کتاب معنای زندگی‌ام

رومن گاری یکی از بهترین و برجسته‌ترین نویسندگان فرانسوی به شمار می‌رود که دانستن سرگذشت پرتلاطمش خالی از لطف نیست. کتاب معنای زندگی‌ام برگرفته از آخرین گفت‌وگوهای این نویسنده است که قبل از مرگش بخشی از لحظه‌های تلخ و شیرین زندگی‌اش را در تاریخ ثبت نمود.

درباره‌ی کتاب معنای زندگی‌ام:

«فکر نمی‌کنم فرصت چندانی برای نوشتن یک زندگی‌نامه‌ جدید داشته باشم.» این آخرین سخنان رومن گاری در گفت‌وگوی اختصاصی‌اش با رادیو کاناداست. چند ماه پس از ضبط این برنامه، در دوم دسامبر 1980 به زندگی پر فراز و نشیب خود پایان داد.

نشر گالیمار در سال 2014 این مصاحبه‌ی قدیمی را در قالب یک زندگی‌نامه به انتشار رساند و روژه گرونیه نیز آن را ویراستاری نمود. رومن گاری در کتاب معنای زندگی‌ام (Le sens de ma vie: entretien) تمامی رخدادها و خاطرات زندگی‌اش را در چهار بخش به تصویر می‌کشد و از عقاید و تجربیات خود در مواجهه با زندگی سخن می‌گوید.

او زندگی بسیار جذابی داشت. گاری در بخش اول کتاب حاضر، خاطرات دوران کودکی و نوجوانی‌اش را روایت می‌کند؛ ماجرای مهاجرتش به کشورهای مختلف، حضور در نیروهای ارتش فرانسه، شروع نویسندگی و چاپ دست نوشته‌هایش همگی در این بخش قرار گرفته‌اند.

در بخش دوم کتاب معنای زندگی‌ام فعالیت‌های این نویسنده در زمینه‌های سیاسی و ارتش شرح داده می‌شود و قسمتی از خاطرات وی در جنگ و رابطه‌ی صمیمانه‌ با مادرش نیز بازگو می‌شود. رومن گاری در بخش سوم کتاب درباره‌ی حضورش در سینما و هالیوود می‌گوید و مسئولیت‌های سیاسی‌اش از قبیل دبیر کلی کنسولگری فرانسه در لس آنجلس را برای شما شرح می‌دهد.

در پایان او بخش‌های جزئی‌تر زندگی‌اش یعنی ازدواج با جین سیبرگ (بازیگر مشهور فیلم از نفس افتاده) را به تصویر می‌کشد و در مورد نگارش برخی از آثارش همچون خداحافظ گاری کوپر سخن می‌گوید.

کتاب معنای زندگی‌ام برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی زندگی‌نامه هنرمندان و بزرگان ادبی همواره می‌تواند نکات جذاب و خوبی داشته باشد. پس اگر از طرفداران ادبیات فرانسه و آثار رومن گاری هستید، این کتاب زندگینامه به شما پیشنهاد می‌شود.

با رومن گاری بیشتر آشنا شویم:

او رمان‌نویس، دیپلمات، کارگردان فیلم و خلبان فرانسوی در جنگ جهانی دوم بود. رومن تنها نویسنده‌ای است که توانسته دو بار برنده جایزه گنکور شود؛ چرا که هر نویسنده تنها یک بار می‌تواند چنین افتخاری را کسب کند، اما چون رومن گاری (Romain Gary) دو رمان خود یعنی «ریشه‌های بهشتی و زندگی در پیش رو» را با نام‌های مستعار نوشت، توانست دو بار این جایزه را در کارنامه ادبی خود ثبت کند. البته تا مدت‌ها این مسئله پنهان مانده بود، اما سرانجام او در کتاب «مرگ و چند داستان دیگر» این موضوع را فاش کرد.

او یکی از پرکارترین و محبوب‌ترین نویسندگان فرانسه به شمار می‌رود که در طول زندگی ادبی‌اش 21 رمان با نام واقعی خود و یک رمان با نام مستعار فوسکو سینی بالدی و چهار رمان با نام مستعار امیل آژار نوشت.

رومن گاری علاوه بر موفقیت در حوزه داستان‌نویسی، فیلمنامه فیلم‌های «طولانی‌ترین روز» و «قتل» را نوشت و سپس آن‌ها کارگردانی کرد. همچنین در سال 1979 نیز به عنوان عضو هیئت داوران بیست و نهمین جشنواره بین المللی فیلم برلین انتخاب شد.

برخی از آثار این نویسنده مشهور فرانسوی عبارتند از: «اوضاع در ارتفاعات کلیمانجارو روبه‌راه است، ریشه‌های آسمان، قلابی، مرگ و چند داستان دیگر، سگ سفید، میعاد در سپیده دم، بادبادک‌ها، مردی با کبوتر و...»

در بخشی از کتاب معنای زندگی‌ام می‌خوانیم:

با آغاز سال 1945، حدود هفده سال می‌شد که در مشاغل دیپلماتیک بودم، اما قصد ندارم دوباره تمامی مراحل این شغل را، که در کل به نظرم بی‌ارزش می‌آید، ریز‌به‌ریز برای‌تان ترسیم کنم. من کارم را در سِمت منشی دوم در سفارت بلغارستان آغاز کردم، سپس در پاریس دستیار مدیر بخش اروپا برای رسیدگی به مسائل اروپای شرقی شدم و بعد منشی اول و مشاور در سفارت سویس و همچنین سخن‌گوی هیئت نمایندگان سازمان ملل؛ پس از اقامتی کوتاه در لندن، کنسول فرانسه در لس‌آنجلس شدم و این تنها سِمت کنسولی‌ای بود که به دست آوردم. از میان خاطراتی که جسته‌گریخته تعریف کردم، می‌خواهم چند اتفاق کوچکی را شرح دهم که بسیار جالب، غیرمعمول و منحصربه‌فردند.

نخستین تجربه‌ی دیپلماسی‌ام در بلغارستان بود که نظام سیاسی‌اش هم کمونیستی و هم سلطنت مطلقه بود. نظام سلطنتی و شورای نیابت سلطنت همچنان حکم‌فرما بود، اما قدرت در دست حزب کمونیست بود که دیمیتروف افسانه‌ای ریاست آن را بر عهده داشت، کسی که در جریان دعوای حقوقی آتش‌سوزی ساختمان رایشس‌تاگ جسارت زیادی از خود نشان داد و در میان نخستین متهمان بود. گذار کشوری از ساختار شبه‌ دموکراتیک سلطنتی به سوی نظام دیکتاتوری خودکامه از نوع استالینی آن بسیار غم‌انگیز و تأثیرگذار بود، زیرا در میانه‌ی حکومت استالین بود. یکی از دوستانم را در این دوره از دست دادم که می‌خواهم یادی از او کنم. نامش پِتکوف بود که ریاست ائتلاف فرانسوی را بر عهده داشت و به اتهام دشمن مردم به دار آویخته شد، زیرا در آن دوره شیوه‌های استالینی کاربرد داشت و به دنبال آن یک کمونیست برجسته‌ی دیگر به نام کوزتوف نیز به سرنوشت او دچار و به دار آویخته شد.