کتاب چگونه با نوجوانان صحبت کنیم تا گوش دهند و چگونه گوش دهیم تا نوجوانان صحبت کنند

ادل فبر و الین مازلیش در کتاب چگونه با نوجوانان صحبت کنیم تا گوش دهند و چگونه گوش دهیم تا نوجوانان صحبت کنند، اصول اولیه‌ی ارتباط مؤثر با نوجوانان را بیان می‌کنند.

از زمانی که فرزندانمان متولد شده بودند، ما شنیده بودیم «تا وقتی آن‌ها کوچک هستند، از با هم بودن لذت ببرید»، «بچه‌های کوچک مشکلات کوچکی دارند و بچه‌های بزرگ مشکلات بزرگ.» بارها و بارها به ما گفته شده بود روزی این کودک شیرین به غریبه‌ای بدخلق تبدیل می‌شود که از سلیقه‌ی ما انتقاد می‌کند، قوانین ما را به چالش می‌کشد و ارزش‌هایمان را رد می‌کند. هیچ‌کس ما را برای احساس فقدان و از دست دادن آماده نکرده بود.

از دست دادن ارتباط صمیمی و قدیمی؛ از دست دادن اطمینان؛ از دست دادن رضایت ناشی از مورد نیاز بودن؛ از دست دادن این احساس که حامیان قدرتمندی هستیم که می‌توانیم فرزندانمان را از آسیب دیدن حفظ کنیم.

ما کودکان‌مان را در فرهنگی بزرگ می‌کنیم که فرومایه‌تر، بی‌رحم‌تر، مادی‌گراتر و خشن‌تر از قبل هستند در این شرایط، مادران و پدران امروزی چگونه باید باشند؟

ادل فبر (Adele Faber) و الین مازلیش (Elaine Mazlish) در این کتاب تکنیک‌های جدیدی برای مشکلات روزمره‌ای که والدین با آن مواجه می‌شوند، ارائه می‌کنند.

در بخشی از کتاب چگونه با نوجوانان صحبت کنیم تا گوش دهند و چگونه گوش دهیم تا نوجوانان صحبت کنند (How to Talk So Teens Will Listen & Listen So Teens Will Talk) می‌خوانیم:

اجازه داشتم کفش پاشنه بلند بپوشم و آرایش کنم و تمام هیجانات برای پسرها بود. من و دوستان دخترم با هم عاشق یک پسر می‌شدیم و از هم می‌پرسیدیم فکر می‌کنی او من را دوست دارد؟ یا فکر می‌کنی او تو را دوست دارد؟...

«آن روزها زندگی خیلی راحت بود. من می‌توانستم در آخر هفته‌ها تا ظهر بخوابم. ذره‌ای نگرانی درباره‌ی کار کردن، پرداخت اجاره خانه و حمایت از خانواده نداشتم. و به هیچ‌وجه درباره‌ی فردا نگران نبودم. می‌دانستم که همیشه می‌توانم به والدینم تکیه کنم.»

زنی سرش را به چپ و راست تکانی داد و از سر تأسف گفت: «بهترین بخش نوجوانی‌ام این بود که از آن دوره گذشتم.»

من به برچسب اسمش نگاه کردم و گفتم: «کارن، به نظر می‌رسد که نوجوانی بهترین دوره‌ی زندگی‌ات نبود.»