کتاب مرگ نور

معرفی کتاب مرگ نور

کتاب مرگ نور، داستانی تکان‌دهنده و تاثرانگیز از زندان‌های سابق مراکش است. طاهر بن جلون، نویسند‌ه‌ی برنده‌ی جایزه‌ی گنکور، در قالب داستانی تاثیرگذار از چهره‌ی خشن و بی‌رحمِ حکومت شاه حسن دوم در مراکش پرده برداشته است. ماجرای این رمان تاریخی درباره‌ی رنج‌های کشنده‌ی زندانیانی است که در سلول‌های زیرزمینی و تاریک، با کمترین آب و غذا، سال‌ها حبس کشیده‌اند.

درباره‌ی کتاب مرگ نور

کتاب مرگ نور (His Blinding Absence of Light)، رمان تاریخی تاثربرانگیزی از تجربه‌ی دردناکِ بازماندگان اردوگاه‌های زیرزمینی در مراکش است. طاهر بن جلون (Tahar Ben Jelloun)، ماجرای این داستان تاریخی را با الهام از زندگی واقعی یکی از زندانیان سابقِ زندان تازمامارت مراکش نوشته است. این ویژگی روایتی دست اول از مصائب زندانیان مراکشی در اختیار شما قرار می‌دهد.

وضعیت سلول‌های تاریک و تنگ زندان‌های مراکش با جزئیات کاملی در کتاب مرگ نور شرح داده شده تا خود را در سلول زندان احساس کنید و رنج‌های فیزیکی و روانی زندانیان را از نزدیک لمس نمایید. به‌رغم بازگویی خشونت‌های بی‌رحمانه، این داستان مضمون کلیِ امیدوارانه‌ای دارد. طاهر بن جلون، با زبانی که هم دردناک است و هم امیدوارکننده، نشان داده که چگونه انسان در دشوارترین شرایط ممکن، می‌تواند روحیه‌ی خود را حفظ کند.

روایت طاهر بن جلون از اسرار تاریک زندان تازمامارت

بیشتر ماجراهای کتاب مرگ نور در زندان تازمامارت رخ می‌دهد. این زندان در جنوب شهری شهر مراکش واقع شده است. تازمامارت در 1972 و پس از شکست دومین کودتا علیه سلطان حسن دوم، ساخته شده است. در پی این کودتا، 58 افسر مراکشی به زندان تازمامارت منتقل شدند. شرایط وحشتناک تازمامارت باعث شد تا نهادهای بین‌المللی برای بستن این زندان به سلطان حسن دوم فشار بیاورند. در نهایت، تازمامارت به تعطیلی کشانده شد. پس آزادی زندانیان از این زندان مخوف، روایت‌های مختلفی از شرایط وحشتناک تازمامارت منتشر شد که داستان مرگ نور، یکی از آن‌ها است.

راوی داستان کتاب مرگ نور در زیر خاک مدفون شده و فقط به سوراخ کوچکی برای تنفس دسترسی دارد. راوی به این سلول‌ها قبر می‌گوید. دلیل انتخاب این نام، کوچکیِ بیش‌از‌حدِ سلول‌ها است. مکانی که زندانیان تازمامارت در آن محبوس بودند، به‌اندازه‌ای کوچک بود که حتی نمی‌توانستند ایستاده در آن قرار بگیرند. این وضعیت باعث شده تا زندانیان پس از تحمل سال‌ها حبس و زندگیِ خمیده در سلول، دیگر هرگز نتوانند کمرشان را راست کنند.

وقتی امید جلوی مرگ نور را می‌گیرد

راوی کتاب مرگ نور، برای تحمل این شرایط دشوار، همواره به خود یادآور می‌شود که احساسش را در صندوق امانات ایستگاه راه‌آهن جا گذاشته است. این زندانیِ بینوا به جای فکر بر لحظه‌ی حال، به آینده فکر می‌کند تا بتواند شرایط وحشتناک زندان را دوام بیاورد.

در پی اتفاق‌هایی، گارد سلطنتیْ راوی کتاب مرگ نور را دستگیر می‌کند. قهرمان داستان را پس از دستگیری داخل کامیونی می‌اندازند که پر از جسدهای سربازانِ تازه کشته شده است. راوی در زیر جسدها گیر می‌کند و خونِ کشته‌شدگان بر سر و روی او جاری می‌شود. این روایت وحشتناک، بازگوییِ دقیقی از اوجِ قساوت‌های نیروهای سلطان حسن دوم است.

