معرفی و دانلود کتاب اگر می‌شد من را ببینی

معرفی کتاب اگر می‌شد من را ببینی

کتاب اگر می‌شد من را ببینی اثر آن لیانگ رمانی عاشقانه همراه با عناصر فانتزی است که داستانی درباره‌ی موضوعات اجتماعی و روانشناختی چون تضاد طبقاتی هویت و قدرت انتخاب برای نوجوانان می‌گوید؛ این کتاب که اولین رمان این نویسنده‌ی چینی-استرالیایی است، داستان دختری با توانایی‌های جادویی است که در برابر انتخاب‌های سخت قرار می‌گیرد.

درباره‌ی کتاب اگر می‌شد من را ببینی

آلیس سان، نوجوانی چینی-آمریکایی و دانش‌آموز یک مدرسه‌ی شبانه‌روزی ممتاز در پکن است که در میان همکلاسی‌هایش همیشه احساس نامرئی بودن می‌کند؛ چرا که در میان همکلاسی‌های ثروتمند، او تنها دانش‌آموز بورسیه‌ی مدرسه است. هنگامی که خانواده‌اش خبر می‌دهند که دیگر قادر به پرداخت هزینه‌های جانبی نیستند، آلیس باید یک تصمیم سخت بگیرد؛ یا مدرسه را ترک کند یا با استفاده از توانایی‌های خارق‌العاده‌ی خود، راهی تازه برای تأمین مخارجش پیدا کند.

کتاب اگر می‌شد من را ببینی (If You Could See the Sun) نوشته‌ی آن لیانگ (Ann Liang) داستانی عاشقانه و علمی-تخیلی برای نوجوانان است که قرار گرفتن در دوراهی انتخاب میان درست و نادرست را مطرح می‌کند.

دو راهی انتخاب در اگر می‌شد من را ببینی

آلیس که به طور ناگهانی توانایی خارق‌العاده‌ای را در خود یافته، با کمک همکلاسی‌اش، هنری لی، برنامه‌ای ابداع می‌کند تا از این قدرت درآمد کسب کند. او که می‌تواند نامرئی شود و به اسرار پنهان دیگران پی ببرد، در ازای دریافت مبلغی، اسرار رسواکننده‌ را افشا می‌‍کند. اما زمانی که افشای رسوایی‌های کوچک به جنایت‌های بزرگ تبدیل می‌شود، بار دیگر آلیس در برابر یک تصمیم مهم قرار می‌گیرد. آیا همه‌ی این‌ها ارزش از دست دادن وجدان یا حتی جانش را دارد.

طرح چالش‌های اخلاقی با عناصر فانتزی در اگر می‌شد من را ببینی

آن لیانگ انتخاب میان اخلاق و منفعت شخصی را محور داستان اگر می‌شد من را ببینی قرار داده است. او شخصیت اصلی داستان را با شرایطی مواجه می‌کند که باید با پیامدهای خواسته و ناخواسته‌ی تصمیمات خود روبه‌رو شود. نویسنده این موضوع را با عناصر فانتزی و رئالیسم جادویی آمیخته است. اما نامرئی شدن آلیس تنها به‌عنوان یک عنصر فانتزی در داستان عمل نمی‌کند؛ بلکه به‌عنوان نمادی برای احساسات واقعی و چالش‌های اجتماعی پیش روی او به‌کار می‌رود. این سبک به داستان این امکان را می‌دهد که هم به مسائل ملموس مانند نابرابری و فشارهای اجتماعی بپردازد و هم با استفاده از یک عنصر غیرطبیعی، معنای نگاه پنهان و دیده‌نشده را عمق ببخشد.

در مجموع، کتاب اگر می‌شد من را ببینی، به عنوان اولین رمان آن لیانگ موفقیت چشمگیری به دست آورده و در قالب داستانی جذاب و سرگرم‌کننده، موضوع تصمیم‌گیری و پیامدهای هر انتخاب را برای نوجوانان مطرح کرده است. نشر پرتقال این کتاب را در مجموعه‌ی چاباموچی با ترجمه‌ی زهرا توفیقی منتشر کرده است.

