کتاب آن سوی دیوارهای سنگی

کتاب آن سوی دیوارهای سنگی یک رمان عرفانی و معنوی نوشته‌ی شاریس ملکم آبکار است که به دو زبان ارمنی و انگلیسی منتشر شده. نویسنده در این داستان ارمنی شما را مخاطب گفتگویی فلسفی و الهام‌بخش قرار می‌دهد تا در خلال مطالعه‌ی یک روایت داستانی، در باب مفاهیمی نظیر ایمان، رنج و عشق الهی به تأمل بپردازید.

درباره‌ی کتاب آن سوی دیوارهای سنگی

زبان ارمنی از زبان‌های کهن در جهان به شمار می‌آید و در پیشینه‌ی خود بیش از شانزده قرن سابقه‌ی مکتوب دارد. نمی‌توان انکار کرد که ادبیات ارمنی همواره بستری را برای روایت تجربه‌های انسانی، رنج، ایمان، امید و خلق داستان‌های مذهبی و عرفانی فراهم آورده است. کتاب آن سوی دیوارهای سنگی (Beyond the stone walls) به قلم شاریس ملکم آبکار (Sharis Melkom Abkar) نیز در همین سنت ادبی جای می‌گیرد که مخاطب را به سفری درونی و معنوی دعوت می‌کند.

داستان این رمان عرفانی از درون تاریکی یک سلول سرد و سنگی آغاز می‌شود که در آن زندگی زنی در رنج و تنهایی به سوی آینده‌ای نامعلوم سپری می‌شود. تا اینکه در سیاه‌ترین نقطه‌ی ناامیدی، حضوری نورانی به زندگی‌اش راه می‌یابد و گفتگویی میانشان شکل می‌گیرد. به این ترتیب روایت تلخ زندگی زن به سوی کشف حقیقت، عشق و معنای رنج پیش می‌رود.

تجربه‌ای فلسفی و معنوی با یک کتاب دو زبانه

شاریس ملکم آبکار بیش از آنکه ماجرای رمان را بر پایه‌ی حادثه و تعلیق پیش ببرد، آن را بر گفتگوهایی تأمل‌برانگیز بنا می‌کند. او در کتاب آن سوی دیوارهای سنگی نشر خودنویس آبی، سلول تاریک را استعاره‌ای از ترس‌ها، زخم‌های روحی و محدودیت‌های درونی انسان قرار داده تا نشان دهد آزادی واقعی، در حقیقت آزادی روح است. از سوی دیگر نثر شاعرانه، فضای رازآلود و مفاهیم عمیق این داستان فلسفی را به اثری تأمل‌برانگیز بدل کرده است.

این داستان ارمنی که با تلاش بیاینا محمودی به انگلیسی ترجمه شده، فراتر از یک رمان، تجربه‌ای درونی و الهام‌بخش را برایتان رقم می‌زند و شما را با پرسش‌های بنیادینی همراه می‌سازد. پس اگر می‌خواهید با خواندن یک رمان معنوی به تصویری ماندگار از قدرت نور در دل تاریکی دست یابید، خرید کتاب آن سوی دیوارهای سنگی فرصتی برای ورود به جهانی متفاوت را برایتان فراهم خواهد آورد.

کتاب آن سوی دیوارهای سنگی برای شما مناسب است اگر

• از خواندن رمان معنوی و داستان‌های مذهبی لذت می‌برید.
• به ادبیات ارمنی علاقه دارید و داستان‌های تأمل‌برانگیز را به روایت‌های ماجراجویانه ترجیح می‌دهید.
• در پی یک کتاب دو زبانه‌ی ارمنی انگلیسی می‌گردید که از داستان عرفانی برخوردار باشد.

در بخشی از کتاب آن سوی دیوارهای سنگی می‌خوانیم

I fell to my knees and wept, losing all control. The closer I came to the hour of execution, the more terror dried my blood in my veins.

He knelt before me, lifted my face in his hands, and wiped my tears. He said nothing—only drew me close, trying to soothe the storm rising within me.

“If you cannot, then let me do it,” I sobbed. “Let me kill myself. You will forgive me, won’t you? You know the reason. You know how unbearable this fear is…”

“If you do that,” he whispered, stroking my hair, “you will live in dread in the other world. What you face here will last only seconds and then end. But there, suffering does not cease. The abyss is beyond your understanding—there is only darkness. You fall endlessly. There even stones, even sand, swallow you.”

“I am so afraid,” I cried. “I have never been this afraid before.

When I was a child, I feared letting go of my mother’s hand. I couldn’t breathe, as if all the fears in the world had entered me at once. Later, I feared exams—I used to pray to you all the time, my first day at work— that day my heart was beating out of my chest, I was afraid that something might go wrong. The first time he kissed me… even now I fill distressed remembering those moments. Yet after each fear passed, peace followed—a peace I would never trade for anything. “But this time,” I whispered, “I am surrounded by death.”

He held me close, wiping my tears.

“My poor mother…” I murmured. “Among all my fears, that first one was the greatest. After school, I would race down the stairs just to see her waiting. Each time I saw her, it felt as if the peace of the entire world belonged to me.

I miss those moments. I even miss waiting… fighting for love. I used to stare at the phone for hours, waiting for him to call. You remember, don’t you?”

“I do, my daughter,” he smiled softly. “I was watching—you staring and staring, for hours…”