کتاب اکسیژن: به زندگی‌ات جان تازه‌ای ببخش

امیر محمدزاده در کتاب اکسیژن، با ارائه‌ی اصولی طلایی به شما کمک می‌کند تا به صلح و آرامش درونی برسید و زندگی منحصر به فردی برای خود بسازید. زندگی همان چیزی می‌شود که انتظارش را دارید؛ مطمئن باشید می‌توانید آن را زیبا کنید.

درباره‌ی کتاب اکسیژن:

شاید از خود بپرسید که چگونه می‌توانیم یک زندگی شادتر را تجربه کنیم و همیشه حال درونی خوبی داشته باشیم؟ چطور می‌شود روابط عاطفی سالم و ماندگاری را تشکیل دهیم و به موفقیت و دستاوردهای بزرگی برسیم؟ چگونه گذشته‌ و خاطرات تلخ‌مان را از یاد ببریم؟ آیا ممکن است به صلح درونی دست یابیم و روابط عاطفی عالی بسازیم؟ چگونه برای خود هدف تعیین کنیم؟

پاسخ این سؤالات را می‌توانید در این کتاب بیابید؛ مانند دیگر حقایق جهان، راز شاد‌ بودن و دستیابی به آرامش درونی با ایجاد انگیزه و تزریق اکسیژن تازه به روح و روانمان امکان‌پذیر است.

کتاب اکسیژن برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب مناسب افرادی است که برای خود و زندگی‌شان هدفی دارند و می‌خواهند شادتر و زیباتر زندگی کنند.

جملات برگزیده کتاب اکسیژن:

- ترس یکی از موانع بزرگ داشتن اعتماد به نفس است.
- بهترین راه برای حل هر مشکلی آن است که پس از یافتن راه حل، پیوسته بر آن تمرکز کنید.
- بیشتر مردم در تمام زندگی خود به ماهیگیری می‌روند، ولی هیچوقت در واقع دنبال ماهی نیستند.
- به زندگی بدون مشکل امید نداشته باش، در عوض به دنبال زندگی‌ای باش که پر از مشکلات خوب است.

در بخشی از کتاب اکسیژن می‌خوانیم:

آیا شما هم جزء افرادی هستید که هنوز نتوانسته‌اند با گذشته خودتان کنار بیایند و خودشان را ببخشدن؟ یا اگر در گذشته اتفاقی ناخوشایند برای شما افتاده، هنوز نسبت به آن اتفاق یا حتی آدم احساس بدی دارید و این اجازه نمی‌دهد شما شاد باشید و همیشه حالتان گرفته می‌شود؟

متأسفانه یکی از قاتلان شادی پایدار هر انسانی، گذشته تلخ و وحشتناکش است و همه ما در گذشته یک‌سری اشتباهاتی را مرتکب شدیم، ولی بعد از این همه سال که از آن زمان می‌گذرد، نتوانستیم خودمان را مورد عفو قرار بدهیم و ببخشیم.

شاید بعضی از دوستان بگویند مگر می‌شود گذشته به آن مهمی را فراموش کرد و از بین برد یا اصلا شما چه می‌دانید که آن آدم فلان‌فلان‌شده با من چه کار کرد و چه کار نکرد. من به این افراد می‌گویم عزیز دلم، من نمی‌گویم گذشته را فراموش کن، چون اصلا شدنی نیست، بلکه حرف من این است که گذشته‌ات را ببخش و این همه خودت را سرزنش نکن که چرا آن اتفاق برای تو افتاده است.

به‌جای اینکه بنشینیم مدام غصه گذشته را بخوریم، می‌توانیم به آینده فکر کنیم و برایش برنامه‌ریزی کنیم و به سمتش حرکت کرده تا به اهدافمان برسیم و اگر فرصتی پیش آمد، چشم برمی‌گردیم و پدر گذشته را هم درمی‌آوریم.

از قدیم گفته‌اند گذشته را در گذشته دفن کن. یک اتفاق هر چقدر هم تلخ باشد که همه ما ممکن است در زندگی‌مان تجربه کرده باشیم، باز هم مغز انسان این قابلیت را دارد که بتواند با آن کنار بیاید؛ آن‌هم با پذیرش آن.

ما گذشته‌مان را نپذیرفتیم. نپذیرفتیم که انسان هستیم و انسان هم ممکن است خطا کند. اول باید خودمان را دوست داشته باشیم. ارزشی که برای یک رفیق 10‌ساله قائل هستیم، باید برای خودمان هم قائل شویم؛ چون ما غیر از خودمان انتخاب دیگری نداریم. من ممکن است با یکی رفیق باشم و ببینم با هم حال نمی‌کنیم یا اخلاقمان به هم نمی‌خورد، راحت بگذارمش کنار، ولی آیا می‌شود خودمان را کنار بگذاریم؟ می‌شود با خودمان قهر کنیم؟

پس بهترین راه‌حل این است که اول گذشته خودمان را بپذیریم و ببخشیم؛ چون انسان هستیم و حق داشتیم و داریم که خطا کنیم و بعدش تمرین خود دوستی کنیم و با خودمان مهربان‌تر باشیم. در این صورت است که می‌توانیم شادی پایدارتری را تجربه کنیم و از ته دل خوشحال باشیم.