کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک اثر مصطفی کاظمی اسفه را بخوانید و به دنیای خاطرات و زندگی شخصی نویسنده وارد شوید! این زندگینامه روایت مرد میانسالی است که پس از تجربهی فراز و نشیبهای زندگی، مجبور میشود روایتهای مختلفی را از گنجینهی خاطرات بیرون بیاورد و آن را برای دکتر معالجش در اتاق درمان تعریف کند. نویسنده قرار است به گذشتهی خودش برگردد و دربارهی تصمیمات، روابط و اتفاقات ویژهای صحبت کند که سالها از آنها دوری میکرده.
دربارهی کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک
ممکن است شما به این فکر افتاده باشید که زندگینامهتان را بنویسید. یا اینکه کسی را دیده باشید که تلاش کند تا خاطرات و زندگی خود را روی کاغذ بیاورد. اما قبل از شروع کردن بهتر است هر کسی از خودش بپرسد که «من خودم را چقدر میشناسم؟». مصطفی کاظمی اسفه تلاش کرده تا خودش را بازخوانی کند؛ او با نوشتن کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک، یک سفر درونی را آغاز کرده است.
این نویسنده در یادداشت ابتدایی خودش به این موضوع اشاره کرده که قرار است به درون خاطرات خود سفر کند و از روابطش با خانواده و دوستانی که داشته و دارد بنویسد. از لحظههایی که مجبور بوده تصمیماتی را بگیرد که اکنون باعث پشیمانیاش شدهاند. مصطفی کاظمی اسفه این ناداستان روایی را با رابطهی عاطفیاش آغاز میکند.
کتابهای ناداستان؛ اشتراکگذاری تجربیات شخصی
کتاب حاضر ممکن است در مواجههی اول یک خودزندگینامه ساده باشد که حاصل کندوکاو درونی نویسنده در زندگی خودش است. اما به این فکر کنید که آیا این تجربیات نمیتوانند شما را به یاد قصههای شخصی خودتان بیندازند؟ نویسندهی این کتاب خاطرات تلاش میکند تا از پدر بودنش بگوید، از مسئولیتپذیری و مقولهی خانواده. از مفاهیم دیگری که شاید در زندگی بسیاری از خوانندگان این کتاب، کم یا زیاد پیدا شود.
شما میتوانید با خرید کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک که توسط انتشارات آموزش عالی آزاد دانشیار به چاپ رسیده است، کتاب زندگینامهی یک نویسنده را بخوانید که با شجاعت تمام خاطراتش را نبش قبر کرده و با مشکلات، ایرادات و تجربیات شیرین و تلخش مواجه میشود.
کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک برای شما مناسب است اگر
- از خواندن کتابهای خاطرات لذت میبرید.
- به ناداستانهای روایی با رنگوبوی روانشناختی علاقه دارید.
- به خواندن روایتهای شخصی علاقه دارید.
در بخشی از کتاب آتش سیگار، پشت پنجره تاریک میخوانیم
سویای اسپانیا... بعید میدانم در دوران فرانکو، همین قدر آرام و مهربان بوده باشد. اما حالا شهر مهربان است، نه فقط با آدمها، حتی به سگهای تازی در کوچه و خیابان هم لبخند میزند، درِ خانهاش به روی همه باز است. اولِ صبح، صدای جلز و ولز نیمرو، شکمم را به قار و قور میاندازد. میپرسم: «برای من هم درست میکنی؟ اسکرامبل دوست دارم.» جواب میدهد: «اومدی خارج، خارجکی حرف میزنی؟» میگویم: «یس، آف کورس.» واتساپ را باز میکنم. با آقای اسد امرایی دوست هستیم، اما معمولاً پیامی نمیفرستد. میداند، مدتی است، برای چندمین بار، رابطهام با ابوالفضل قطع شده و به مؤسسهی بهاران نمیروم. لابد اتفاقی افتاده… برای ابوالفضل؟ اما نه این یکی… همانجا کنار دیوار سالن نشستم. نتوانستم سرپا بمانم. سرم را به دیوار تکیه دادم. چشمانم را بستم. پیام کوتاه بود:
«سلام، گلبرگ بانی پژمرد.»
به تراس میروم. خیابان خلوت است. مردمِ اینجا، حتی اول صبح، برای رسیدن به محل کار عجلهای ندارند. زندگی در این شهر، آرام و بیشتاب است. زن جوانی با کالسکه، از دیدن مردی با سگ تازی، شال صورتی را محکمتر به دور گردن دخترش میپیچد. کولهپشتی را به دستهی کالسکه آویزان میکند و دست دخترک پنج یا شش سالهاش را میگیرد و راهش را کج میکند. آرام از میان پارک رد میشوند. سیگاری آتش میکنم. گلبرگ را از کودکی میشناختم. تازگیها او را با نامزدش در مؤسسهی بهاران دیده بودم. زمان زیادی نگذشته. ناگهان… همهچیز برای او تمام شد. غمی سنگین…بهویژه برای، پدر و مادرش. دیگر آدمهای سابق نمیشوند. ناگزیر… شاید… به زندگی برگردند… در دوردست لکههای ابر خاکستری به هم میپیوندند. باد خنک، جایی که من ایستادهام روانه میشود. فکر فرزندانم… لرزش خفیفی به تنم میافتد. افکار ناجور…استخوانهایم را فشار میدهند. نمیتوانم از شرشان خلاص شوم. میآیند و میروند. فکر و خیال، نه انتظارشان را داشتهام نه به دنبالشان بودهام. تنها من اسیر این افکار میشوم؟
بله














