کتاب فلسفه هنر کامپیوتری

کتاب فلسفه هنر کامپیوتری، شما را با ماهیت و ارزش هنر رایانه‌ای آشنا می‌کند. دومینیک مک آیور لوپس دریچه‌ای تازه به روی نقش فناوری به‌عنوان رسانه‌ای هنری گشوده است. با مطالعه‌ی این کتاب برنده‌ی جایزه تک‌نگاری برجسته‌ی انجمن زیبایی‌شناسی آمریکا، درمی‌یابید که هنر کامپیوتری چگونه با کنار زدن مرزهای سنتی، مفاهیم جدیدی را در دنیای هنر ایجاد کرده است.

درباره‌ی کتاب فلسفه هنر کامپیوتری

کتاب فلسفه هنر کامپیوتری (A Philosophy of Computer Art)، با به چالش کشیدن تعریف‌های رایج از هنر، مسیری نو در زیبایی‌شناسی باز کرده است. دومینیک مک آیور لوپس (Dominic McIver Lopes)، فناوری را به‌عنوان رسانه‌ای تازه معرفی کرده که افق‌های ناشناخته‌ای را در آفرینش و درک آثار هنری پیش روی ما قرار می‌دهد.

هنر رایانه‌ای، اطراف ما را احاطه کرده است. با این حال، بسیاری از ما هنوز با ماهیت، جایگاه و ارزش آن در قلمرو هنرهای زیبا آشنا نیستیم و آن را صرفاً ابزاری برای نمایش یا پردازش آثار هنری سنتی می‌دانیم. کتاب حاضر با نگاهی فلسفی، این گونه‌ی هنری نوین را از دل ابهام بیرون می‌کشد و با ارائه‌ی نمونه‌های ملموس، نشان می‌دهد که هنر رایانه‌ای، خود جهانی تازه از معنا، تعامل و تجربه‌ی زیباشناختی است.

هنر رایانه‌ای؛ از چیستی تا ارزش

نویسنده تعریف متفاوتی از هنر دیجیتال و هنر کامپیوتری مطرح کرده است. آگاهی از این تعریف در کتاب فلسفه هنر کامپیوتری، به شما کمک می‌کند تا با نگاهی تازه، هنر رایانه‌ای را به‌عنوان رسانه‌ای مستقل و تعامل‌گرا بشناسید و درک خود را از چیستی، ارزش و کارکرد هنر در عصر دیجیتال، به سطحی عمیق‌تر ارتقا دهید.

به همراه نظرات دومینیک مک‌آیور لوپس درباره‌ی هنر رایانه‌ای، آرای اندیشمندانی مانند گرینبرگ، ماکس، هورکهایمر و تئودور آدورنو در کتاب مطرح شده است. آشنایی با سنت‌های فکری مدرن و انتقادی، درک شما را از جایگاه هنر کامپیوتری عمیق‌تر می‌کند.

با خرید کتاب فلسفه هنر کامپیوتری، وارد گفت‌وگویی تازه با هنر در عصر دیجیتال می‌شوید و درمی‌یابید که چگونه فناوری به رسانه‌ای برای خلق معنا و بازتعریف زیباشناسی تبدیل شده است. نشر گیلگمش با چاپ این کتاب، گامی ارزشمند جهت شناخت این نوع هنر برداشته است. حامد زمانی گندمانی، با وفاداری به ساختار استدلالی دومینیک مک آیور لوپس، مفاهیم تخصصی فلسفه‌ی هنر را با زبانی ساده و قابل درک به فارسی برگردانده است.

در نکوداشت کتاب فلسفه هنر کامپیوتری

• این کتاب استدلال می‌کند که رایانه‌ها، صرفاً نمایش‌دهنده‌ی آثار هنری نیستند؛ بلکه خود، رسانه‌ای تازه برای هنر هستند. این دیدگاه، پرسش‌های تامل‌برانگیزی را پیش می‌کشد که ما را به بازنگری در بدیهیات حوزه‌ی هنر فرا می‌خواند. دومینیک مک آیور لوپس، به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین فیلسوفان هنر و اندیشمندی آشنا با دنیای فناوری، راهنمایی بی‌نظیر در این مسیر است. کتابی ارزشمند که با زبانی روشن و قابل درک به مسائلی ژرف پرداخته است. (درک ماتریوز، دانشگاه آزاد انگلستان)

کتاب فلسفه هنر کامپیوتری برای شما مناسب است اگر

• به فلسفه‌ی هنر، به‌ویژه هنرهای جدید و نقش فناوری در آفرینش هنری، علاقه دارید.
• دانشجو یا پژوهشگر رشته‌های فلسفه، هنر، زیبایی‌شناسی یا مطالعات رسانه هستید و به دنبال منبعی برای درک چیستی و ارزش هنر رایانه‌ای می‌گردید.
• آثار هنری با رایانه خلق می‌کنید و می‌خواهید با فلسفه‌ی این هنر نوظهور آشنا شوید.

در بخشی از کتاب فلسفه هنر کامپیوتری می‌خوانیم

بسیاری از آثار موسیقایی تکرارپذیرند - آن‌ها بارها و بارها به مناسبت‌های مختلف اجرا می‌شوند.(2) به‌علاوه، این واقعیت به تجارب ما از موسیقی شکل می‌دهد. نیکولاس وُلترسْتورفِ فیلسوف می‌نویسد: «در گوش دادن به یک سمفونی، دو چیز را با هم می‌شنویم، سمفونی و اجرایش را.»(3) سمفونی را همراه اجرایش ادراک می‌کنیم. این‌ها دو چیزند و هر دوی‌شان ابژه‌های ادراک‌اند. نگاهی دقیق‌تر به موسیقی می‌تواند کمک کند که بفهمیم چرا پروژه‌ی X هم تکرارپذیر است.

یک اثر موسیقایی با یک اجرا یکی نیست. تصور کنید که کنسرتو پیانوِ 1949، اثر شونبرگ، با اجرای دیروزش در پلیس دس آرتْس مونترآل یکی است. آیا این اثر با اجرای امروز همین سلسله‌اصوات، [اما این‌بار] در هالیوود بول نیز یکی است؟ هویت گذراست، در نتیجه اگر کنسرتو پیانو با اجرای دیروز یکی باشد و با اجرای امروز هم یکی باشد، پس هر دو اجرا یکی‌اند. با این‌همه، این دو اجرا، هر قدر هم بتوانند شبیه به هم باشند، یکی نیستند. مغایرتی ندارد اگر بگویم این یکی را شنیده‌ام، نه آن یکی را. مهم‌تر از آن، ما می‌کوشیم تفاوت‌های اجراها را تشخیص دهیم. کیفیت صوتی اجراها با هم فرق دارند، رهبران ارکستر عبارت‌پردازی‌هایی را اجرا می‌کنند که کمی با هم فرق دارند و نوازندگان به سبک‌های متفاوتی می‌نوازند. از آن‌جا که این اجراها یکی نیستند و از آن‌جا که هویت گذراست، کنسرتو پیانو با هر دوی این اجراها یکی نیست. اگر کنسرتو پیانو با هر دوی این اجراها یکی نباشد، پس با هیچ‌کدام‌شان یکی نیست، بنابراین دلیلی برای این نداریم که یکی از این اجراها را بهتر از دیگری بدانیم.