالعه‌ کنید، کتاب زیبایی‌شناسی و سیاست را از دست ندهید.

در بخشی از کتاب زیبایی شناسی و سیاست: مجموعه مقالات می‌خوانیم

اینکه انسان در توصیفات به چه تعداد کنایه نیاز دارد و اینکه چه چیزی بیش از حد تغییرپذیر است یا چه چیزی به اندازه کافی قالب‌پذیر نیست عملاً، موبه‌مو و مورد به مورد، قابل بررسی است. در پاره‌ای آثار قادریم با کنایه‌هایی کمتر از پیشینیان کار را به پایان رسانیم. تا آن‌جا که به علم روان‌شناسی مربوط می‌شود، پاسخ به این پرسش که آیا می‌توان از نتایج علوم جدید استفاده کرد یا خیر به ایمان و عقیده مربوط است. از این رو، تا آن‌جا که به فرد و تجربه فردی ربط دارد، انسان باید بیازماید که آیا تصویر یا توصیف یک کاراکتر با درآمیختن بصیرت‌های علمی بهبود یافته است یا فرقی در آن دیده نمی‌شود. شیوه به‌کارگیری این بصیرت‌ها نیز حائز اهمیت است؛ تا آن‌جا که گاهی پرسش به این سمت‌و‌سو می‌رود که آیا روش یا متد خاص بررسی آن‌ها صحیح بوده یا خیر.

هیچ‌کس قادر نیست ادبیات را از به‌کارگیری مهارت‌هایی که انسان معاصر آن را کسب کرده است بازدارد؛ همچون ظرفیتِ ثبت هم‌زمان موضوعات و تجرّد جسورانه یا آمیختن سریع مسائل، اگر قرار باشد رویکردی علمی در این ماجرا دخیل باشد، باید از انرژی خستگی‌ناپذیر آن برای بررسی هر موضوع فردی و اینکه چگونه به پذیرش این مهارت‌ها تن داده است بهره‌برداری کرد. هنرمندان همیشه دوست دارند راه را کوتاه کنند و در این فرآیند آنچه را خواهان آن‌اند با اسلوب شخصی و به‌کارگیری بخش‌های بزرگ یک پروسه مستمرِ کم و بیش آگاهانه عملی نمایند.

نقد و دست‌کم نقد مارکسیستی باید شیوه‌مدارانه باشد و با استحکام کامل و اندکی چاشنی علمی در هر عرصه‌ای یکه‌تاز باشد. این واقعیتی آشکار است که بیان سست، صرف‌نظر از واژه‌ای که انتخاب می‌شود، راه‌گشا نیست. یعنی در هیچ شرایطی رهنمودهای لازم برای یک تعریف عملی از رئالیسم نمی‌تواند به‌تنهایی از آثار ادبی استخراج شود؛ همانند تولستوی و بدون نارسایی‌های او مانند بالزاک تا این لحظه از تاریخ.