کتاب دست و پا باش

اگر تاکنون نام نیک ووییچیچ را نشنیده‌اید، همین الان کار خود را متوقف کنید، به گوگل بروید و نام او را تایپ کنید. پسری که بدون دست و پا متولد شده، حالا در کتاب دست و پا باش با به اشتراک گذاشتن تجربیات خود به ما می‌آموزد چگونه در برخورد با موانع ناامید نشویم و تا تحقق آرزوهایمان دست از تلاش نکشیم. این اثر یکی از تاثیرگذارترین کتاب‌هایی‌ست که می‌توانید در طول زندگی خود مطالعه کنید.

درباره کتاب دست و پا باش:

مردی که داستان زندگی‌اش چشمان مردم جهان را به خود خیره کرد... ما با سختی‌های زیادی در زندگی دست‌به‌گریبانیم. شر و رنج‌های فراوانی که در جهان وجود دارد، روزبه‌روز امیدوار بودن و حفظ ایمان را برایمان دشوارتر می‌کند. شاید شما نیز به این دلیل به سراغ کتاب آمدید که متوجه شوید هدف خداوند از خلق فردی با نقص عضو چیست؟‌ یا شاید تصویر جلد کتاب، مردی بدون دست و پا که لبخندی عمیق بر لب دارد،‌ توجه‌تان را جلب کرده باشد. شیوه‌ای که ما زندگی می‌کنیم،‌ حقیقت وجودی‌مان را آشکار می‌سازد. زمان‌هایی که تحت فشار زندگی قرار داریم و زندگی روی سختش را به ما نشان می‌دهد،‌ بیش از هر زمان دیگری درگیر این‌گونه سوالات می‌شویم و نمی‌دانیم به چه چیز چنگ بیاندازیم تا از پا نیفتیم.

نیک ووییچیچ (Nick Vujicic) از بدو تولد بدون دست و پا متولد شد. اما تبدیل به دستان خداوند شد و دست انسان‌های مشتاق را در دست گرفت. بدون پا روی زمین گام برداشت و به سرتاسر جهان رفت تا پیام امید را در همه‌جا منتشر کند. او در کتاب دست و پا باش (Be the Hands and Feet) با مثال‌هایی از زندگی واقعی به ما نشان می‌دهد که چرا نباید در برخورد با مشکلات تسلیم شویم.

یکی از نکاتی که باعث می‌شود این اثر از کلیشه‌های رایج سایر کتاب‌های انگیزشی به دور باشد، تجربه‌ها و مثال‌هایی‌ست که نویسنده از زندگی خود بیان می‌کند. او به جای این که خودش را محدود کند، با ایمان، عشق، شجاعت و جسارت لبریز شده و در تلاش است تا این میزان رشدیافتگی را به مردم سراسر جهان منتقل و آن‌ها را با پیام عیسی مسیح و خداوند آشنا سازد.

نیک ووییچیچ بدون دست و پا هدف خود را در زندگی یافته و عقیده دارد که خداوند او را به سمت یک زندگی بی‌نقص و بدون محدودیت هدایت کرده است. در واقع نقص فیزیکی، بستری را برای او فراهم کرد تا بتواند در راستای داشتن امید و هدف، الگوی دیگران قرار بگیرد. این اثر کتابی دل‌گرم‌کننده‌ست که نمی‌توانید آن را کنار بگذارید.

کتاب دست و پا باش مناسب چه کسانی است؟

اگر به کتاب‌های خودیاری و موفقیت علاقه دارید و می‌خواهید کتابی الهام‌بخش مطالعه کنید، کتاب دست و پا باش شما را حیرت‌زده خواهد کرد.

با نیک ووییچیچ بیشتر آشنا شویم:

او از ابتدای تولد به علت ابتلا به یک بیماری خاص دست و پای خود را از دست داد. نیک ووییچیچ پس از گذران یک دوره افسردگی،‌ تصمیم گرفت به کارهای عام‌المنفعه روی بیاورد و بعدتر به مدیریت سازمانی غیر انتفاعی به نام زندگی بی‌حد و مرز پرداخت. موسسه‌ی زندگی بدون دست و پا از دیگر موسساتی‌ست که نیک آن را اداره می‌کند. او کتابی با همین نام منتشر کرده که این کتاب نامزد جوایز گوناگونی شده است. مهارناشدنی نام دیگر کتاب پرفروش اوست.

در بخشی از کتاب دست و پا باش می‌خوانیم:

درحقیقت من هیچ‌وقت به این موضوع فکر نکرده بودم که می‌توانم دیگران را به پیروی از آموزه‌های الهی ترغیب کنم. شروع این داستان را یک مفسر کتاب مقدس به من اعلام کرد. به‌رغم اینکه من در یک خانوادۀ متعصب که پدرم پیشوای دینی بود بزرگ شدم، اعتراف می‌کنم که در مدرسه و در میان نوجوانانی زندگی کردم که از مسائل دینی بیزار بودند. من با این موضوع مشکلی نداشتم و دربارۀ اعتقاداتشان نیز با آن‌ها صحبت می‌کردم. تا قبل از اینکه بخواهم اعتقادات و باورهایم را با دیگران به اشتراک بگذارم و دربارۀ آن‌ها صحبت کنم، راحت و بی‌دردسر بودم.

ابتدا تمایل نداشتم که زندگی مردم دنیا را تحت‌تأثیر قرار دهم و برایشان نقش روشنگر ایفا کنم. همیشه دوست داشتم تا یک فوتبالیست حرفه‌ای شوم، اما با توجه به شرایط فیزیکی‌ام چنین امکانی وجود نداشت. بنابراین به دنبال حرفه و شغل جدیدی گشتم؛ حرفه‌ای که شرایط فیزیکی و بدنی من را بپذیرد. زمانی که متوجه شدم نمی‌توانم در تیم منچستریونایتد بازی کنم، مطمئن نبودم باید چه ‌کاری انجام دهم و برای چه کاری آفریده شده‌ام. پدرم این‌گونه فکر می‌کرد که می‌توانم به‌عنوان یک حسابدار مشغول به فعالیت شوم. او بر این باور بود که با توجه به شرایط خاص و کمبودهای فیزیکی بدنی، می‌توانم در این حرفه مشغول به ‌کار شوم.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که اعتقاداتم برایم یک حرفه محسوب شود، زیرا باور داشتم که اعتقادات، جنبۀ شخصی زندگی هر فرد به حساب می‌آید. خانواده‌ام به کلیسای خاصی رفت‌وآمد می‌کردند و مراسم مذهبی را به جا می‌آوردند. همۀ خاطرات من از آن کلیسا همراه با والدین، برادر و خواهرم، عمه‌ها، خاله‌ها، دایی‌ها، عموها و بچه‌های آن‌ها گره خورده ‌است. عبادت کردن برای من نوعی تجربۀ اجتماعی محسوب می‌شد.