بله
کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر اثر دن هیبرون، با نگاهی فلسفی و درعین‌حال کاربردی بر یکی از بنیادی‌ترین دغدغه‌های انسان، یعنی شادکامی، مطالعه می‌کند. نویسنده با بهره‌گیری از دستاوردهای فلسفه‌ی زندگی، روانشناسی و علوم شناختی، نشان می‌دهد شادکامی مفهومی ساده و بدیهی نیست؛ بلکه برای فهم آن باید به معنای زندگی از نظر فلسفه توجه کرد.
درباره‌ی کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر
آمار مستند نشان می‌دهد میزان شادکامی زاغه‌نشینان کلکته به میزان شادکامی ثروتمندان آمریکایی نزدیک است؛ حتی گاه از میزان شادکامی اقشار تحصیل‌کرده و نسبتاً مرفه نیز بیشتر است. با این اوصاف، آیا پارادوکس دهقان خوشبخت و میلیونر بدبخت درست است و آیا باید بپذیریم که زاغه‌نشینان به‌واقع شادکام هستند؟ در کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر (Happiness: A Very Short Introduction) دن هیبرون (Daniel M. Haybron) به این پرسش پاسخ می‌دهد.
دن هیبرون برای پاسخ به این سؤال و حل پارادوکس، ابتدا خواننده را به بازاندیشی در تعریف شادکامی دعوت می‌کند و نشان می‌دهد میان احساس شادی، رضایت از زندگی و زندگی خوب همواره همپوشانی کامل وجود ندارد. هیبرون مهم‌ترین نظریه‌های شادکامی را شامل نظریه‌ی حالت هیجانی، نظریه‌ی رضایت از زندگی و نظریه‌ی لذت‌طلبی بررسی می‌کند تا ریشه‌های شکل‌گیری این پارادوکس و پاسخ‌های ممکن به آن را روشن سازد.
فراتر از شادکامی؛ بهروزی و خودشکوفایی
برای واکاوی بیشتر پارادوکس فوق، دن هیبرون در کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر شیوه‌های سنجش شادکامی و عوامل مؤثر بر آن را نیز بررسی می‌کند. او نقش عواملی مانند ژنتیک، امنیت، نگرش، خودمختاری، روابط انسانی، فعالیت معنادار، طبیعت و حتی پول را تحلیل می‌کند و ضمن نشان دادن ظرفیت‌ها و محدودیت‌های هریک، می‌کوشد تصویری جامع از شادکامی و نسبت آن با فلسفه‌ی بهروزی ارائه دهد.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتاب، بررسی رابطه‌ی شادکامی با خودشکوفایی و نظریه‌های بهروزی است. هیبرون با تحلیل رویکردهای مختلف، به‌ویژه نظریه‌ی ائودومونیسم ارسطویی، استدلال می‌کند بهروزی انسان تنها با تجربه‌ی احساسات خوشایند یا رضایت ذهنی حاصل نمی‌شود، بلکه به شکوفایی استعدادها، زیستن اخلاقی، فضیلت، معنا و پیوند با ارزش‌های اصیل زندگی نیز وابسته است.
هیبرون در نهایت به این نقطه می‌رسد که شادکامی، هرچند بخش مهمی از یک زندگی مطلوب است، به‌تنهایی برای دستیابی به بهروزی کافی نیست. زندگی خوب زمانی شکل می‌گیرد که شادی در کنار فضیلت، معنا، خودشکوفایی و روابط انسانی اصیل قرار گیرد و در کنار لذت، از نظر اخلاقی و انسانی نیز رضایت‌بخش باشد. جمیع این مباحث سبب می‌شود کتاب شادکامی فراتر از بحث درباره‌ی شادی، درباره‌ی مفهوم «زندگی خوب» و جایگاه اخلاق و معنا در زندگی باشد.
از فلسفه تا روانشناسی؛ بررسی ابعاد شادکامی انسان
دن هیبرون از فیلسوفان برجسته‌ی معاصر در حوزه‌ی فلسفه‌ی زندگی و فلسفه‌ی بهروزی است. پژوهش‌های او عمدتاً بر موضوعاتی مانند شادکامی، رفاه انسانی، کیفیت زندگی و روانشناسی اخلاق متمرکز است و با زبانی روشن و استدلالی، مفاهیم پیچیده‌ی فلسفی را برای مخاطبان عمومی و دانشگاهی قابل فهم می‌سازد. گیتی پورزکی با ترجمه‌ی کتاب حاضر، یکی از آثار برجسته‌ی این فیلسوف معاصر را در اختیار کسانی قرار داده که به مفهوم شادکامی و زندگی خوب می‌اندیشند.
