کتاب کارناوال

کتاب کارناوال اثر رامون فرناندز نومن، داستانی کوتاه و خواندنی است از دختری فرانسوی که به اسپانیا سفر می‌کند و در فضای پرشور کارناوال کادیس حضور می‌یابد. نویسنده با این داستان خواننده را با حال‌وهوای یکی از مشهورترین جشن‌های اسپانیا همراه می‌کند، تجربه‌ی سفر، آشنایی با آدم‌های تازه و زیبایی‌های شهری ساحلی را نمایش و تصویری زنده از فرهنگ اسپانیا و آداب و رسوم آن ارائه می‌دهد.

درباره‌ی کتاب کارناوال

ناتاشا، دختر فرانسوی جوانی است که برای دیدار دوست دوران کودکی خود، فیلیپ و شرکت در کارناوال کادیس راهی جنوب اسپانیا می‌شود. این سفر فرصتی است برای ناتاشا تا با مردم اسپانیا، جشن‌ها و فضای منحصربه‌فرد شهر کادیس آشنا شود و موسیقی فلامنکو را به طور زنده گوش کند. کتاب کارناوال (Carnaval) نوشته‌ی رامون فرناندز نومن (Ramón Fernández Numen) ‌یک داستان احساسی کوتاه از سفر به اسپانیا و حضور در فضای زنده و پرنشاط کارناوال کادیس است.

داستان کارناوال رامون فرناندز نومن در طول هفته‌ی آخر کارناوال روایت می‌شود. این داستان بیش از آنکه بر حادثه یا تعلیق تکیه داشته باشد، بر مشاهده‌ی شهر، ارتباط با آدم‌ها و تجربه‌ی زیستن در فضای کارناوال تمرکز دارد و خواننده را با جلوه‌هایی از زندگی روزمره و فرهنگ مردم اسپانیا آشنا می‌کند.

داویت میناسیان این داستان کوتاه را ترجمه کرده و در پایان یادداشتی درباره‌ی آن نوشته که به لایه‌های ادبی داستان، فضای کارناوال کادیس و بازتاب مفاهیمی چون سفر، جست‌وجوی هویت و پیوندهای انسانی اشاره می‌کند.

با خرید کتاب کارناوال انتشارات خودنویس آبی یک داستان درباره‌ی سفر خواهید خواند که تصویری جذاب از فرهنگ و زندگی مردم اسپانیا ترسیم می‌کند.

کتاب کارناوال برای شما مناسب است اگر

• به خواندن داستان کوتاه خارجی با محوریت سفر علاقه‌مند هستید.
• مایل به آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم اسپانیا هستید.
• درباره‌ی کارناوال کادیس شنیده‌اید و دوست دارید در قالب یک داستان روان و کوتاه، با حال‌وهوای این کارناوال و بخشی از ادبیات اسپانیا آشنا شوید.

در بخشی از کتاب کارناوال می‌خوانیم

ساعت هشت عصر است و ما در خانه فیلیپ هستیم. پاکو و لوسیا برایم توضیح می‌دهند که معمولاً در کارناوال، گروه‌های دوستان در خانه یکی از آن‌ها جمع می‌شوند تا همه با هم لباس‌های مبدل‌شان را بپوشند و چند عکس بگیرند. بعد، همه با هم به مرکز شهر می‌روند؛ جایی که همه جوان‌ها، و حتی نه‌چندان‌جوان‌ها، با هم قرار می‌گذارند تا پیاده‌روی کنند.

و در حال حاضر، این دقیقاً همان کاری است که ما می‌کنیم: منتظر ماندن.

کم‌کم خانه پر از آدم می‌شود. همه کسانی را که می‌آیند به من معرفی می‌کنند و من بلافاصله اسم‌شان را فراموش می‌کنم. سروصدای زیادی برپاست و همه لباس‌های مبدل خود را می‌پوشند. ما هم، در حالی که صدای یک دیسک در خانه می‌پیچد و باعث خنده بیشتر حاضران می‌شود، تغییر شکل می‌دهیم. من تقریباً هیچ‌چیز نمی‌فهمم و به من می‌گویند که این طبیعی است؛ این یک دیسکِ چیریگوتاست و بعداً برایم درباره‌اش توضیح می‌دهند.

وقت رفتن می‌رسد و همه با عجله بیرون می‌رویم. البته این فقط در حرف ساده است، چون با توجه به تعداد زیادمان، همین بیرون رفتن هم زمان خودش را می‌برد.

نیم ساعت بعد به میدان بزرگی در مرکز شهر می‌رسیم که نامش میدان میناست. هیچ‌وقت در عمرم این همه آدم را یک‌جا ندیده‌ام! چند نفر در این میدان هستند؟ هزار؟ دو هزار؟ پنج هزار؟ واقعاً نمی‌دانم.

دیوانه‌کننده است. انگار همه دنیا، بی‌استثنا، تغییر شکل داده‌اند. مردم حرف می‌زنند، می‌نوشند و با دوستان‌شان می‌خندند. هر از گاهی، دسته‌ای از مردم با انواع و اقسام طبل از کنار ما رد می‌شوند و هنگام عبور، با نواختن ضرب‌آهنگ‌های رایج کارناوال، همه را به رقص وامی‌دارند. باورنکردنی است.

گروه ما خیلی بزرگ است و من با این و آن حرف می‌زنم. مردم این‌جا خیلی گشاده‌رو هستند و خیلی زود به تو روی خوش نشان می‌دهند. از طرفی، چون فرانسوی هستم، انگار برایشان خیلی خاص به نظر می‌رسم و همه می‌خواهند با من حرف بزنند و از من سؤال کنند. این عالی است.