بله
کتاب آموزش فارسی دوره ابتدایی (چالش‌ها، راهبردها و راهکارها) نوشته‌ی زهرا همتیان، به بررسی مهارت نوشتن، مهارت‌های زبان، انواع روش‌های خواندن در ابتدایی، مهارت املانویسی، شیوه‌های تصحیح املا، انواع مشکلات یادگیری، راه‌های تقویت حافظه و... می‌پردازد.
زبان و ادبیات فارسی، کلید فهم ذخایر ارزشمند علمی و ادبی تمدن ایرانی - اسلامی بر اساس اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است. بنابراین تجدید نظر اصولی در برنامه‌های درسی و بالا بردن کیفیت و کارآیی آن‌ها یکی از ضرورت‌های مسلم نظام آموزشی محسوب می‌شود.
به کارگیری علمی و عملی اصول و معیارهای دانش برنامه‌ریزی درسی در طراحی، اجرا و ارزشیابی، باعث تعمیق و توسعه‌ی منطقی محتوای مورد نظر می‌شود؛ در نتیجه، امکان تحقق اهداف را افزایش می‌دهد و به هم‌سو شدن محتوا با نیازهای دانش‌آموزان و انتظارات جامعه می‌انجامد.
زبان فارسی حافظ وحدت و هویت ملی کشور و موجب رشد فرهنگی و اجتماعی مردم میهن به شمار می‌رود. برنامه‌ی درسی زبان‌آموزی در دوره‌ی ابتدایی از اهمیت فراوان برخوردار است زیرا علاوه بر موارد مذکور در یادگیری دروس دیگر از قبیل قرآن، ریاضی، هدیه‌های آسمان، علوم و... نیز تأثیر زیادی دارد.
در بخشی از کتاب آموزش فارسی دوره ابتدایی (چالش‌ها، راهبردها و راهکارها) می‌خوانیم:
محتوای برنامه‌ی زبان آموزی در شکل کلان آن شامل همه‌ی عناصر و مواد آموزشی است که به صورت رسمی در اختیار دانش‌آموز، معلم و اولیا گذاشته می‌شود اما در شکل خود که معمولاً مدنظر همه است، محتوی همان کتاب درسی است که مجموعه‌ای از اطلاعات، مهارت‌ها و نگرش‌های حاکم بر برنامه و اهداف آن را بازگو می‌کند.
هر پایه بر اساس برنامه، دو کتاب برای آموزش فارسی دارد:
الف) کتاب فارسی: شامل مهارت‌های شفاهی زبان
ب) کتاب کار فارسی: شامل مهارت‌های کتبی زبان
این دو کتاب مهارت‌های زبان‌آموزی را به طور موازی و مساوی و با آهنگی مناسب و متناسب آموزش می‌دهند اما چرا دو کتاب؟ جدایی دو حوزه کتبی و شفاهی به دلیل ماهیت این دو مهارت و انتخاب رویکردهای متفاوت در آموزش برای هر کدام است وگرنه دو کتاب ارزش آموزشی یکسان دارند. پس در کتاب کار با توجه به انتخاب رویکرد تحلیل و روش‌های فعالیت محور و فعال در آموزش زبان که تنوع تمرین‌ها و هدف‌دار بودن آن را می‌طلبد، محتوای خاصی پیش‌‌بینی شده که علاوه بر تعمیق آموزش‌های کتاب فارسی می‌کوشد تا آموزش‌ها را تداوم و استمرار بخشد.
در کتاب فارسی نیز با توجه به رویکرد کلی تکیه بر مهارت‌های شفاهی زبان دارد که ممکن است قرار گرفتن آن در کنار تمرین‌های کتبی، آن‌ها را تحت شعاع قرار دهد و همه می‌دانیم که مهارت‌هایی چون گوش دادن، سخن گفتن و خواندن مورد بی‌مهری و کم توجهی قرار گرفته و نوشتن در صدر زبان آموزی رخ نموده است. تصور والدین نیز از آموزش، ابتدا نوشتن و آنگاه خواندن است. گوش دادن و صحبت کردن نیز اساساً بدیهی و غیر لازم شمرده می‌شود. بی‌‌آنکه به این نکته اساسی توجه شود که نوشتن آخرین مهارت زبان‌آموزی است نه اولین آن. از طرفی، تمرکز تمرین‌های نوشتاری در کتاب کار و تمرکز مواد شنیداری، گفتار و خوانداری در کتاب فارسی امکان آموزش کنترل شده را به معلم و متعلم می‌دهد.
