کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟

کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ به کوشش ریچل روزن و کاترین تواملی پرسش جالبی را مطرح می‌کند: آیا زنان و کودکان متحدانی طبیعی علیه سرکوب جنسیتی و مردسالاری هستند؟ یا سیاست‌های حمایتی از یکی، ناگزیر حقوق دیگری را زیر پا می‌گذارد؟ کتاب پیش رو با بررسی پیوندهای پیچیده‌ی موجود بین مطالعات زنان و مطالعات کودکان، مجموعه‌ای از 18 مقاله به قلم کنشگران و دانشگاهیان را شامل می‌شود که هدف آن‌ها عبور از دوگانه‌های ساده‌انگارانه‌ی «زنان و کودکان» یا «زنان در برابر کودکان» است.

درباره‌ی کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟

کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ (Feminism and the Politics of Childhood: Friends or Foes?) مجموعه‌ای از مقالات را در بر دارد که توسط ریچل روزن (Rachel Rosen) و کاترین تواملی (Katherine Twamley) گردآوری شده‌اند و هدف آن‌ها بررسی رابطه‌ی پیچیده‌ی بین زنان و کودکان و شکستن دوگانگی‌های سیاه‌وسفید است. آیا این رابطه لزوماً برای طرفین سودآور است؟ یا ممکن است خساراتی را هم در پی داشته باشد؟ چرا باید بهادادن به حقوق یکی، ناقض حقوق دیگری باشد؟

کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟، بررسی نقاط اشتراک و تعارض بین جریان‌های فمینیستی و سیاست‌های مرتبط با کودکان را مدنظر دارد. ریچل روزن و کاترین تواملی به‌عنوان ویراستاران اصلی این مجموعه‌ی نوآورانه، نوشته‌هایی را از چندین پژوهشگر و نویسنده با پیشینه‌های جغرافیایی و فرهنگی مختلف گردآوری کرده‌اند که طیف گسترده‌ای از موضوعات را شامل می‌شوند (از اردوگاه‌های پناهندگان گرفته تا کار مراقبتی و خشونت خانگی) و این مقالات، واکاوی بی‌عدالتی‌هایی را مدنظر دارند که هر دو گروه با آن‌ها مواجه هستند و راه‌هایی متفاوت را برای اندیشیدن به مسئله در اختیار ما قرار می‌دهند.

جریان‌شناسی فمینیسم؛ پارادوکس حمایت از هویت زنانه

در بخش اول کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟، روابط متقابل و چالش‌برانگیز بین زنان و کودکان را بررسی می‌کنیم. در بسیاری از جوامع، هویت زنانه و زنانگی با مادر بودن تعریف می‌شود؛ اما مادر بودن می‌تواند به‌مثابه مانعی برای حضور زنان در اجتماع تلقی شود که این خود در بسیاری از مواقع برای کودکان نیز آسیب‌زاست. در این بخش چندین مثال مختلف از جمله اصل تقدم حقوق کودکان در کلمبیا یا شرایط دختران در اردوگاه پناهندگان صحراوی ذکر شده که در این‌ها بها دادن به حق یکی از این طرفین، حقوق دیگری را نقض کرده است.

بخش دوم کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ به تحلیل کارهایی اختصاص دارد که بین زنان و کودکان به‌صورت تعاملی انجام می‌گیرد و محور اصلی این بخش بازتولید اجتماعی است. در این بخش نیز مثال‌های بی‌شماری ذکر شده‌اند که مفهوم موردنظر را به‌خوبی توضیح داده و مورد بررسی قرار می‌دهند. در نهایت بخش سوم کتاب فمینیسم و سیاست کودکی نیز به پروژه‌های سیاسی و جریان‌شناسی فمینیسم اختصاص دارد. این بخش به نقض سیاست ترحم می‌پردازد و سایرین را ترغیب می‌کند تا به‌جای قربانی‌انگاری زنان یا کودکان، نقش کنشگری سیاسی آن‌ها را در نظر داشته باشند.

اگر به کتاب‌های فمینیستی مرتبط با حقوق زنان علاقه دارید و یا از مطالعات جامعه‌شناسی لذت می‌برید، خرید کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ می‌تواند دیدگاه‌های متفاوتی را در رابطه با حقوق زنان، حقوق کودکان و مطالعات فمینیستی در اختیار شما قرار دهد. این اثر ارزشمند را انتشارات فراهم با ترجمه‌ی علیرضا کرمانی منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟

• کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ با بینشی دقیق و آگاهانه، مسائل سیاسی، دانشگاهی و اخلاقی را در هم می‌آمیزد. (انجمن بین‌المللی پژوهش ادبیات کودک)
• این کتاب به دلیل ارائه‌ی طیف گسترده‌ای از چارچوب‌های نظری جایگزین و همچنین توضیح نمونه‌های عملی برای اندیشیدن به پیچیدگی‌های روابط انسانی، اثری ارزشمند و شایسته‌ی استقبال به شمار می‌رود. (LSE Review of Books)

کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ برای شما مناسب است اگر

• به‌عنوان مددکار اجتماعی یا روانشناس فعالیت می‌کنید.
• از پژوهشگران و دانشجویان علوم اجتماعی هستید و به منبعی غنی برای مطالعه در حوزه‌های جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی، مطالعات کودکان و یا مطالعات زنان احتیاج دارید.
• از فعالان حقوق زنان و حقوق کودکان هستید و به پژوهش‌های صورت گرفته در این حوزه علاقه دارید.

در بخشی از کتاب فمینیسم و سیاست‌های کودکی؛ دوست یا دشمن؟ می‌خوانیم

ما فعالیت‌های روزانه و بین‌نسلیِ «بازتولید اجتماعی» را تلاشی مشترک در چارچوب مفهومی به نام «کارِ هستی نوعی» می‌دانیم. به بیان ساده‌تر، این فعالیتی است که کودکان، به شکلی اجتناب‌ناپذیر، در آن مشارکت دارند. این مشارکت طیف گسترده‌ای را شامل می‌شود:

از یک سو، کاری که صرف توسعه‌ی مهارت‌های مشخصی مانند سواد و حساب می‌شود، مهارت‌هایی که برای مشاغل دوران (پسا) صنعتی، چه در بخش خدمات و چه در مناطق پردازش صادرات، حیاتی هستند. از سوی دیگر، این مشارکت شامل کاری است که صرف ساختن «خودِ فردی» و روابط اجتماعی می‌شود.

برای مثال، کودکانی را در نظر بگیرید که از طریق بازی‌های تخیلی با محوریت مصرف کالا، به شکلی فعالانه در حال تمرین و مذاکره بر سر روابط اجتماعی در دنیای سرمایه‌داری هستند. کودکان حتی در محیط‌های آموزشی و مراقبتی نیز نوعی «کار مراقبتی» انجام می‌دهند: آن‌ها دیگران را با زندگی در آن محیط آشنا می‌کنند، از همسالان ناراحت خود حمایت و دلجویی می‌کنند و برای مربیان بزرگسال نیز حس رضایت و هدفمندی به ارمغان می‌آورند.

در همین راستا، پژوهشگری به نام روزن مثال جالبی را ذکر می‌کند: او مشاهده کرد که چگونه کودکان در یک مرکز آموزشی در لندن، مربیان بزرگسال را «با خوشرویی تحمل می‌کردند»؛ یعنی تلاش‌ها و مداخلات آن‌ها برای «مدرسه‌ای کردن» بازی‌هایشان را می‌پذیرفتند، اما به محض آنکه مربیان از اتاق خارج می‌شدند، بلافاصله به بازی‌ها و مضامین دلخواه خود بازمی‌گشتند.