با خرید کتاب مرگ نور و مطالعه‌ی آن، قدم به سلول‌های زندانی می‌گذارید که کمتر انسانی از آن زنده بیرون آمده است. همراهی با فرازوفرودهای شخصیت اصلی، شما را با این نکته‌ی مهم آشنا می‌کند که چگونه شعله‌‌ی امید حتی در عمیق‌ترین چاه‌های ناامیدی می‌تواند شعله‌ور بماند و راهی برای بازگشت به زندگی بسازد.

دانلود کتاب مرگ نور، کلیدی در اختیار شما قرار می‌دهد تا درهای مخوف‌ترین زندان مراکش در دوران پادشاهی سلطان حسن دوم را باز کنید و از سرانجام راوی داستان باخبر شوید. انتشارات چشمه با چاپ این رمان تاریخی، گامی بلند در مسیر معرفی ادبیات متعهد و انسان‌ساز برداشته است. بهمن یغمایی و محمدهادی خلیل نژادی، مترجم‌های کتاب، برگردانی دقیق، روان و وفادار به متن اصلی انجام داد‌ه‌اند.

کتاب مرگ نور برای شما مناسب است اگر

• به مطالعه‌ی داستان‌های تاریخی علاقه دارید که بر اساس اتفاق‌های تلخ نوشته شده‌اند.
• درباره‌ی زندان تازمامارت شنیده‌اید و می‌خواهید در جریان وقایع وحشتناک این زندان در قالب یک داستان تاریخی قرار بگیرید.
• به ادبیات جهان عرب و به‌خصوص مراکش علاقه دارید و می‌خواهید با قلم طاهر بن جلون، نویسنده‌ی شهیر مراکشی آشنا شوید.
• قصد مطالعه‌ی رمانی با مضمون اهمیت نیروی ایمان و اراده در افزایش تاب‌آوری انسان را دارید که بر اساس واقعیت نگاشته شده باشد.

در بخشی از کتاب مرگ نور می‌خوانیم

احساس می‌کردم آهنگ زندگی رنگ‌های گوناگون دارد و موقع عبور از لابه‌لای درختان همهمه‌ی خاصی ایجاد می‌کند. این گریز از واقعیت نباید زیاد طول می‌کشید. به این کار احتیاج داشتم. چون باید کمی بعد، به تمرکز فکری مشکلی دسترسی پیدا کنم.

حتی با آن‌که مرده بودم (حتماً خانواده‌ام این‌طور فکر می‌کردند) باز هم باید کاری می‌کردم که به خانه برگردم. حق نداشتم دلتنگی کنم و احساساتی باشم. چه‌طور می‌توانم خیال مادرم را راحت کنم و به او بگویم چگونه مبارزه و مقاومت می‌کنم؟ چه‌طور می‌توانستم به او بفهمانم این توان مقاومت و این شایستگی را از او به ارث برده‌ام؟ به حس غریزی مادر اعتقاد داشتم. در خیال خود نامه‌ای برایش نوشتم. نامه‌ای که شاید روزی می‌توانستم با یک مداد روی کاغذ بنویسم و با یک قاصدک یا با پست برایش بفرستم:

«مادر، مادری که آن‌قدر برایم عزیزی. عزیزم دستانت را می‌بوسم و سرم را روی شانه‌ات می‌گذارم. نگران نباش. حالم خوب است. فکر ‌کنم می‌توانی به من افتخار کنی. می‌خواهم خوشحالت کنم. نه‌فقط مقاومت می‌کنم، بلکه به بقیه هم کمک می‌کنم سختی‌ها را تحمل کنند. به تو نمی‌گویم چه‌چیز باعث می‌شود این شرایط را تحمل کنم. سعی می‌کنم همه‌چیز را فراموش کنم. می‌دانم بی‌خواب یا کم‌خواب شده‌ای. باید همچنان از همان تپه بالاوپایین بروی. مواظب قلبت باش. داروهایت را فراموش نکن. آرامش خودت را حفظ کن. عصبانی شدن فایده‌ای ندارد. فکر می‌کنم دارم از تونلی بی‌انتها رد می‌شوم و یک لحظه از رفتن بازنمی‌ایستم.

مطمئنم ‌می‌توانم به آخرِ این تونل برسم و دوباره نور را ببینم. این نور باید ملایم باشد، برای این‌که روشنایی زیاد چشمانم را کور خواهد کرد. تو آن‌جا منتظرم هستی. برایم نانی را بیاور که خودت پخته‌ای. نان گرمی که در روغن آرگان تفتش داده‌ای. تا چند روز فقط از آن نان می‌خورم تا معده‌ام برای خوردن غذاهای دیگری غیر از سوپ سبزی‌ آماده شود. توی دست‌هایت یک پتوی پشمی است. مرا مثل بچگی‌هایم لایش می‌پیچی. وزن بدنم خیلی کم شده، در آغوشم می‌گیری و برایم شعرها و قصه‌های مادربزرگ می‌خوانی.