کتاب فلسفه ذن بودیسم

فرصتی برای تهی شدن؛ بیونگ چول هان در کتاب فلسفه ذن بودیسم، به سراغ آیین‌های شرقی رفته تا فلسفه‌ی زندگی را از دیدگاه ذن بیان کند. نویسنده در این اثر با مقایسه‌ی دیدگاه‌های فلاسفه‌ی غرب با اصول و چارچوب‌های بودیسم، به دنبال معنای زندگی و هویت فردی می‌گردد.

درباره‌ی کتاب فلسفه ذن بودیسم

ما همیشه در حال تلاشیم که کسی باشیم، موفق شویم، چیزی به دست بیاوریم و مدام برای همه‌چیز دلیل پیدا کنیم. گویی زندگی مأموریتی بی‌پایان برای یافتن معناست و اگر درست پیش از زدن سوت پایان به آن معنای مجهول پی نبریم، تمام زیستمان زیر سوال می‌رود. اما بیونگ چول هان (Byung-Chul Han) در کتاب فلسفه ذن بودیسم (The Philosophy of Zen Buddhism)، ما را به معناگرایی از دیدگاه آیین ذن دعوت کرده تا بدانیم گاهی تمام معنا می‌تواند در نوشیدن یک فنجان چای گرم خلاصه شود.

کتاب فلسفه ذن بودیسم نشر لگا درباره‌ی فلسفه‌ی «ذن» و ایده‌ی «هیچ‌بودن» است؛ اینکه شاید دلیل بسیاری از اضطراب‌ها و خستگی‌هایمان این باشد که بیش از حد به «خودمان» چسبیده‌ایم. همه گمان می‌کنند زندگی مأموریتی الهی برای پیدا کردن خویشتن یا نجات دادن جهان است، اما فلسفه‌ی شرق و آیین بودا تأکید دارد که آرامش واقعی شاید دقیقاً در گروی رها کردن همین تلاش بی‌پایان باشد.

اگر به سراغ دانلود کتاب فلسفه ذن بودیسم بروید، با مقایسه‌ای شگرف روبه‌رو خواهید شد؛ بیونگ چول هان از سویی پرچم فلسفه‌ی غرب را با نماندگانی چون هگل برافراشته که معتقدند تمام معنای زندگی در «فرد»، «هویت» و «کنترل» خلاصه شده است. اما از سویی دیگر، باورمندان به فلسفه‌ی ذن اعتقاد دارند انسان وقتی آرام می‌شود که از این «منِ سنگین» فاصله بگیرد و خودش را مرکز جهان نداند.

فلسفه‌ی ذن؛ مجالی برای هیچ بودن

در کتاب فلسفه ذن بودیسم می‌خوانیم که گاهی بت‌های ذهنی‌مان، یعنی همان باورها و اعتقاداتی که مقدس می‌شماریم، مانع بیداری و آرامش ما می‌شوند. فلسفه‌ی ذن با جمله‌ی «اگر بودا را دیدی، او را بکش» نشان می‌دهد که حتی ارزش‌های معنوی آیین بودا نیز می‌توانند باعث آسیب شوند؛ به شرطی که بیش‌ازحد مهم و جدی شمرده شوند.

اگر شما نیز باور دارید که زندگی سفری جدی و سرشار از دلایل منطقی است، خرید کتاب فلسفه ذن بودیسم را از دست ندهید. این کتاب که به همت سمانه آسمانی ترجمه شده، آرامش و سبک‌بالی را به شما یاد می‌دهد و کمک می‌کند از اتفاقات ساده‌ای مثل راه رفتن، غذا خوردن، یا حتی شستن یک کاسه لذت بیشتری ببرید.

