کتاب طراحی بناهای فرهنگی

در کتاب طراحی بناهای فرهنگی سعی شده مطالبی از کشف و شهود هنرهای اسلامی ایرانی به زبان مدرن امروزین بیان گردد. طراحی بناهای فرهنگی در سطح حرفه‌ای در کشور ایران یکی از مهم‌ترین و بحث‌انگیز‌ترین موضوعات معماری است.

داشتن سابقه معماری 4000 ساله ایران و یکی از امپراطوری‌های بزرگ جهانی در قبل از اسلام و گذر تمدن بزرگ اسلامی و نسخه خاص ایرانی آن بعنوان مذهب شیعه و همچنین گذر کشور گشایان بزرگی چون اسکندر و تاثیرات این تحولات در کشور ایران باعث تنوع بسیار زیاد آراء و نظرات در کشور عزیزمان گردیده است. متاسفانه ظهور و بروز سبک‌های جدید که در آن تحلیل محتوایی معماری وجود ندارد و انقطاع ارتباط معماران سنتی و مدرن در ایران و عدم وجود مبانی نظری مناسب و قوی و پاسخگوی ایرانی و بسنده نمودن معماران جوان به یک گرافیک ساده و حداکثر تحلیل سایت و فرم و فضا و عملکرد و برنامه‌ریزی کالبدی در طراحی بناهای فرهنگی و کمال‌گرایی و افراط برخی اساتید معماری در پرداختن به مذهب و معماری اسلامی و برداشت سلیقه‌ای از این موضوع باعث رویگردان شدن دانشجویان از موضوع مهم مبانی نظری معماری شده است.

در حقیقت معماری نیز مانند ادبیات می‌تواند از جملات و کلمات تشکیل شود و الفبای معماری معناگرا را سه فرم جادویی مربع و مثلث و دایره و فرزندان و نوادگان آن تشکیل می‌دهد. ساختمان نیز مانند سایر هنرها ساخته دست انسان بوده و همان‌گونه که انسان روح خدایی دارد، ساختمان نیز روح انسانی خواهد داشت و می‌تواند خصلت‌ها و کاراکتر انسانی به خود گیرد. بنابراین می‌توان به راحتی با استفاده از فرم‌های نمادین به بیان ادبیات معماری معناگرای اسلامی در آستانه رنسانس تمدن اسلامی و قرن 15 هجری اقدام نمود و تمدن جدید اسلامی را بر پایه‌های معناگرایی و معماری انسانی بنا نهاد و رازها و رموز معماری را کشف و بازنمایی نمود.

در بخشی از کتاب طراحی بناهای فرهنگی می‌خوانیم:

همیشه معماران یک قدم از جامعه جلوتر حرکت می‌کنند. باید در ساختمان خود نگرانی‌هایی که بعدا ممکن است در ذهن بهره‌بردار ایجاد شود را شناخته و آن‌ها را از قبل مرتفع کنید. بدین ترتیب روزی فراخواهد رسید که بهره‌بردار از یافتن نکات طراحی شما شگفت‌زده خواهد گردید. ببینید چگونه است که یک شاعر بوی خاک و گل و آب را وارد ادبیات و شعر خود کرده و انسان را از این ظرافت طبع خود شگفت‌زده می‌کند؛ معمار نیز بایستی به پدیده‌های اطراف خود حساس باشد و این مسائل را در معماری خود وارد نماید. ببینید چطور یک معمار از بادگیر، تعبیر نورگیر را بیرون می‌کشد و حوض آب را تبدیل به حوض روغن می‌نماید و در زیر این بادگیرهای نورگیر شده قرار می‌دهد و سنت‌های فاخر خود را به رخ دیگران می‌کشد. معماری بدین صورت بایستی شگفت‌انگیز باشد و تعابیر عمیق و سنگین با یک معماری ساده و مردمی و ظریف شرقی خود را به رخ دیگران کشد؛ نه اینکه با یک معماری تکنولوژی‌محور بسیار هزینه‌بر و گران و با مفاهیم وارداتی یا مفاهیم سطحی و دست دوم فقط به بیگاری انسان‌ها کمک نمائیم.