با خرید کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر انتشارات سروش مولانا از مطالعه‌ی یکی از کتاب‌های دن هیبرون بهره‌مند شده و با مهم‌ترین دیدگاه‌های فلسفی و روان‌شناختی درباره‌ی شادکامی، بهروزی، فضیلت و معنای زندگی آشنا شوید.
نکوداشت‌های کتاب شادکامی
- دلنشین و عالمانه. (هافینگتون پست)
- این کتاب جذاب، روان و دارای استدلال‌هایی محکم و سنجیده است. (گاردین)
- اثری ممتاز. (مجله Network Review)
کتاب شادکامی برای شما مناسب است اگر
- دانشجو یا پژوهشگر فلسفه‌ی اخلاق هستید و می‌خواهید در معنای شادکامی و نظریه‌های بهروزی مطالعه کنید.
- علاقه‌مندید در حوزه‌ی فلسفه‌ی زندگی و معنای زندگی از نظر فلسفه مطالعه کنید و پاسخ بسیاری از پرسش‌های خود را درباره‌ی چیستی شادکامی و زندگی خوب بیابید.
در بخشی از کتاب شادکامی: یک مقدمه مختصر می‌خوانیم
ما باید منظورمان از شادکامی را روشن کنیم. شاید حیرت کنید که آیا کل این دکّان که برای تعریف شادکامی باز شده معنایی دارد یا خیر؛ و بعد از همۀ این حرف‌ها برخی از مردم عنوان می‌کنند که نمی‌توان شادکامی را تعریف کرد. [به نظر آنان] این کلمه یا معانی بسیاری دارد یا بسیار مبهم است: [مثل] یک بوم نقاشی خالی که آرزوهایمان را در آن به نمایش می‌گذاریم. بنابراین تلاش برای ارائۀ یک نظریه از شادکامی صرفاً آب در هاون کوبیدن است.
اما آیا واقعاً این‌گونه است؟ من فکر نمی‌کنم. اولین کاری که باید انجام دهیم این است که این اندیشه را کنار بگذاریم که یک روایت از شادکامی می‌تواند همۀ چیزهایی را که ما با استفاده از این کلمه دربارۀ آن‌ها صحبت می‌کنیم، در بر گیرد.
ولی این واقعیت به قوت خود باقی می‌ماند که ما از مفهوم شادکامی استفاده می‌کنیم تا دربارۀ انواع چیزهای خاصی که برایمان مهم است صحبت کنیم. پس می‌توان پرسید چرا شادکامی برایمان مهم است و اینکه آیا برخی از این تعاریف پیشنهادی از دغدغه‌های عملی ما برنمی‌خیزند؟ یکی از نشانه‌های یک تعریف به‌دردنخور از شادکامی این است که این معما را نادیده می‌گیرد که چرا باید شادکامی برای همه اهمیت داشته باشد.
لبّ مطلب این است: ما می‌توانیم مفهوم رایج از شادکامی را نوسازی کنیم، توده‌ای بی‌شکل از حرف و سخن‌های هرروزه دربارۀ شادکامی را بگیریم و آن را به شکلی تراش دهیم که به ما کمک کند تا بتوانیم باوضوح دربارۀ موضوعات مهم بیندیشیم. به‌جای اینکه، صراحتاً، بگوییم «شادکامی x» است، باید بگوییم که «شادکامی به شکل سودمندی به‌مثابۀ x در نظر گرفته می‌شود».
گزینۀ دیگر؟ سکوت. از تلاش برای فهم اینکه آیا مردم محق‌اند که به شادکامی‌شان اهمیت خیلی زیادی بدهند یا نه، دست برداریم. خودمان را با این پرسش که آیا روش زندگی ما موجب ارتقای شادکامی‌مان می‌شود یا نه، به دردسر نیندازیم. نگران این نباشیم که آیا فرزندانمان تلخ‌کام هستند یا خیر؛ و آیا طلاق ما، همان طور که دوست داریم فکر کنیم، واقعاً آن‌ها را خوشحال‌تر می‌سازد یا خیر؟ برای هیچ‌کدام از این پرسش‌ها معنای قابل‌تشخیصی وجود ندارد و اهمیت آن‌ها کاملاً روی هواست.
