کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر

کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر نوشته‌ی بهناز پهلوان، مجموعه‌ای از سه داستان کوتاه است که با روایتی روان و باورپذیر، به دغدغه‌ها، رنج‌ها و انتخاب‌های زنان در دل زندگی امروز می‌پردازد. نویسنده با نگاهی واقع‌بینانه، شخصیت‌هایی خلق کرده که به‌سادگی می‌توان با آن‌ها همذات‌پنداری کرد و از خلال روایتشان، تصویری ملموس از زندگی بخشی از جامعه‌ی ایران را دید.

درباره‌ی کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر

اگر قرار باشد تنها با چند داستان کوتاه، تصویری از رنج‌ها، امیدها و پیچیدگی‌های زندگی زنان ترسیم شود، کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر اثر بهناز پهلوان این کار را به خوبی انجام خواهد داد. این مجموعه با نگاهی واقع‌گرایانه، سراغ زنانی می‌رود که هرکدام به شکلی با محدودیت، تنهایی، فقر، قضاوت‌های اجتماعی و تصمیم‌های دشوار دست‌وپنجه نرم می‌کنند. نویسنده بدون شعارزدگی و اغراق، روایت‌هایی خلق کرده که به‌سادگی می‌توان آن‌ها را در اطراف خود دید؛ روایت‌هایی که گاهی تلخ‌اند، اما واقعی بودنشان بیش از هر چیز در ذهن خواننده باقی می‌ماند.

این مجموعه داستان کوتاه ایرانی از سه روایت مستقل تشکیل شده، اما نخ نامرئی مشترکی میان آن‌ها وجود دارد؛ هر سه، از زاویه‌ای متفاوت به زندگی زنان نگاه می‌کنند. زنانی که گاه قربانی شرایط هستند، گاه قربانی قضاوت دیگران و گاهی نیز ناخواسته در برابر هم قرار می‌گیرند. همین نگاه چندلایه باعث می‌شود کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر انتشارات شالگردن صرفاً درباره‌ی یک شخصیت یا یک اتفاق نباشد، بلکه تصویری گسترده‌تر از روابط انسانی و جایگاه زنان در جامعه ارائه دهد.

زندگی زنان در آینه‌ی داستان

داستان دوم کتاب با نام زن علیه زن، از همان نخست مخاطب را وارد فضایی پرتنش می‌کند. شخصیت اصلی داستان زنی خانه‌دار است که زندگی زناشویی سردی را تجربه می‌کند. سال‌ها زندگی در کنار مردی که به او و احساساتش اهمیت نمی‌دهد، از زن موجودی غمگین و منزوی ساخته که تنها سنگر امنش برای یافتن اندکی آرامش، پناه بردن به آشپزخانه و رسیدگی کردن به گل‌هاست. زن نمی‌داند که چطور عاشقانه‌ی گرمی که در ابتدا با همسرش داشته ناپدید شده و حالا او به جایی رسیده که از ماندن در این خانه و ادامه‌ی این زندگی بیزار شده است...

در دو داستان دیگر نیز همین نگاه ادامه پیدا می‌کند. شخصیت‌ها از دل زندگی روزمره بیرون آمده‌اند؛ آدم‌هایی معمولی با دغدغه‌هایی آشنا که هر روز ممکن است در خیابان، محل کار یا حتی خانواده با آن‌ها روبه‌رو شویم. نویسنده‌ی کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر با جزئیات دقیق، احساسات و تردیدهای آن‌ها را به تصویر می‌کشد، بی‌آنکه داستان‌ها به سمت آرمان‌گرایی بروند. همین ویژگی باعث شده این مجموعه، نمونه‌ای خواندنی از داستان زنانه باشد که بیش از آنکه بخواهد مخاطب را نصیحت کند، او را به فکر وامی‌دارد.

زندگی زنان میان امید و رنج

یکی از موضوعات پررنگ کتاب زن علیه زن، خشونت علیه زنان است؛ اما نه فقط خشونت فیزیکی. بهناز پهلوان نشان می‌دهد که گاهی سکوت، تحقیر، بی‌اعتنایی، قضاوت‌های ناعادلانه یا حتی سنت‌های ریشه‌دار، می‌توانند به همان اندازه آسیب‌زننده باشند. این نگاه، داستان‌ها را از روایت‌هایی صرفاً احساسی فراتر می‌برد و آن‌ها را به بازتابی از بخشی از واقعیت جامعه تبدیل می‌کند. در کنار این موضوع، کتاب به مسائلی مانند فقر، وابستگی، تنهایی، انتخاب‌های دشوار و امید برای ساختن آینده‌ای بهتر نیز می‌پردازد.

