کتاب عابر پیاده

کتاب عابر پیاده، مجموعه‌ای از بهترین و خواندنی‌ترین داستان‌های کوتاه از نویسندگان معروف جهان همچون لئو تولستوی، ریچارد رایت، ری برادبری، ویلیام سارویان و... است.

عابر پیاده عنوان داستان کوتاهی از ری برادبری (Ray Bradbury) است که همراه با 9 قصه دیگر در این مجموعه که همگی آثاری از نویسندگان به نام هستند ارائه شده است. در نظر گرفتن مخاطب عامه در داستان کوتاه از جمله مواردی است که در انتخاب قصه‌های این مجموعه به آن توجه بسیاری شده.

کتاب با داستان «اولین سکه» از ویلیام مارچ (William March) که روایتی است جذاب و اثرگذار از احساس خواری یک فقیر که بعد از گرفتن اولین سکه گدایی شروع می‌شود. ریچارد رایت (Richard Wright) نیز در «گرسنه» مضمون فقر و تنگدستی را دستمایه داستانش قرار می‌دهد، اما متفاوت‌ترن قصه این مجموعه را می‌توان «عابر پیاده» از ری برادبری، دانست. این داستان تمایلات محافظه‌کار نویسنده‌ای در سال 2052 است که در زندگی عاری از روح آن دوران، به خواسته‌های ساده انسانی‌اش همانند قدم زدن در خیابان روی آورده است.

«باغچه جعفری» اثر ویلیام سارویان (William Saroyan)، احساس ذلت و فرومایگی فردی‌ست که در هنگام دزدی از یک فروشگاه دیده می‌شود. «بودجه» از بندتی، قصه کارمندان اداره‌ای را به تصویر می‌کشد که مدت‌هاست در انتظار افزایش حقوق، به سرنوشتی ناخوش‌آیند اما آرام تن داده‌اند. لئو تولستوی (Leo Tolstoy) در داستان «خداوند حقیقت را می‌بیند، اما صبر می‌کند» روایت زندگی تاجری جوان و بی‌گناهی را بیان می‌کند که 26 سال از عمرش را در زندان گذرانده است.

«تابستان و اسب سفید» نوشته‌ی سارویان داستانی است از فقر و درست‌کاری اما فرانک اوکانر (Frank Oconnor) در «خیالاتی»، جهانی را به شما نشان خواهد داد که در آن دروغ به موهبتی تبدیل می‌شود که افراد از کمبودش رنج می‌برند. همچنین «دو شیاد» اثر استراتیس می‌ریولیس و «ماته ئو فالکانه» نوشته پروسپر مریمه (Prosper Merimee) از دیگر داستان‌های این مجموعه‌ی جذاب هستند.

در بخشی از کتاب عابر پیاده می‌خوانیم:

مید رو به چند خانه کرد و در حالی که ساعت مچی‌اش را نگاه می‌کرد، پرسید: «ساعت چند است، هشت و نیم؟ حتماً باز تلویزیون دارد چند تا آدمکُشی نشان می‌دهد که با هم ارتباطی هم دارند، هان؟ یا نه، دارد یک جور مسابقه نشان می‌دهد؟ پس حتماً کُمدینی دارد از روی صحنۀ نمایش پرت می‌شود پایین، هان؟»

انگار کسی یواشکی توی یکی از خانه‌های مهتابی رنگ خندید. مید ایستاد. اما، صدایی نشنید و دوباره راه افتاد. ناگهان پای مید به جایی توی پیاده‌رو گیر کرد و سکندری خورد. گل‌ها و چمن‌ها، زمین سیمانی را پوشانده بودند. ده سال بود که مید شب و روز، کیلومترها پیاده‌روی می‌کرد. اما، در تمام این مدت، حتی یک نفر را هم در حال قدم زدن ندیده بود.

به تقاطعی رسید که شبیه برگ شبدر بود و دو شاهراه اصلی‌اش از توی شهر می‌گذشت. همه‌جا ساکت بود و پرنده پر نمی‌زد. در طول روز در همین‌جا، امواج خروشان و رعدآسای ماشین‌ها در حرکت بود و پمپ بنزین‌ها باز بود. هر کدام از ماشین‌ها، همچون حشره‌ای وزوزکنان، سعی می‌کرد راه بهتری بجوید و از دیگران پیش بیفتد. ماشین‌ها، مانند دسته‌ای از سوسک‌ها، در حالیکه دودی کم‌رنگ از لوله اگزوزشان خارج می‌شد، به طرف دوردست‌ها می‌راندند. اما حالا، شاهراه‌ها نیز، مانند رودخانه‌هایی بودند در فصلی خشک، که فقط بستر خشکشان مانده بود و سنگ‌ریزه‌ها و نور ماه.

مید برگشت و پیچید توی یکی از خیابان‌های فرعی. می‌خواست به خانه‌اش برگردد. نزدیک خانه‌اش بود که ناگهان ماشینی از سر خیابان پیچید و لوله‌ای از نور سفید و شدیدش را روی او انداخت. مید ایستاد. ماتش برده بود. عیناً مثل پروانه‌هایی که شب‌ها جلوی روشنایی، اول گیج می‌شوند و بعد به طرف نور کشیده می‌شوند. صدایی خشک و زنگ‌دار گفت: «ایست! هر جا هستی همان‌جا بایست و از جایت هم تکان نخور!»