در نکوداشت کتاب فلسفه ذن بودیسم

• برای هر کسی که به‌طور جدی به ذن بودیسم، فلسفه‌ی غرب و این پرسش علاقه‌مند است که «استادان ذن در برابر غول‌های فلسفه‌ی غرب چه حرفی برای گفتن دارند؟»، این کتاب درخشان و ارزشمند تجربه‌ای شگفت‌انگیز و روشنگر خواهد بود. (برت دیویس)

کتاب فلسفه ذن بودیسم برای شما مناسب است اگر

• از شلوغی ذهن، اضطراب و خستگی روانی در عذابید و به دنبال آرامش درونی می‌گردید.
• به فلسفه‌ی ذن، بودیسم و معنویت شرقی علاقه دارید.
• به مباحث خودشناسی، ذهن آگاهی و زندگی در لحظه علاقه‌مندید.
• می‌خواهید بدانید ذن چیست و چطور زندگی‌تان را تغییر می‌دهد.
• مایلید با شیوه‌های مراقبه ذن آشنا شوید.

در بخشی از کتاب فلسفه ذن بودیسم می‌خوانیم

بدل‌شدنِ کوه به رودخانه، رویدادی است «جادویی». اما جادو یک چیز را به چیزی دیگر تبدیل می‌کند، بااین‌حال از گستره‌ی جوهر فراتر نمی‌رود. در مقابل، «کوهستانِ روانِ» دوگن، ماحصلِ تبدّلِ جادویی ذاتِ آن نیست، بلکه بیانگر نگرشی روزمره از تهیّت است که با تراوش متقابل چیزها در یکدیگر مشخص می‌شود:

در حقیقت هیچ جادو، راز یا معجزه‌ای در کار نیست. هرکه غیر از این گمان برد، در مسیر باطل است. البته انواع و اقسام ترفندهای هوشمندانه در ذن وجود دارد: همانند بیرون‌آمدن کوه فوجی از یک کتری، بیرون‌کشیدن آب از انبرهای درخشانِ آتشین، نشستن روی تیر چوبی یا تغییر مسیر کوهستان. اما این‌ها جادوگری یا هیچ‌چیز معجزه‌واری نیستند، بلکه چیزی پیش‌پاافتاده و روزمره‌اند.

بهار و زمستان، باد و باران، در درخت آلو ساکن‌اند. این درخت همچنین «پیشانی یک راهب ذن» است. اما همچنین تماماً درون رایحه‌ی خود پس رانده می‌شود. عرصه‌ی تهیّت مستقل از قیود هویتی است:

«درخت کهنسال آلو»... بسیار بی‌قیدوبند است. به‌ناگهان گل می‌دمد، و به میل خود میوه می‌دهد. گاهی بهار را و گاهی زمستان را می‌آورد. گاهی بادی خشمگین می‌جنباند و گاهی بارانی سخت می‌باراند. گاه پیشانی راهبان ساده‌ی ذن و گاه چشمان بودای ابدی‌ است. گاه بدل به سبزه و درخت شده، و گاه مطهر و عطرآگین می‌شود.

در این متن ما با زبانی «شاعرانه» سروکار نداریم، مگر اینکه «شاعرانه» را حالتی از هستی تعریف کنیم که در آن بند هویت سست می‌شود، یعنی در وضعیتی از بی‌‌تفاوتیِ منحصربه‌فرد که در آن گفتار روان است. این گفتارِ روان پاسخی‌ است به چشم‌انداز جاریِ تهیّت. در عرصه‌ی تهیّت، چیزها خود را از سلول‌های منزوی‌کننده‌ی هویت‌شان رها کرده و به درون وحدتی یکپارچه، یعنی همان سپهرِ آزاد و بی‌قیدوبندِ تراوش متقابل، وارد می‌شوند. همانند سپیدیِ فراگیرنده‌ی برف، عرصه‌ی تهیّت نیز چیزها را در نوعی بی‌تفاوتی غوطه‌ور می‌سازد. چراکه تشخیص میان سپیدی شکوفه و سپیدی برفی که بر آن آرمیده، ساده نیست: «نیزارهای کنار ساحل را برف پوشانده. به‌دشواری می‌توان تشخیص داد که این برف از کجا شروع شده و در کجا به پایان رسیده». عرصه‌ی تهیّت به یک معنا، بی‌حدوحصر است. درون و برون به یکدیگر می‌تراوند: «در چشم‌ و در گوش‌ برف است _ درست در همان لحظه است که چشم‌وگوش در یک‌ریختی [یعنی در تهیّت] مأوا می‌گزینند.»