کتاب آینه درون اثر پیرایه اردوغان از نشر بامداد سیام

آینه درون به قلم پیرایه اردوغان یک رمان ترکی و روانشناختی درباره‌ی زنی است که برای دوست داشته‌شدن، آرام‌آرام خودش را فراموش می‌کند. پیرایه اردوغان در این داستان اجتماعی، رابطه‌ای پرتنش را به بستری برای روایت ترس از طردشدن، نیاز به تأیید و بحران هویت تبدیل می‌کند؛ روایتی که شما را به تأمل درباره مرزهای عشق و وابستگی دعوت می‌کند.

درباره‌ی کتاب آینه درون

چه چیزی باعث می‌شود ما یک رابطه را ادامه بدهیم؟ عشق؟ بله، اما نه همیشه. گاهی یک رابطه را ادامه می‌دهیم، چون از روبه‌رو شدن با خودمان در هراسیم. مینا آکارجا، قهرمان رمان آینه درون اثر پیرایه اردوغان بی‌آنکه بداند در چنین باتلاقی دست و پا می‌زند. او که زنی تحصیل‌کرده و موفق است، با وجود دستاوردهای زندگی‌اش احساس کمبود رهایش نمی‌کند. کمبودی که حفره‌ای را در وجودش شکل داده و تنها راهی که برای پر کردن این حفره پیدا می‌کند، جلب عشق و تأیید مردان است.

ماجرای این رمان از روز ازدواج شخصیت اصلی آغاز می‌شود. او که تا به حال روابط و ازدواج ناموفقی داشته، این بار تصمیم دارد با جلال اوریم پیمان زناشویی ببندد. یک مرد نقاش گوشه‌گیر با زخم‌های باز و خشم‌های فروخورده که به زنان و ازدواج با بدبینی نگاه می‌کند. اما مینا از سر نیاز به تأیید جلال، به مرور خواسته‌ها و استقلالش را کنار می‌گذارد و حتی از هویت و نیازهای خود دست می‌کشد تا رابطه‌اش را حفظ کند.

آینه درون؛ روایتی از عشق، ترس و هویت گمشده

با این کتاب وارد یک داستان روانشناختی می‌شویم که در آن روابط به سرپوشی برای زخم‌های گذشته بدل می‌شوند و منجر به نادیده گرفتن ریشه‌ها خواهند شد. این است که زندگی مینا از کنترل خارج می‌شود، تمرکز و توان کاری‌اش را از دست می‌دهد و با صداها و ترس‌های ذهنی و تناقض‌های درونی‌اش دست به گریبان می‌شود.

کتابی که در خلال روایت داستان، با موضوعات اجتماعی و روانشناختی، تصویری از آسیب‌های روانی مثل نیاز به تأیید و ترس از طرد شدن را ترسیم می‌کند و از نقش‌های دروغینی می‌گوید که برای حفظ رابطه می‌پذیریم.

چنانچه در پی یک داستان اجتماعی و روانشناسی هستید که شرح داستانی و در عین حال واقع‌گرایانه‌ای را از مرز میان عشق و از دست دادن خود، به تصویر بکشد، با خرید کتاب آینه درون می‌توانید داستان زنی را بخوانید که در میان عشق و ترس کم‌کم تصویر واقعی خود را گم می‌کند و باید دوباره آن را در آینه درونش پیدا کند.

کتاب آینه درون برای شما مناسب است اگر

• از خواندن داستان روانشناختی لذت می‌برید و می‌خواهید در کنار مرور روایت زندگی شخصیت‌ها، به کشمکش‌های درونی و پیچیدگی‌های روانی آن‌ها نیز پی ببرید.
• به داستان‌های خودشناسی علاقه‌مندید، داستان‌هایی که شما را به سفری درونی می‌برند تا سیر تحول یک شخصیت را با تمام فرازونشیب‌هایش نشان دهند.
• دلتان می‌خواهد یک رمان واقع‌گرایانه درباره‌ی روابط انسانی بخوانید که سویه‌های آسیب‌زای رابطه‌ی عاطفی را نیز با صراحت به تصویر می‌کشد.

در بخشی از کتاب آینه درون می‌خوانیم

یک سال اخیر را در این شرکت به عنوان مدیر بخش تبلیغات و روابط‌عمومی مشغول به کار شده‌ام. با وجود این‌که ده‌ها سال کار در آژانس‌های تبلیغاتی تجربیات ارزنده‌ای برایم به همراه داشت، اما به محض دریافت پیشنهاد، به سمت شرکت «تبلیغ‌دهنده» جذب شدم. با مدیرکل رابطۀ خوبی دارم. به نظرم یک پیرمرد گوگولی و تپل است. چون از تبلیغات چندان سر درنمی‌آورد، به من اعتماد دارد. فعلاً بد نیست. تا زمانی که حوصله‌ام سر نرود... زندگی کاری من پر از آژانس‌هایی است که با گذر زمان، آن‌ها را عوض می‌کنم؛ دو-سه سال کار و سپس تغییر. آیا تغییرندادن ممکن بود؟ همه‌اش سروکله بزن، کار کن، ازخودگذشتگی کن! پول و موقعیتی را که باید می‌گرفتم، نتوانستم بگیرم. خب من هم در را پشت‌سرم می‌کوبم و می‌روم. حقشان است. از یک طرف هم می‌گویم تجربه است. ببینیم چه می‌شود.

در می‌زنم و وارد اتاق مدیر می‌شوم. به‌دروغ می‌گویم: «از ساختمان زنگ زدن، خونه‌م رو آب برداشته، یه لوله ترکیده...» مرخصی می‌گیرم و جیم می‌شوم. به خانه می‌روم و لباس صحنه [!] را طراحی می‌کنم. باید قشنگ باشم؛ خیلی قشنگ، اما در عین حال آراستگی‌ام نباید توی ذوق بزند. همراه با شلوار لی، پلیور یقه‌اسکی مشکی و شیکی را که به‌تازگی خریده‌ام، پوتین‌های مشکی ایتالیایی تازه‌ام و کت نیم‌تنۀ ضخیم و سیاهم را نیز پوشیده‌ام. کار تمام است. اصلاً رنگ سیاه برای من ساخته شده است! تضاد قشنگی با موهای کوتاه و قرمزرنگم دارد. به قد بلند هم همین‌قدر می‌نازم... کمی آرایش و... بله دیگر برای خروج از خانه حاضرم.

کمی قبل از آن‌که به گالری برسم از تاکسی پیاده می‌شوم و پیاده به راه می‌افتم. وقتی از جلوِ گالری عبور می‌کنم، نگاهی به داخل می‌اندازم. داخل دیده نمی‌شود. گوشه‌ای از خیابان که دید ندارد، می‌ایستم، سیگاری آتش می‌زنم و منتظر می‌مانم. با کشیدن دو سیگار و تعدادی مکالمۀ تلفنی تلاش می‌کنم سر خودم را گرم کنم. سرانجام پس از گذشت نیم‌ساعت که همچون تیردروازه وسط خیابان ایستاده‌ام، آمدنش را می‌بینم و حالم دگرگون می‌شود. انگار سردم شده است. بالاخره ماه نوامبر است دیگر!