نمایشنامه ازدواج نادر با سیمین

نمایشنامه ازدواج نادر با سیمین نوشتۀ امیر ماهرو، قصه سرگذشت زنی است که به نوعی طلاق عاطفی از همسرش گرفته است، این دو در عین حالی که با هم زندگی می‌کنند از یکدیگر دورند. در یک اتفاق ناخواسته زن تمامی شعرهایش را برای مردی می‌خواند که در انتها می‌فهمیم آن مرد همسرش بوده است.

در بخشی از نمایشنامه ازدواج نادر با سیمین می‌خوانیم:

سیمین: فرهاد خجالت بکش، درد بی‌تفاوتی‌ات کم بود، پارانوییدم داری می‌شی مبارکه والله...
فرهاد: چی واست کم گذاشتم؟
سیمین: اَه اَه اَه حالم از این جمله بهم می‌خوره این جمله‌ام شبیه همون جمله تو فیلماست که میگه «یعنی کی می‌تونه باشه» خیلی تهوع آوره.
فرهاد: تهوع، رفتار شماست سیمین خانم عاشق.
سیمین: من غلط کردم عاشق باشم.
فرهاد: اِ اِ اِ تو نبودی تموم باجه‌های زرد رنگ تلفن همگانی‌آی شهر و می‌شناختی؟ همش می‌گفتی این دهنیش خرابه، اون سر سه راهی، شیشه‌هاش شکسته و سر و صدا می‌آد تو کابین... ته اون خیابونه خوبه که هم جدید گذاشتن هم دوروبرش ساکته.
سیمین: (در خیال) وای یادش بخیر چه لذتی داشت، اون موقع‌ها وقتی یه باجه خالی گیر می‌آوردم تا یه ناخونک بهش نمی‌زدم، دل نمی‌کندم ازش، اَه چیه این موبایلا، نه دیگه حسی تو تماس‌هاست نه لذتی داره... به نظر من از وقتی دنیا پیشرفت کرد، عشق و عاشقی هم مُرد.
فرهاد: می‌بینی وقتی می‌گم گذشته رو یادت رفته، ناراحت می‌شی.
سیمین: خر بودم دیگه.
فرهاد: پشیمونی؟
سیمین: مثل سگ.
فرهاد: ماشاا... چقدر باغ وحش تو ادبیاتت داری.
سیمین: (با عصبانیت) خودم که شبیه حیوونا زندگی می‌کنم چرا حرف زدنم اون جوری نباشه.
گویی پلیس فرهاد را به علت سرعت زیاد نگه داشته.
فرهاد: چیه؟ هم کمربند... هم سرعت قانونی... چی می‌خواین از جونمون؟
سیمین:‌ ای کاش یه پلیس هم بود وقتی زن‌ها مورد توهین مرد‌ها قرار می‌گرفتن جریمشون می‌کرد.