کتاب زمین ‌شناسی نظامی و جنگ در صحرا: دروس گذشته و چالش‌های نوین

کتاب زمین ‌شناسی نظامی و جنگ در صحرا: دروس گذشته و چالش‌های نوین شامل مقاله‌هایی است که بر عوارض بیابانی متمرکزند و نمونه‌هایی از نقش زمین شناسی در نبردهای گذشته و نتایج آن بر انسجام علوم امروزی را مطرح کرده‌اند.

این کتاب به سه بخش تقسیم می‌شود که هر یک مضمون متفاوتی از علوم نظامی زمین ‌شناسی را منعکس می‌کند. بخش اول با عنوان «علم زمین ‌شناسی و تاریخچه نظامی» (فصل‌های اول تا هفتم) مجموعه مقاله‌هایی را ارائه داده است که علم زمین ‌شناسی را با طیف وسیعی از تاریخچه نظامی و ویژگی‌های زمین ترکیب کرده‌اند.

بخش دوم با عنوان ارتش، منافع دفاعی و محیط زیست (فصل‌های هشتم تا شانزدهم) شامل دو مقاله است که پیوند میان منافع نظامی و دفاعی و تاثیرات زیست محیطی مربوطه و منابع مورد نیاز را بررسی می‌کند. مقاله‌های این بخش حاوی تاثیرات زیست ‌محیطی حاصل از فعالیت‌های نظامی مرتبط با اورانیوم محیط، رشد و پایداری زیرساخت نظامی و آگاهی زیست ‌محیطی کارکنان نظامی هستند و به بررسی امنیت مسائل زیست‌محیطی شامل مسائل مربوط به آب بین مرزی، کنترل‌های جغرافیایی بر فرودگاه‌های موقتی، توزیع خاک‌های غنی و گروه‌های توسعه کشاورزی در جنوب غرب آسیا در پشتیبانی از فعالیت‌های نظامی اخیر می‌پردازند.

بخش سوم با عنوان «فناوری‌های علوم زمین ‌شناسی در خدمت فعالیت‌های نظامی» (فصل‌های هفدهم تا بیست و دوم) به ارائه مقاله‌هایی می‌پردازد که توسعه و کاربرد فناوری جدید علوم زمین ‌شناسی در حمایت از فعالیت‌های نظامی نوین را بررسی می‌کنند و شامل استفاده از اطلاعات سنجش از راه دور، الگوهای ارتفاعی دیجیتال، تصویرسازی رادیومتر پیشرفته فضابرد بازتابی، گسیل گرمایی و تصویرسازی چندطیفی برای شناسایی زمین در عملیات نظامی هستند. همچنین جنبه‌های نظامی مانند اندازه گیری مستقیم خواص خاک، استفاده از لیدار زمینی برای کشف سیم‌های کنترل بمب کنار جاده‌ای، آموزش افسران آینده ارتش برای گردآوری اطلاعات تحرک زمینی و نحوه تاثیرگذاری خاک‌های کشاورزی بر حرکت تانک‌ها را در بردارند.

در بخشی از کتاب زمین شناسی نظامی و جنگ در صحرا: دروس گذشته و چالش‌های نوین می‌خوانیم:

مرکز آموزشی کویر
هنگام ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم، مراکز آموزشی اصلی هر تیپ در لوئیزیانا و تنسی مستقر بودند. این مراکز برای اداره حداکثر دو لشکر در یک محیط نظامی محدود طراحی شده بودند کراسلی (1997). پس از درگیری آمریکا در مناقشات جهانی، وزارت جنگ تصمیم گرفت که نیروهای مسلح به آموزش ویژه نیاز دارند. این امر موجب افتتاح چهار اردوگاه آموزش ویژه شد.

سه اردوگاه به شرح ذیل در سایر بخش‌های آمریکا مستقر بودند: مرکز فرماندهی آموزش هوابرد در اردوگاه بنینگ، جورجیا؛ مرکز آموزش آبی خاکی در تالاهاسی، فلوریدا و مرکز آموزش کوهستانی در اردوگاه کارسون، کلرادو.
پس از تصمیم‌گیری در مورد تهاجم به شمال آفریقا، مشخص شد که ارتش آمریکا به تعلیمات گسترده در جنگ بیابانی نیازمند است. رئیس ستاد ارتش آمریکا، سپهبد لسلی ، جِی. مک نیر، رویای مرکز آموزش بیابانی را در سر می‌پروراند و در اوایل سال 1942 ماموریت تعیین محل آموزشی مناسب را به ژنرال جورج اس. پاتون جونیور محول کرد (هنلی، 1989).

پاتون که پیش تر سرباز سواره نظام بود و به متخصص جنگ تانک مبدل شده بود، سربازی مقرراتی و سخت‌گیر بود که از سربازان خود انتظار داشت همین نگرش را او که دانش آموخته آکادمی نظامی آمریکا وست پوینت در سال 1909 بود، در حمله انتقامی سال 1916 علیه پانچو بی یا شاهد نبرد بود و برای خدمات خود در طول جنگ جهانی اول به دریافت مدال مفتخر شده بود.