کتاب آن چهار نفر منهای هستی

کتاب آن چهار نفر منهای هستی یک نمایشنامه اجتماعی به قلم غزل اسکندرنژاد است که چالش‌های یک خانواده پس از مهاجرت دخترشان، هستی، را روایت می‌کند. شخصیت‌های این نمایش پدر، مادر و دو برادر هستی هستند که هر یک به طریقی تلاش دارند با فقدان و جای خالی او در خانه کنار بیایند و درعین‌حال، چالش‌هایی را تجربه می‌کنند که در شکاف بین نسل‌ها و دروغ‌ها و پنهان‌کاری‌های مصلحتی ریشه دارند.

درباره‌ی کتاب آن چهار نفر منهای هستی

غزل اسکندرنژاد نمایشنامه آن چهار نفر منهای هستی انتشارات افراز را با مونولوگی از هستی شروع می‌کند که صدایش ورای غذا خوردن خانواده، صحنه را در بر می‌گیرد، بی‌اینکه خودش حضور داشته باشد. صندلی خالی او سر میز به وضوح وزن زیادی را روی دوش خانواده گذاشته و بشقاب جلوی آن، این حس فقدان را تشدید می‌کند.

داستان کتاب آن چهار نفر منهای هستی اثر غزل اسکندرنژاد، در پنج صحنه روایت می‌شود و صحنه دوم با مکالمه‌ای بین پریچهر، مادر هستی، و کاوه که برادر اوست ادامه پیدا می‌کند. در خلل همین گفتگوها، تنش‌های بین اعضای خانواده به مرور رخ می‌نمایند و مشخص می‌شود که فضای خانه مملو از سوءتفاهم و درگیری‌های مختلف است. کاویان و پدرشان، اسد، با کاوه شدیداً اختلاف دارند، چرا که درگیر خرید و فروش مشکوک گوشی‌های موبایل شده و دوستان خوبی هم ندارد.

کاویان نیز با اعتیاد به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کند و مادرشان باوجوداینکه از این مسئله اطلاع داشته چیزی به دیگران نگفته. به مرور و با پیشرفت داستان این اختلافات به فاش شدن دروغ‌های مصلحتی بیشتری می‌انجامند و مشخص می‌شود که پدر و پسرها نیز راز بزرگی را از پریچهر، مادر خانواده پنهان می‌کنند که پیرو هستی و مشکلاتی‌ست که او در ایتالیا و دانشگاه با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند.

سیر زوال خانواده‌ای ماتم‌زده در یک نمایشنامه ایرانی

در بین داستان‌ها و نمایشنامه‌های ایرانی کم نیستند مواردی که به مقوله‌ی مهاجرت و چالش‌های افراد در کنار آمدن با فرهنگ یک کشور جدید می‌پردازند؛ اما پرداختن به حس فقدان خانواده‌ی فرد مهاجر، کمتر دیده می‌شود. رفتن یک فرد به امید ساختن یک زندگی بهتر به همان میزان که روشن و پرنور است، کوله‌باری از تنهایی و کمبود را با خود دارد که غزل اسکندرنژاد در نمایشنامه آن چهار نفر منهای هستی روایت آن را بر عهده می‌گیرد.

توجه نویسنده به صحنه‌پردازی در این نمایشنامه کوتاه نیز مقوله‌ای درخور توجه است و او با تأکید بر جزئیاتی مانند صندلی خالی سر میز، بشقابی اضافی، پیام‌هایی که با تأخیر شنیده می‌شوند، تلفنی که از برق کشیده شده و غیره، به خوبی جای خالی هستی را پررنگ‌تر می‌کند. خرید کتاب آن چهار نفر منهای هستی را به شما پیشنهاد می‌کنیم اگر که به دنبال بهترین نمایشنامه‌های ایرانی و اجتماعی هستید و از مطالعه‌ی آثار نویسندگان معاصر در عرصه ادبیات نمایشی لذت می‌برید.

کتاب آن چهار نفر منهای هستی برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات نمایشی مدرن ایران علاقه‌مندید و مطالعه‌ی نمایشنامه ایرانی با درون‌مایه‌های اجتماعی برایتان لذت‌بخش است.
• از دغدغه‌مندان مسائل اجتماعی و سیاسی هستید و به کتاب‌هایی که به این مضمون می‌پردازند علاقه دارید.

در بخشی از کتاب آن چهار نفر منهای هستی می‌خوانیم

اسد: {با تعجب} ادبیات کاوه است؟!
{پریچهر لبخندی می‌زند. کاویان با سرورویی نا‌مرتب از اتاقش بیرون می‌آید. کمی رنگ‌پریده می‌زند. روی مبل زیر پنجره می‌نشیند. سرش توی گوشی است. اسد و پریچهر مدتی به او خیره می‌مانند}
کاویان: دو شاخه‌ی اون تلفنو بزنین به پریز! شاید یکی داشت می‌مرد خواست ما بریم کمکش. شما که یادتون می‌ره صبح بزنینش به پریز خب نکِشینش اصلاً! صداشو کم کنین. بالاخره آدم وقتی بیداره یه وزوزی بشنوه ازش اگه زنگ زد.
اسد: علیک سلام. عصر شما هم بخیر.
کاویان: {نگاهی به اسد می‌کند و با اغراق به او سلام می‌کند} سلام! تو این خونه باید ده بار در روز سلام کرد. {رو به پریچهر} خوبی تو؟
پریچهر: اوهوم.
{اسد و کاویان مدتی به هم خیره می‌مانند. اسد بلند می‌شود}
اسد: شما به‌جای‌اینکه بپّای دو شاخه باشی خودتو بپّا بابا جان {حرفش را می‌خورد. سپس رو به پریچهر} می‌رم یه درازی بکشم.
{از صحنه خارج می‌شود}