کتاب آس و پاس‌های پاریس و لندن

کتاب آس و پاس‌های پاریس و لندن اولین نوشته‌ی جورج اورول نویسنده‌ی نام‌آشنای انگلیسی است. این کتاب از تجربیات واقعی اورول از خیابان خوابی و زندگی با بی‌خانمان‌های پاریس و لندن می‌گوید و برای علاقه‌‌مندان به قلم او فرصتی است تا با زاویه‌ی دیگری از زندگی او آشنا شوند.

جورج اورول (George Orwell) در این رمان به شرح حال مردم فقیرِ دو شهر بزرگ اروپایی می‌پردازد؛ مردمی که هیچ ندارند و حتی داشتن یک زندگی معمولی برای آن‌ها دست نیافتنی است. کتاب آس و پاس‌های پاریس و لندن (Down and Out in Paris and London)، پس از سختی‌ها و تلاش‌های فراوان نویسنده بالاخره در سال 1933 منتشر شد؛ چرا که کمتر ناشری در آن زمان حاضر به چاپ چنین اثری بود.

اگر این کتاب را به دو بخش تقسیم کنیم؛ بخش اول مربوط به شهر پاریس است، درست زمانی که اورول جوان در این شهر برای گذران زندگی در یک رستوران مشغول به کار می‌شود و تنها روزی شش فرانک درآمد دارد و یک افسر سابق روس به نام بوریس را همراهی‌ می‌کند. اورول در این بخش از کتاب به صاحب‌خانه‌ی یهودی خود می‌پردازد و از او و شخصیتش انتقاد می‌کند و به همین دلیل برخی او را به یهودی‌ستیزی متهم می‌کنند. بخش دوم هم مربوط به شهر لندن است و در این شهر بیش از زمان دیگر متحمل سختی‌ها و مشقت‌ها می‌شود.

چرا باید کتاب آس و پاس‌های پاریس و لندن را بخوانیم؟

این نویسنده‌ی بنام انگلیسی کتاب‌های بسیاری دارد اما بیشتر ما او را با مزرعه‌ی حیوانات و 1984 می‌شناسیم. اگر به خط فکری او در این کتاب‌‌ها علاقه داشتید این اثر را به شما پیشنهاد می‌کنیم، چرا که در کتاب‌ آس و پاس‌های پاریس و لندن می‌توان ردپای شکل‌گیری اندیشه‌ی اورول را مشاهده کرد. البته اگر اهمیت این رمان را محدود به این مورد بدانیم در حق آن کم لطفی کرده‌ایم. روایت مستندگونه و ارزش تاریخی آن، ما را با اروپای میان دو جنگ بزرگ جهانی آشنا می‌کند و برای کسانی که تمایل به آشنایی با اروپا در این بازه‌ی زمانی دارند کتابی ارزشمند محسوب می‌شود.

در بخشی از کتاب آس و پاس‌های پاریس و لندن می‌خوانیم:

کوچه «خروس طلایی» پاریس در ساعت 7 صبح پرشده بود از داد و فریادهای بی‌امان مردم خشمگین و شورشی. در مقابل محل اقامت من هتل کوچکی بود که خانم «مونس» مدیر آن‌جا بود و برای سرزنش مهمانی که در طبقه‌ی سوم هتل او اقامت داشت به پیاده‌رو خیابان آمده بود. او یک کفش چوبی به پا کرده بود و موهای خاکستری رنگش را روی شانه‌هایش ریخته بود.

خانم مونس با صدای بلند گفت: «آشغال! چندبار گفتم ساس‌ها رو روی کاغذ دیواری‌ها نکش؟ فکر می‌کنی که این هتل رو خریدی؟یعنی تو نمی‌تونی مثل بقیه، اونا رو از پنجره بندازی بیرون؟ زنیکه شلخته بدکاره!»
زنی که در اتاق طبقه‌ی سوم هتل سکونت داشت، پاسخ داد: «برو گمشو گوساله!»

به دلیل این کشمکش‌ و بحث و جدل، پنجره‌های ساختمان‌های مجاور دو سمت کوچه باز شد و ساکنان آن خانه‌ها هم با فحش و ناسزاهای خود به این درگیری لفظی اضافه شدند. ولی هنوز ده دقیقه‌ای نگذشته بود که یک دسته سواره نظام در انتهای کوچه نمایان شدند و مردم با دیدن آن‌ها ادامه‌ی درگیری را متوقف کردند و به تماشای آن‌ها نشستند.

نیت من از توصیف این صحنه‌ها نشان دادن وضعیت روانی اهالی کوچه خروس طلایی است. البته نه اینکه این اتفاق چیزی غیرعادی بوده باشد بلکه بسیار کم اتفاق می‌افتاد که روزانه در آن کوچه شاهد لااقل یک درگیری نباشیم.