بله
چرا گاهی عیب‌های خودمان را در دیگران می‌بینیم؟ ویرژینی مگله در کتاب فرافکنی، شما را با نحوه‌ی کار این مکانیسم دفاعی آشنا کرده و نقش آن را در روابط انسانی توضیح می‌دهد. نویسنده تلاش می‌کند تا شما را نسبت به احساسات و امیال پنهان خود آگاه کرده و تاثیر نسبت دادن آن‌ها به دیگران را در تصمیمات و ارتباطات عاطفی بررسی کند.
درباره‌ی کتاب فرافکنی
فرافکنی یکی از مهم‌ترین مفاهیم روانکاوی و یکی از انواع مکانیسم‌های دفاعی ناهشیار بوده که در آن، شخص با نسبت دادن احساسات، امیال و افکار خود به دیگران، آن‌ها را باتوجه‌به تجربیات و تعارضات خود قضاوت می‌کند. به‌زعم ویرژینی مگله، این رفتار، خاصیتی دفاعی داشته و وظیفه‌ی حفاظت از فرد را در برابر اضطراب و احساس خطر برعهده دارد؛ بااینحال، می‌تواند باعث بروز رفتارهای مخرب مثل خشونت، آزار و تحقیر دیگران شود.
کتاب فرافکنی ترجمه حامد حکیمی، سازوکارهای این مکانیسم را توضیح داده و شما را در مسیر شناخت و تسلط بر آن یاری می‌کند. ویرژینی مگله به شما یاد می‌دهد چگونه با ایجاد فضایی امن، به مراجع خود اجازه دهید تا روند سرکوب احساسات خود را درک کرده و چرخه‌ی فرافکنی را بشکند. او با استفاده از نمونه‌ها و کیس‌های بالینی متعدد، تصویری واقعی و دقیق از این روند رسم کرده و چالش‌های مسیر درمان را با شما به اشتراک می‌گذارد.
فرافکنی چیست و چطور شکل می‌گیرد؟
ویرژینی مگله ریشه‌ی انواع فرافکنی را در تجربیات ناخوشایند و ترس‌های کودکی جست‌وجو می‌کند. او باور دارد که اشخاص در بزرگسالی و فاصله گرفتن از آن تجربه‌ی خاص، منشا مشکل خود را فراموش می‌کنند، اما ضمیر ناهشیار به این گذشت زمان توجهی ندارد و احساسات سرکوب‌شده‌ی ما را به شکل واکنش‌های هیجانی خطرناک بروز می‌دهد. در این شرایط، شخص، نه‌تنها قضاوت‌های منفی، بلکه ایده‌آل‌ها یا ویژگی‌های مثبتی را که در خود شناسایی نمی‌کند، به دیگران نسبت می‌دهد.
خرید کتاب فرافکنی انتشارات دانشیار را به تمامی علاقه‌مندان به روانشناسی پیشنهاد می‌کنیم. ترجمه‌ی اثر حاضر برعهده‌ی حامد حکیمی بوده است.
کتاب فرافکنی برای شما مناسب است اگر
- روان‌درمانگر بوده و می‌خواهید آشنایی بیشتری با مفهوم فرافکنی در روانشناسی داشته باشید.
- برای مقابله با نسبت دادن افکار و امیال خود به دیگران و اصلاح رفتار مخرب خود، به‌دنبال کتاب‌های روانشناسی هستید.
در بخشی از کتاب فرافکنی: هرکس داستان خودش را دارد می‌خوانیم
اگر در طول زندگی‌مان به‌اندازۀ کافی به رسمیت شناخته شده باشیم، قادر خواهیم بود ویژگی‌های یک نفر را تحسین کنیم، بدون اینکه این کار طوفانی از هیجانات سنگین در ما ایجاد کند. بعید است بخواهیم او را زیر سؤال ببریم چون حضور او تهدیدی برای ما محسوب نمی‌شود.
بااینحال، همان‌طور که مشاهده کردیم، فرافکنی «خوبی» اغلب برمی‌گردد به فرافکنی «بدی» در جهت خلافش! تعریف و تمجیدکردن همیشه ناشی از احساسات خوب نیست، مگر اینکه فقط به ظواهر اعتماد کرده باشیم. بزرگ جلوه‌دادن دیگری ممکن است نشان‌دهندۀ احساس حقارت در گویندۀ آن باشد که آرزو دارد از آن خلاص شود، یا حتی ممکن است نشان‌دهندۀ حرص و آز او باشد که در لباس مبدل نمود پیدا کرده است.
در برخی موارد، تعریف و تمجید، تحسین یا کار خیر ممکن است با هدف پنهان‌کردن یک احساس دردناک انجام شود. برای مثال، دختری که از او انتظار می‌رفته نقش بزرگسال را ایفا کند ممکن است از همۀ نوزادان دنیا تعریف و تمجید کند تا خشمی را که از دیدن آن‌ها در خودش احساس می‌کند سرکوب کند. در اینجا می‌توان دید که این دختر دارد حسادت و دلخوری‌اش را فرافکنی می‌کند چون دیگر آن نوزاد کوچکی که در مرکز توجه مادرش قرار داشت نیست. با‌اینکه در سنی است که می‌تواند مادر باشد، متوجه می‌شویم تمایلی به ترک دوران کودکی ندارد و همچنان دوست دارد از امتیازاتی که بچه‌ها از آن برخوردارند بهره‌مند شود. وقتی او نوزادی را تحسین می‌کند، درواقع تحسین را نسبت‌به خودش برمی‌انگیزد و توجهی را که به‌طور طبیعی به نوزاد معطوف می‌شود به سمت خودش برمی‌گرداند.
