کتاب گفت‌و‌گو با فرانسوا تروفو

در کتاب گفت‌وگو با فرانسوا تروفو همراه نوشته‌های رونالد برگن با شخصیت واقعی فرانسوا تروفو، اندیشه‌ها و اعتقادات او آشنا خواهید شد. فرانسوا تروفو کارگردان پرآوازه فرانسوی و یکی از برترین فیلمسازان تاریخ سینمای جهان است، اولین اثر سینمایی وی فیلم چهارصد ضربه، در زمرهٔ شاهکارهای سینمای دنیا و سه فیلم بلند آغازین موج نو قرار می‌گیرد.

فرانسوا تروفو (Francois Truffaut) یک کارگردان کاملا کلاسیک است. چیدمان صحنه‌های او با آن‌چه گدار انجام می‌دهد کاملا تفاوت دارد. گدار دیالوگ‌هایش را روی تکه‌کاغذهایش مچاله‌شده و خط‌خطی می‌نویسد و درست در آخرین لحظات آن برگه‌ها را در اختیار بازیگرانش قرار می‌دهد. گروه اندک‌شماری از تکنیسین‌ها این‌طرف و آن‌طرف می‌ایستند، گویی منتظر ورود عوامل اصلی هستند و خود کارگردان هم بدون آن‌که کار چندانی انجام بدهد در میان اعضای گروه که جملگی سرگردان‌اند راه می‌رود. هیچ‌کس به‌درستی نمی‌داند که فیلم درباره‌ی چه موضوعی خواهد بود، اما این‌جا در کن، تروفو قصد دارد فیلمی رنگی برای نمایش بر پرده‌ی عریض بسازد، با وجود این از هیاهوی گیج‌کننده‌ی برزخ تکنیکی یک تولید کمپانی عظیم ام. جی. ام. خبری نیست. بازیگران و عوامل با متانتی ستودنی، منطبق با یک فیلم‌نامه‌ی پُرجزییات، کار خود را انجام می‌دهند.

فرانسوا تروفو دربارۀ فیلم عروس سیاه‌پوش می‌گوید:

فکر می‌کنم یک فیلم تا پیش از اکران نباید عملا وجود خارجی داشته باشد. به همین دلیل، وقتی نوبت به عروس سیاه‌پوش من ـ اقتباسی از رمان ویلیام آیریش ـ رسید، سیناپسی جعلی به روزنامه‌ها ‌دادم. روایتی که از فیلم اصلی بسیار دور بود و بیش‌تر به فیلم‌های آنتونیونی شباهت داشت. داستانی درباره‌ی انتقام. تصادفی رخ می‌دهد. یک سوتفاهم. تفنگی که نباید مسلح می‌شد، مسلح می‌شود و زنی در روز عروسی‌اش بیوه می‌شود. او به سراغ تک‌تک آشنایان شوهرش می‌رود: یک زن (ژان مورو) به مقابله با شمار زیادی از مردها برمی‌خیزد.

تروفو عاشق‌ترین عاشق سینما است کسی که سانش دو گراموت او را «متعلق به یک گونه‌ی جانوری جدید با نام هوموسینماتیکوس» می‌نامد. موجودی که رابطه‌اش با زندگی در قالب 24 فریم در ثانیه تعریف می‌شود.» شاید تنها همتای او در آمریکا، مارتین اسکورسیزی باشد کسی که بارها خود را مجذوب و متاثر از تروفو دانسته است. هر دوی آن‌ها بر تاریخ سینما تسلط شگفت‌آوری دارند و هر دو با شتابی گیج‌کننده حرف می‌زنند؛ گویی هر لحظه می‌پندارند که این لحظه آخرین فرصت آن‌ها برای سخن‌گفتن است.