کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود: ایده‌های بزرگ جهانی برای یک زندگی پربار

کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود: ایده‌های بزرگ جهانی برای یک زندگی پربار نوشته ویلیام سینونو، 101 راهکار به شما ارائه می‌دهد تا با استفاده از آن‌ها زندگی خود را دگرگون و تغییرات مثبتی درون خود ایجاد کنید.

این کتاب پیشکشی است به روح جهانی احترام متقابل. بزرگداشتی است برای هر کس که از سرزمین دیگر تأثیر مثبتی بر غیر می‌نهد. بیش از همه به کسانی پیشکش می‌شود که در جست‌وجوی بهترین‌ها برای عرضه دیگران‌اند-بدون در نظر گرفتن ملیت یا مکان.

ویلیام سینونو (William G Sinunu) در کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود (Life Could Be Sweeter) می‌گوید: «این کتاب به هیچ‌وجه ضد آمریکایی نیست. زندگی در آمریکا مسلماً چیزهای زیادی برای تحسین کردن و لذت بردن دارد. من صرفاً می‌خواهم به فرهنگ‌های دیگر سرک بکشید، به بعضی از سالم‌ترین کردارها و پندارهایشان نگاهی بیندازید، بعد خودتان نتیجه‌گیری کنید.»

این کتاب دعوت‌نامه‌ای است تا حدی جسورانه. کشف امکانات سنت‌ها و فرهنگ‌های دیگر کشورها مستلزم عزم کنجکاوانه و آزادمنشانه در رویارویی با ناشناخته‌هاست. با همین روحیه ماجراجویانهز است که زندگی شیرین‌تر می‌شود.

با ویلیام سینونو بیشتر آشنا شویم:

ویلیام سینونو مددکار اجتماعی است و طرف مشاوره افراد گوناگون. پیش از این‌که سرپرست برنامه‌ی امداد کارمندان خطوط هوایی «‌جت بلو» در 2003 شود، تقریباً بیست سال مهماندار هواپیما بود. سینونو به بیش از 100 کشور در شش قاره سفر کرده و در حال حاضر در فارست هیل نیویورک زندگی می‌کند. از دیگر کتاب‌های او «‌زندگی بی‌مرز» و «‌فرهنگ غربی، راهنمای دانشجویان آسیایی» است.

او به دلیل سفرهایی که داشته توانسته جنبه‌هایی از زندگی مردم را بررسی کند که گاه بسیار متفاوت و متناقض با فرهنگ و شیوه زندگی در آمریکا بوده است و این تجربیات را در قالب کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود ارائه داده است.

خواندن کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

این اثر برای افرادی که دوست دارند کمی با سنت‌ها و فرهنگ‌های متفاوت کشورهای دیگر آشنا شوند و به این وسیله تغییراتی را در خود ایجاد کنند پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب زندگی شیرین‌تر می‌شود می‌خوانیم:

اولین باری بود که تنها به تعطیلات می‌رفتم و دلواپس بودم. مرخصی زیاد داشتم اما با مرخصی رفقای سفرم جور درنمی آمد. خیال داشتم به لندن برگردم. تصمیم گرفتم امتحان کنم و کاشف به عمل بیاورم که چه‌طور تنها سفر کردن موفقیت‌آمیز از آب در می‌آید. جلوی کاخ «‌باکینگهام» راه می‌رفتم و کمی احساس دلتنگی می‌کردم.

دلم می‌خواست هیجانم را با دوستانم قسمت کنم. شب دوم که درمیدان «‌لستر» توی صف بودم «‌و منتظر فروش بلیت نیم‌بهای تئاتر برای شب دوم، «‌رز» را دیدم، یک دختر زیبای شکلاتی‌رنگ با موهای بلند سیاه. ما درمحاصره‌ی چراغ‌های نئون و تبلیغات این بخش پرهیاهوی شهر، گپ می‌زدیم. پیرمردی با ژاکت ژنده‌ی سیاه و بلندی را نگاه می‌کردیم که با عتاب و خطاب ازنخست وزیر انتقاد سیاسی می‌کرد. بعد یک دختر با موی مشکی سیخ سیخی و چکمه‌های سیاه زد زیر آواز و همراه جوانش کلاهش را توی صف ما گذاشت. وقتی سکه‌ها به هم می‌خوردند می‌گفت: «‌به سلامتی.» رز خندید و گفت: «‌این شاید واقعاً از تئاتر جالب‌تر باشد.»

رز در بمبئی متولد و بزرگ شده بود. از دوران کودکی و رشد پرجنب و جوش زندگی خود در هند گفت. این‌که چه‌طور خود را با زندگی تازه‌اش در انگلستان تطبیق داده و آرشیتکت شده بود. بی‌اختیار متوجه شدم که هر وقت رز می‌خندید، صورتش از آرامش برق می‌زد. بعد از خرید بلیت، تصمیم گرفتیم که حرف‌هایمان را سر شام دنبال کنیم. قدم می‌زدیم و از کوچه‌های سنگ‌فرش و جلوی میخانه‌ها و کافه‌های قدیمی می‌گذشتیم. در یک رستوران محلی هندی در «‌کاونت گاردن» غذای تنوری به نیش می‌کشیدیم که با تعجب به او گفتم: «‌آرامشی در وجود تو هست که من حسودیم می‌شود! چه سری هست؟»