بله
کتاب نقش دوپینگ در ورزش نوشته‌ی مجتبی فتاح پور، در قالب تحقیقی علمی ورزشکاران را از اثرات مضر دوپینگ مطلع می‌کند.
دوپینگ نوعی تقلب در ورزش است و هیچگونه جایگاه مثبتی در ورزش ندارد و به همین دلیل نیاز به آن هیچگونه الزامی نیست ولی در بعضی موارد دیده می‌شود که بعضی از ورزشکاران برای رسیدن به سکوی قهرمانی دست به دوپینگ می‌زنند بدون آنکه بدانند چه اثرات بدی بر روی آن‌ها می‌گذارد.
دوپینگ خویشاوند مرگ است؛ مرگ فیزیولوژیکی که در اثر تغییر دادن شدید و گاهاً غیرقابل برگشت فرایندهای طبیعی بدن از طریق دستکاری‌های غیرعادلانه روی می‌دهد. مرگی که در طی سال‌های اخیر موارد تکان دهنده‌ای از آن مشاهده شده است. دوپینگ مرگ روحی و عقلی است، زیرا فرد موافقت می‌کند که تقلب کند و توانایی‌های خود را نادیده بگیرد، با توسل به دوپینگ ناتوانی و بی‌کفایتی خود را می‌پوشاند و سعی می‌کند مافوق توان و قدرت خویش باشد و نهایتاً دوپینگ مرگ اخلاقی است؛ زیرا موجب می‌شود که فرد خاطی توانایی قوانین موجود در جوامع انسانی را زیر پا بگذارد.
همگام با پیشرفت سایر علوم، دنیای طب و دارو نیز دچار تغییر و تحولاتی می‌شود. یک سری داروهای جدید وارد بازار گشته و یک سری داروها مصرفشان منسوخ می‌گردد. متأسفانه همواره برخی از این پیشرفت‌ها سوء استفاده می‌کنند. در همین راستا، استعمال داروهای نیروزا و محرک در ورزش یکی از مسائلی است که جوامع کنونی با آن روبرو هستند و از یک طرف دیگر، شوق شهرت‌طلبی و عنوان پرستی افراد را به مصرف اینگونه داروها وسوسه کرده و بر آن دامنه می‌زند.
در طی چند سال گذشته، افزایش وسایل ارتباط جمعی، انو اع روزنامه، مقالات ورزشی، پزشکی، چاپ و انتشارات کتاب در زمینه‌های مختلف ورزشی موجب شده که اطلاعات ورزشکاران در مورد نحوه تغذیه، صدمات ورزشی و انواع مختلف داروهای غیرمجازی که در ورزش مصرف می‌شوند افزایش یابد. ولی با وجود فزونی اطلاعات در این زمینه، به همان شدت نیز بر مصرف این داروها افزوده می‌شود و جالب اینجاست که هر چه ورزشکاران را از این مسئله بیشتر منع کنید بیشتر کنجکاو شده و خطر استعمال دارو بالا می‌رود.
مردم عادی و تماشاگرانی که به ورزشگاه و استادیوم وزشی می‌آیند تا بیشترین احساسات و تشویق‌های خود را نثار قهرمان کنند هرگز از عمق و اندازه‌ی رقابت سنگینی که در میدان ورزشی جریان دارد آگاه نیستند. آنچه که در صفحه رقابت ورزشی می‌گذرد هیچ چیزی کمتری از یک جنگ واقعی و تمام عیار ندارد. وقتی که چند سانتیمتر، چند کیلو، چند گرم و چند ثانیه اختلاف می‌تواند یکی را قهرمان و دیگری را مغلوب، یکی را به اوج و دیگری را به پستی برساند اینجاست که معلوم می‌شود چرا شعار «پیروزی به هر قیمت» هدف ورزشکاران قرار می‌گیرد و مصرف انواع داروهای زیان‌بخش و مهلک رواج می‌یابد.
این موضوع بدیهی است که هر ورزشکاری الزاماً قهرمان نیست، ولی چون امروزه فقط قهرمان را تحویل می‌گیرند و برای آن‌ها ارزش قائل می‌شوند و نه بازندگان را، لذا به هر قیمتی که شده سعی در قهرمان شدن دارند و قیمتی که برخی ورزشکاران به شوق قهرمان شدن می‌پردازند، بسیار گران است و چه بسا جان خود را نیز در این راه از دست می‌دهند.
در بخشی از کتاب نقش دوپینگ در ورزش می‌خوانیم:
احساس سرخوشی، کاهش خستگی، افزایش اعتماد به نفس و افزایش کارایی ورزشی از مجموعه عواملی هستند که یک ورزشکار را به سوی استفاده از کوکائین سوق می‌دهد و ورزشکار خیال می‌کند که کارایی‌اش افزایش یافته و می‌تواند سریع‌تر و قوی‌تر عمل نماید. ولی در حقیقت این مسئله از احساس غیر واقعی او از خودش و محیط اطراف سرچشمه می‌گیرد. صرف نظر از اینکه ورزشکار مصرف کننده‌ی کوکائین سعی در بهبودی کارایی ورزشی داشته باشد و یا اینکه فقط آن را جهت ایجاد حالت خوشی و نشئه استفاده کند، احتمال وابستگی و اعتیاد به این ماده وجود دارد. گفته شده است که اگر فردی روزانه 120 میلی گرم کوکائین را به مدت 10 روز مداوم مصرف کند نسبت به دارو اعتیاد پیدا خواهد کرد.
وابستگی به دارو، ورزشکار را وادار می‌سازد هر کجا باشد روزی 2 تا 4 بار کوکائین مصرف کند و این عمل در برنامه ورزشی وی تداخل ایجاد خواهد کرد. در سال‌های اخیر، گزارشات فر اوانی در خصوص بروز عوارض جانبی شدید و حتی مرگ و میر ناشی از کوکائین در میان ورزشکاران ارائه شده است. مرگ ناگهانی لن بیاس ستاره بسکتبال دانشگاه مریلند آمریکا در ژوئن 1986 به علت اسیدوز لاکتیک ناشی از کوکائین، مرگ دان راجرز بازیکن فوتبال حرفه‌ای آمریکا و 5 مورد خونریزی مغزی دیگر به دنبال استعمال کوکائین از این جمله هستند. روش معمول این است که ورزشکار حدود یک ساعت قبل از مسابقه آن را مصرف می‌کند و روش مصرف می‌تواند استنشاق گرد آن از راه بینی، دود کردن شکل آزاد کوکائین و یا به طریق وریدی باشد. کوکائین از هر راهی که مصرف شده باشد اثرات آن حداکثر 15 تا 60 دقیقه بعد بروز می‌کند. کوکائین در سال 1984 جزء مواد کنترل شده و ممنوع در ورزش قرار گرفت.
