کتاب تک و تنها در پاریس و داستان‌های دیگر

کتاب تک و تنها در پاریس و داستان‌های دیگر اثر جوجو مویز، مجموعه‌ای‌ست از داستان‌های کوتاه با قصه‌هایی سرشار از احساس و شوخ طبعی که نثری جذاب و روان دارند. جوجو مویز در این کتاب به زنانی پرداخته که به گونه‌های مختلف از زندگی خود راضی نیستند.

جوجو مویز (Jojo Moyes) در کتاب تک و تنها در پاریس و داستان‌های دیگر (Paris for one and other stories) روایت‌گر دختری به نام "نل" است که بسیار مقید به اصول و قوانین خاص خودش است اما طی یک اتفاق، با خود واقعی‌اش روبه‌رو شده و به جای تن دادن به عادت‌های تکراری خود در مقابل آن‌ها ایستاده و مسیری جدید را در زندگی خود آغاز خواهد کرد.

نل، بیست و شش ساله و تا به حال به پاریس نرفته است. او حتی، آخر هفته‌ای عاشقانه را نیز تا به حال تجربه نکرده و به سفر خارج از کشور هم علاقه‌ی چندانی ندارد. اما هنگامی که نامزد نل نمی‌تواند خود را به سفر مختصرشان برساند، او این امکان را پیدا می‌کند که به همه و از همه مهم‌تر به خودش، ثابت کند که می‌تواند پیش‌بینی ناپذیر بود. نل، در پاریس با جنبه‌ای از شخصیت خود مواجه می‌شود که اصلاً نمی‌دانست وجود دارد: شخصیتی مستقل و نترس.

نل به همراه رویداد‌های عاشقانه‌ای که برایش اتفاق می‌افتد، داستانی پرکشش را برای شما ایجاد خواهد کرد و این روند پر هیجان تا نیمه‌های پایانی کتاب شما را به دنبال خود خواهد کشاند.

جوجو مویز نویسنده رمان‌های رمانتیک و برنده‌ جایزه «رمان عاشقانه سال» در سال‌های 2004 و 2011 است. او تا به حال 13 رمان را روانه بازار کرده که استقبال مخاطبان از کتاب‌های او در نوع خود بی‌سابقه بوده. همچنین مویز از اندک نویسندگانی است که دو بار به جایزه بهترین رمان عاشقانه دست یافته.

از دیگر آثار مویز می‌توان کتاب‌های مطرح و پرفروشی همچون «من پیش از تو» و «دختری که رهایش کردی» را نام برد. رمان‌های عاشقانه‌ی او آنچنان پرشور و احساس برانگیز هستند که حتی نظر افرادی که با رمان عاشقانه ارتباط خوبی ندارند را جلب می‌کنند.

در بخشی از کتاب تک و تنها در پاریس و داستان‌های دیگر می‌خوانیم:

ایستگاه قطار گق دونوقد شلوغ بود. نل با خارج‌ شدن از قطار در بین جمعیتی که تنه می‌زدند، هل می‌دادند و چمدان‌های چرخ‌دارشان را می‌کشیدند، هاج‌ و واج ایستاده بود و جذب آن‌ها شده بود. گروهی از جوانان که پیراهن‌های ورزشی پوشیده بودند با قیافه‌هایی اخمو کناری ایستاده بودند. ناگهان نل یادش آمد که ‌ایستگاه قطار خط شمالی، مرکز کیف‌ قاپ‌های فرانسوی است. کیف دستی‌اش راو محکم روی شاونه‌اش انداخت و با تردید مسیری‌ را در پیش گرفت و بعد مسیری دیگر را. نل موقتاً بین کیوسک‌های شیشه‌ای و پله‌ برقی‌‌هایی که مشخص نبود سر از کجا در می‌آورند ناپدید شد.

آهنگ موزونی سه‌ نتی از بلندگو پخش شد؛ سپس گوینده‌ ایستگاه به زبان فرانسوی چیزی گفت که نل از آن سر در نیاورد. همه آن‌‌قدر تند راه می‌رفتند که معلوم بود انگار مقصدشان را می‌دانستند. هوای بیرون تاریک بود. نل دچار نل دل‌ شوره شد: «من توی یه شهر غریب هستم؛ حتی یه کلمه هم به زبان اونا هم نمی‌تونم حرف بزنم.»

چشم نل به تابلویی افتاد که از سقف آویزان بود: «تاکسی.»!

در صف تاکسی پنجاه نفر ایستاده بودند، اما برایش مهم نبود. در کیفش به دنبال پرینت کامپیوتری کارت هتل گشت. وقتی بالاخره نوبتش شد، آن را به سمت راننده دراز کرد گرفت و گفت: «هتل بن ویل، سیووپله.» راننده به سمت نل برگشت و طوری نگاهش کرد که انگار متوجه حرف‌اش نشده.