کتاب پروفسور

کتاب پروفسور، اولین اثر اما نه اولین رمان منتشر شده از شارلوت برونته است که تا حدودی نشان‌دهنده حالات روحی و درونی اوست. این کتاب اثری تامل برانگیز است.

از جمله صحنه‌های کلیدی رمان پرفسور، حوادث آن از دهۀ 1830 که زمانۀ مبارزه برای بهبود شرایط کار در کارخانه‌های انگلستان بود، است و در اوایل دهۀ 1840 که دورۀ گسترش اندیشه‌های آزادی‌خواهانه بود پایان می‌یابد. در حقیقت تلاش نافرجام شارلوت برونته در دایر کردن یک موسسه آموزشی، خطاب انتقاد‌های کوبنده قرار گرفته شدن برای اشعارش و تجربه‌ی ‌عشق نافرجام به استادش از مسائل تاثیر گذار در زندگی شارلوت برونته بودند که همگی باعث شد تا برای نوشتن این کتاب قلم در دست گرفت و بازتاب تجربیات شخصی خود در زندگی را در این کتاب و در کالبد قهرمان داستان به رشته‌ی ‌تحریر درآورد.

شارلوت برونته (Charlotte Bronte) در سال 1816 میلادی در همپشایر انگلیس متولد شد. او و دو خواهرش به نام‌های «امیلی» و «آن»، هر سه به نگارش رمان می‌پرداختند و همگی امروزه از نویسندگان سرشناس انگلیسی هستند. تنها برادر این خانواده، با وجود هوش و استعداد فراوان معتاد شد و کارش را در راه‌آهن از دست داد.

در سال 1845 شارلوت دریافت که امیلی شعر می‌سراید. بدین ترتیب سه‌خواهر مجموعه اشعار خود را در سال 1846 با نام‌های مستعار کور بل (Currer Bell)، الیس بل (Ellis Bell) و آکتون بل (Acton Bell) منتشر کردند. این سه خواهر به این علت سه اسم مردانه برگزیدند که گمان می‌کردند اشعار آن‌ها به این ترتیب بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت اما از این اشعار استقبالی صورت نگرفت.

«جین ایر» از شاخص‌ترین رمان‌های کلاسیک انگلیسی‌ زبان و از جمله آثار مشهور وی محسوب می‌شود. شارلوت علی‌رغم عمر کوتاهش، بر شیوه‌ی نویسندگی شخصیت‌های ادبی بزرگی همچون «جورج الیوت»، «توماس هاردی»، «آن برونته»، «امیلی برونته» و «استفن میر» تأثیر بسزایی داشت.

در بخشی از کتاب پروفسور می‌خوانیم

دوباره عکس را در دست گرفت و نگریست و بار دیگر آن را به دست فرانسیس داد. همین طورکه دکمه‌ی ‌کتش را می‌بست از همسرم پرسید: نظر شما چیست؟

او پاسخ کوبنده‌ای ‌داد و گفت: مطمئنم که لوسیا روزی زنجیر‌ها را گسسته و از قید و بند رها شده است. اما فورا از ترس اینکه مبادا سوتفاهم شود جمله‌اش ‌را اصلاح کرد و گفت منظورم قید و بند اخلاقی و تعهدات تأهل نیست، بلکه منظورم زنجیرهای اجتماعی است. هرگاه این توانایی‌ها فرصت شکوفایی یابند بال‌های پروازی می‌شوند که او را به بالاتر سوق می‌دهند. سپس کمی تامل کرد.

هوندسن گفت: بالاتر از چه؟

بالاتر از آنکه به امثال شما اجازه دهد دستتان به او برسد.

به نظرم تو فقط از روی کینه و حسد صحبت می‌کنی.

فرانسیس دنباله‌ی ‌صحبت‌هایش ‌را گرفت و گفت: لوسیا صحنه را لگدمال کرده است و شما هیچ گاه به طور جدی به ازدواج با او فکر نکرده ای. شاید اصالت او را، شجاعتش را، قدرت ذهن و جسمش را تحسین کنی، از هوش و استعداد او حال چه در رقص و آواز و یا چه در نقش بازیگری مشعوف شوی و زیبایی او را ستایش کنی که البته قلبت هم چنین گواهی می‌دهد اما اطمینان دارم او شیفته و غرق در چنان محیط و فضایی گشته است که شما هرگز فکر ازدواج با او را به ذهن خود راه نمی‌دهید.

هوندسن گفت: چه پاسخ زیرکانه ای. درست یا غلط این مساله موضوع دیگری است. در ضمن فکر نمی‌کنید فانوستان نسبت به درخشش چهره‌ی ‌لوسیا بسیار بی‌فروغ گشته است.

اوه، بله.

و حتما چشمان جناب پروفسور به زودی با نور ضعیف اذیت می‌شود؟

آقا، آزارتان می‌دهد؟

فرانسیس خودت می‌دانی که چشمان من ضعیف است و تحمل نور کم را ندارد. دیگر به منزلمان رسیده بودیم.