کتاب گفت‌و‌گو با اینگمار برگمان

در کتاب گفت‌وگو با اینگمار برگمان همراه نوشته‌های رافائل شارگل با شخصیت واقعی اینگمار برگمان، اندیشه‌ها و اعتقادات او آشنا خواهید شد. اینگمار برگمان کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه کنندهٔ معاصر سوئدی است که برندۀ جوایز اسکار، برلیناله، سزار، کن، گلدن گلوب و گلدبگ شده است.

فیلم‌های اینگمار برگمان (Ingmar Bergman) مملو از ارجاعات متعددی به نمایش‌نامه‌هایی است که او در سالیان متمادی به روی صحنه بُرده. نمایش‌نامه‌هایی از شکسپیر، مولیر، ایبسن و استریندبرگ که او هرگز اقتباسی مستقیم از آن‌ها نساخت. (برگمان صرفا نسخه‌ی تلویزیونی شماری از نمایش‌های صحنه‌یی خود را ساخته.) او آشکارا از تاثیرپذیری خود از سایر فیلم‌سازان سخن می‌گوید و خود را بخشی از «سنت فیلم‌سازی سوئد» می‌داند.

اینگمار برگمان درباره فیلم‌های اروپایی می‌گوید:

«اگر بخواهم صادق باشم باید اعتراف کنم به فیلم‌های اروپایی پس از جنگ اول جهانی علاقه‌ی شدیدی دارم، اما در آن زمان که به‌عنوان دستیار در بخش فیلم‌€نامه‌نویسی اس.اف کار می‌کردم ـ یعنی در 1942 که من 24 ساله بودم ـ به همراه شش نفر از همکارانم موظف بودم اصول درام‌پردازی آمریکایی را طبقه‌بندی کنم و بر اساس آن اصول فیلم‌نامه‌های واصله را بررسی نمایم. در طبقه‌ی بالای ما سه اتاق نمایش فیلم برای قسمت پخش جهانی قرار داشت. آن‌ها مدام در این سالن‌ها فیلم نمایش می‌دادند. ما به فیلم‌های آمریکایی و سبک‌های آن‌ها دسترسی نامحدودی داشتیم؛ بنابراین این نحله‌ی فیلم‌سازی چنان در وجود ما رخنه کرد، که نمی‌توانستم خارج از چارچوب درام‌پردازی آن، فیلم‌نامه بنویسم یا اصلاح کنم. وقتی که اولین فیلم خود را کارگردانی کردم، خوشحال بودم که چنین قواعد بنیادینی را در اختیار دارم. کمی بعد از شر آن‌ها خلاص شدم، اما در قدم اول در اختیارداشتن چنین چارچوب محکم و قاعده‌مندی امتیاز مهمی محسوب می‌شد.

کتاب گفت‌و‌گو با اینگمار برگمان تلاش می‌کند به بررسی حالات و رویکردهای متفاوت و چندگانه‌ی او بپردازد و بر شماری از نظریه‌های شخصی و هنری وی تمرکز نماید، که در طول سالیان طولانی برخی از آن‌ها تغییر کرده‌، و برخی دیگر هم‌چنان بدون تغییر و دست‌کاری برجای مانده‌. این مجموعه چهل‌وپنج سال از حدودا شصت سال فعالیت مستعدانه‌ی هنری برگمان را پوشش می‌دهد و عقاید و دغدغه‌های وی از 1957 ـ یک سال پس از موفقیت خیره‌کننده‌ی مهر هفتم ـ تا سال 2002 ـ زمانی که برای تولید ساراباند آماده می‌شد ـ را دربرمی‌گیرد.