حسن ابراهیمی در کتاب ورزش و اوقات فراغت کودکان و نوجوانان به شما میگوید که چطور با برنامهریزی صحیح، اوقات فراغت فرزندتان را با ورزش و بازیهای مناسب پر کنید و نقش فضای مجازی را در زندگی کودکتان کاهش دهید.
دربارۀ کتاب ورزش و اوقات فراغت کودکان و نوجوانان:
از زمانی که شما تصمیم میگیرید صاحب فرزند شوید، یعنی مسئولیت بلندمدت و سنگین پرورش و آموزش او را پذیرفتهاید. در تربیت کودک مانند هر کار دیگری با مشکلاتی روبهرو خواهید شد؛ اما با گذشت زمان و کسب تجربه، اعتماد به نفس شما افزایش مییابد، به طوری که در تربیت فرزندان بعدی از تجربیات قبلی استفاده کرده و از عملکردتان راضیتر خواهید بود. اما باز هم در برخی موارد ممکن است احساس یک تازهکار را داشته باشید و در حل مشکلات سردرگم شوید و از طرفی مواقعی نیز پیش میآید که به خیال خود مشکلی را حل کردهاید اما واقعیت امر این است که عملکرد مناسبی نداشتهاید.
برای بسیاری از شما پذیرفتن اینکه گاهی رفتار مناسبی با کودکان و نوجوانانتان ندارید، سخت است اما بیایید برای یک لحظه هم که شده به برخی از مهارتها و روشهای تربیتی که در قبال آنها به کار میبرید، شک کنید. بزرگ کردن یک یا دو کودک دلیلی بر بینیازی از تجربیات دیگران نیست و یک تربیت موفق مستلزم استفاده از اکثر امکانات از جمله تجربیات دیگران، مطالعه کتابهای مختلف و مشاوره با متخصصان امر است.
از جمله متخصصانی که میتوانند در این زمینه به شما کمک کنند متخصصان تربیت بدنی و علوم ورزشی هستند. آنها از جمله دانشمندانی محسوب میشوند که به علوم مختلفی همچون علوم زیستی، روانشناسی و تربیتی مجهزند. با توجه به کارکردهای مختلف و مؤثر ورزش و تربیت بدنی در تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان، نظیر کارکردهای تربیتی، زیستی، اجتماعی و روانی این دانشمندان میتوانند مشاوران خوبی برای پرورش روح و جسم فرزندان شما باشند. این عقیده که ورزش نقش مهمی در پرورش کودکان و نوجوانان دارد عقیده نوینی نیست؛ این مسئله از دیرباز تا عصر حاضر اهمیت ویژهای برای فلاسفه و صاحبنظران علوم تربیتی داشته است.
روانشناسان بر این عقیدهاند که هر قدر میدان وسیعتری از نظر محیطی، تربیتی و ارتباطات روانی - اجتماعی در اختیار انسان گذاشته شود به رشد و بالندگی بیشتری میرسد. کودکان و نوجوانانی که فرصت مییابند در میادین ورزشی، استعدادها، تواناییها، لیاقتها و مهارتهای خود را به نمایش بگذارند، در رابطه با مشکلات ورزشی خود، از ابتکار، خلاقیت و نوآوری محیطی و شرایط مناسبی از نظر تربیتی بهرهمند خواهند شد.
در کتاب ورزش و اوقات فراغت کودکان و نوجوانان (Children and adolescents sport and leisure) سعی شده تا شما که ممکن است پدر یا مادر نیز باشید در مورد اوقات فراغت خود و فرزندانتان به یک چهارچوب فکری مناسب دست یافته و در جهت بهینه کردن این اوقات برنامهریزی مناسب داشته باشید. با تعاریف و مفاهیم آشنا شده و به نقش ورزش به عنوان یک پدیده نوین با رویکردهای مختلف آگاهتر شده و از آن به عنوان یک وسیله مناسب در رشد و تعالی خود و خانوادهتان بهویژه کودکان و نوجوانان بهره ببرید.
کتاب ورزش و اوقات فراغت کودکان و نوجوانان برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب به والدین، معلمان و مربیان برای تربیت و پرورش بهتر کودکان و نوجوانان کمک میکند.
در بخشی از کتاب ورزش و اوقات فراغت کودکان و نوجوانان میخوانیم:
گرایش روزافزون به ارتباطات مجازی که جایگزین نامناسبی برای تخلیه هیجان و وقتگذرانی است، نوجوانان و جوانان را از دنیای واقعی به دنیای مجازی و هیجانی میکشاند. گیمنتها و کافینتها هم اما عالمی دارد. پر است از جوانهایی که برای سرگرمی و بازی به این مکانها مراجعه میکنند. بسیاری از نوجوانان و جوانان بر این باورند که اوقات فراغت، فرصتی برای خوشگذرانی، تنآسایی و لذتجویی است. مسئولین، خانوادهها و وسایل ارتباط جمعی موظفند خطرها و آسیبهای ناشی از گزینشهای نادرست نوجوانان و جوانان را در گذران اوقات فراغت، به آنان یادآوری کنند. گذراندن اوقات فراغت بدون برنامهریزی، «فراغت بیمارگونه» یا «خلاء فراغت» نام دارد. این نوع فراغت را میتوان با اتلاف وقت و بیهودگی مترادف دانست، که بر اثر آن، مشکلات بسیاری گریبانگیر فرد و جامعه میشود.
ایستادن سر کوچه یا سر گذر و پرسه زدن در خیابانها، شیوههای اصلی گذران فراغت بیبرنامه است. این نوع گذران فراغت، پیامدهای ناخوشایند فردی و اجتماعی را در پی دارد. متأسفانه این شیوه گذران اوقات فراغت، در روزهای تعطیل، به طور میانگین 18 دقیقه از وقت فراغت جوانان را اشغال میکند که پسران با 26 دقیقه، بیشتر از دختران در خیابان پرسه میزنند. اگر حاصلضرب دقایق خیابانگردی بدون هدف و برنامه جوانان، در جمعیت جوان کشور، محاسبه شود، رقمی نجومی در یک سال به دست میآید که محتاج بررسی و اندیشه عمیق و در نتیجه، اقدام پیشگیرانه دقیق است. همچنین یک نظرخواهی از 220 دانشآموز دبیرستانهای اصفهان نشان داد که گاهی وقت اضافی را به صورت مفید و گاهی وقت را تلف کرده یا اصطلاحاً کشتهاند.
بله

