نثر بهناز پهلوان روان، صمیمی و دور از پیچیدگی‌های بی‌دلیل است. او با جمله‌هایی ساده اما تأثیرگذار، فضایی خلق می‌کند که خواننده به راحتی با شخصیت‌ها همدلی می‌کند و تا پایان هر داستان مشتاق می‌ماند تا بداند سرنوشت آن‌ها به کجا خواهد رسید. اگر به ادبیات معاصر ایران علاقه دارید و از خواندن چند داستان کوتاه ایرانی با مضامین اجتماعی لذت می‌برید، خرید کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر را به شما توصیه می‌کنیم.

کتاب زن علیه زن برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های کوتاه ایرانی با مضامین اجتماعی علاقه دارید.
• از خواندن داستان‌هایی با شخصیت اصلی زن و فضایی زنانه لذت می‌برید.
• به دنبال مجموعه داستانی کوتاه، روان و تأثیرگذار هستید.

در بخشی از کتاب زن علیه زن و دو داستان دیگر می‌خوانیم

از این‌که آشپزخانه متعلق به اوست، همیشه خوشحال است. یک جایی دارد که پناهگاه تنهایی‌هایش شده و می‌تواند در آن‌جا خود واقعیش باشد. زن‌ها از این بابت چقدر خوشبخت هستند و نمی‌دانند!

یک جای دنج که فقط برای خودشان و غصه‌های‌شان است. همیشه فکر می‌کند همه زن‌های اطرافش مثل هم هستند، فقط ظاهرشان فرق می‌کند. یکی به‌روز است و یکی در همان روزی مانده که مردی دستش را رها کرد. بعضی‌ها بلند می‌خندند، بعضی‌ها زیاد، بعضی‌ها اصلاً نمی‌خندند... ولی همه به یک اندازه غصه می‌خورند. جنس غصه‌هایشان هم شبیه هم است. راستی چرا باید خدا این موجودات را این‌قدر حساس و احساسی خلق می‌کرد. اگر هم برای خلقت خود اصرار داشت، چرا زن‌ها را جایی گذاشت که احساسات آن‌ها خاک می‌خورد؟! نباید به این مسئله بیشتر از این‌ها توجه می‌شد؟! واقعاً عادلانه است که یک زن، به صرف زن بودن، هر ناملایماتی را تحمل کند و قرن‌ها ظرافت سرشتش نادیده گرفته شود؟! البته در طول تاریخ در حق زن‌ها آن‌قدر اجحاف شده که خاک خوردن احساس در میان آن‌ها گم شده است!

با کسی رفت‌و‌آمد زیادی نداشت. شاید یک آخر هفته با دوستی بیرون می‌رفت و بیش‌تر وقت‌ها تنها بود. دوست چندانی هم برایش نمانده بود که همان‌ها هم یا در شهر پدری‌اش زندگی می‌کردند یا به واسطه‌ی شغل همسرانشان، این‌ور و آن‌ور پخش شده بودند.

صدای تلویزیون در کنج تنهایی‌های او هم پیچیده بود. چقدر از این صدا بدش می‌آمد و چقدر به این صدا احتیاج داشت. برای حرف زدن با خودش، آواز خواندن، گریه کردن. این حجم از تناقض احساس، نسبت به موضوعی برای او کاملاً طبیعی بود. خیلی وقت‌ها پیش می‌آمد که چیزی را دوست نداشته باشد ولی مجبور به دوست داشتنش شود. مثل شرکت کردن در آزمون‌های استخدامی، خریدن لباسی که به رنگ و طرح مورد علاقه‌اش نبود ولی جذاب بود، رفتن به دورهمی ‌همکاران شوهرش و خیلی چیزهای دیگر!

روی صندلی نشست و منتظر ساعت مشخصی شد تا غذا را بکشد. نیم ساعتی گذشت و در این نیم ساعت یک‌بار دیگر چایی برده بود.