کتاب خاطراتی هنوز سبز

کتاب خاطراتی هنوز سبز به قلم غلامرضا طباطبایی مجد، یاد و خاطراتی از بزرگان این مرز و بوم است که علاوه بر بیان آرا و افکار این اندیشمندان و فرهیختگان، گریزی به توصیف و روایت بخشی از تاریخ فرهنگی ایران می‌زند.

درباره کتاب خاطراتی هنوز سبز:

غلامرضا طباطبایی مجد این مجموعه را بر اساس خاطراتی که از دوازده نفر از فرهیختگان استان آذربایجان داشته، به رشته تحریر در آورده است. او در هر فصل از کتاب خاطراتی هنوز سبز، به معرفی دیدگاه‌ها، عقاید و رویکرد هر کدام از این بزرگان می‌پردازد. هر دوازده فصل این اثر علاوه بر بیان نظریات این افراد درباره تحولات اجتماعی، اطلاعاتی تاریخی و مستند از حوادث دهه 40 خورشیدی ایران را در اختیار شما قرار می‌دهد.

برای مثال در خاطراتی که از اسد صادقی نقل می‌کند، نقش صادق هدایت به عنوان یک روشنگر اجتماعی را شرح می‌دهد و از اهمیت و تأثیر کتاب‌هایش بر تفکر نسل جدید سخن می‌گوید. اسد صادقی معتقد است که هدایت با آثارش، روح میهن‌دوستی را بر کالبد جامعه ایرانی دمیده است.

با خواندن این اثر سودمند سیری در تحولات فرهنگی جامعه معاصر ایران خواهید داشت به زوایای پنهان و شاید روایت نشده آگاه خواهید شد.

خواندن کتاب خاطراتی هنوز سبز به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

تمامی علاقمندان کتاب‌های تاریخی به سبک خاطره‌نویسی را به خواندن این اثر جذاب دعوت می‌کنیم.

با غلامرضا طباطبایی مجد بیشتر آشنا شویم:

وی در سال 1328 در تبریز دیده به جهان گشود. غلامرضا طباطبایی مجد، تحصیلات خود را در رشته کتابداری ادامه داد و توانست مدرک کارشناس‌اش را از دانشگاه تبریز اخذ کند. او در سال‌های 1355 تا 1357 به عنوان کتابدار کتابخانه تربیت تبریز مشغول به کار بود و از سال 1357 تا 1374 سمت کتابدار و مسئول کتابخانه ملی تبریز را بر عهده داشت.

از جمله آثار وی می‌توان به تصحیح نسخ خطی سفرنامه فرهاد میرزای قاجار، اکبرنامه، تاریخ محمدی، مجالس‌العشاق، خمسه‌نامی و ... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب خاطراتی هنوز سبز می‌خوانیم:

جمالی، در راه تحقّق آرمان‌های فرهنگی اجتماعی خویش، گاه، پایْ در راه‌هایی می‌گذاشت که به گفته‌ی برزویه طبیب، در آن نه راه پیدا بود و نه رهبر وُ قافله‌سالارْ معیّن. او با انتخاب چنین راهی، پایْ در دشت‌هایی می‌گذاشت که خوف وُ خطر از آن می‌زاید، ولی او به خرد انسانی به معنای اعم و خرد خود به معنای اخصّ ایمان داشت. گرفتاری‌های خود را گشایش برای دیگران می‌دانست و عقیده داشت انسان برای شقاوت و بدبختی آفریده نشده است، برای گشودن گره از کار خلق به دنیا آمده، پس چه هراسی از پای گذاشتن در راهی که بوی خطر از آن به مشام می‌رسد.

حدیث گذشتن از عشق در مقابل رقیب وُ حریف و، نیز تقسیم رختخواب با غیر، را در داستان‌ها و کلام شاعران بارها و بارها شنیده‌ایم و خوانده‌ایم، ولی در عالم واقعیت کمتر دیده‌ایم، شاید هم مردانی که دست به چنین بزرگواری‌ها وُ ایثارها وُ حمیّت‌ها زده‌اند، عارشان آمده که با بیان آن، از حلاوت وُ شیرینی کارشان، از این بابت که دیگران هم مبادا در آن سهیم شوند، کاسته شود. چه می‌دانیم چه تعداد از مردان بزرگ دست به چنین ایثاری زده‌اند! جمالیِ ما یکی از این گمْنامان عرصه‌ی ایثار در عشق است که قدم در آن راه گذاشته خواسته یا ناخواسته و چه روسفید بیرون آمده از آن مهلکه.

می‌گفت دلداده‌ی دختری بودم در جوانی، سرِ آن داشتم که به هر نحوی شده، دل و جان به پای معشوقه بندم و خودْ از بندِ پوچی و بیهودگی خلاص شوم. در شش وُ بشِ کار بودم که کاشف به عمل آمد پدر نیز دلبسته‌ی آن شهرآشوب است. نمی‌دانم حقّ پدر فرزندی بود، ایثار و از خودگذشته‌گی بود یا هر کوفت و زهرماری! دلْ از معشوقه برکندم وُ رضا به رضای الهی دادم و دست یار در دست «غیر» گذاشتم.