اگر دوست دارید یک کتاب داستانی با موضوع اجتماعی و اخلاقی و چاشنی تخیل به نوجوانان هدیه دهید، خرید کتاب اگر می‌شد من را ببینی چاپ نشر پرتقال گزینه‌ای ایده‌آل خواهد بود.

جوایز و افتخارات کتاب اگر می‌‌شد من را ببینی

• نامزد جایزه‌ی انتخاب گودریدز برای بهترین کتاب فانتزی و علمی-تخیلی نوجوان در سال 2022
• نامزد جایزه اورئالیس برای بهترین رمان نوجوانان در سال 2022
• نامزد جایزه‌ی صنعت کتاب استرالیا برای کتاب سال نوجوان در سال 2023
• پرفروش‌ترین کتاب الکترونیکی سایت آمازون در گروه داستان‌های آمریکایی- آسیایی و جزایر اقیانوس آرام برای نوجوانان
• از کتاب‌های منتخب انجمن کتابفروشان آمریکا (Indie Next Pick)
• برگزیده‌ی بهترین داستان انجمن خدمات کتابخانه‌ای آمریکا (YALSA) برای نوجوانان
• و...

نکوداشت‌های کتاب اگر می‌شد من را ببینی

• آن لیانگ تصویر روشنی ترسیم می‌کند از مبارزه برای امتیازات خاصی که ظاهراً به دیگران داده شده است. این کتاب بسیار ماهرانه مضامین طبقه‌گرایی و امتیاز را از طریق یک شخصیت اصلی دلسوز که گاهی اوقات به معنای واقعی کلمه نامرئی به نظر می‌رسد، بررسی می‌کند. (پابلیشرز ویکلی)
• این کتاب هوشمندانه، خنده‌دار، تأثیرگذار و فوق‌العاده سرگرم‌کننده است... این اولین اثر آن لیانگ، هر خواننده‌ای را که به دنبال یک داستان سرگرم‌کننده با چاشنی جادو است، راضی خواهد کرد. (بوک لیست)
• این کتاب، تفسیری بسیار سرگرم‌کننده و دلنشین از مسائل عمیق اجتماعی است و قرار است به اثری کلاسیک تبدیل شود. (شبکه رادیویی عمومی آمریکا NPR )

کتاب اگر می‌شد من را ببینی برای شما مناسب است اگر

• نوجوان هستید و به داستان‌هایی با موضوع هویت، تبعیض اجتماعی و رشد شخصی علاقه‌مندید.
• موضوعات اجتماعی با ترکیبی از عشق و تخیل برایتان جذابیت دارند.
• به ادبیات چین علاقه‌مندید و دوست دارید یکی از آثار خوب نویسندگان شرق دور را بخوانید.

در بخشی از کتاب اگر می‌شد من را ببینی می‌خوانیم

همین‌که پایم را می‌گذارم بیرون قطرات عرق روی ابرویم شکل می‌گیرند و سر می‌خورند پایین. بچه‌های کالیفرنیا همیشه از گرما می‌نالیدند، ولی تابستان‌های پکن بی‌رحمانه آدم را می‌پزند و معمولاً تنها راه تسکین سایه‌ی خال‌خال درختان ووتانگ است که در حاشیه‌ی خیابان‌ها کاشته‌اند.

الان هوا آن‌قدر داغ است که به‌زور نفس می‌کشم. شاید هم وحشت برم داشته.

مامان صدایم می‌زند: «هایزی، ما داریم می‌ریم.» کیسه‌های پلاستیکی بیرون‌بر رستوران روی آرنجش تاب می‌خورند و از همه‌چیز پرند؛ همه‌چیز یعنی واقعاً همه‌چیزی که از ناهار امروز باقی ماند؛ حتی استخوان‌های اردک را هم بسته‌بندی کرد.

برایش دست تکان می‌دهم. نفسم را می‌دهم بیرون. خودم را وادار می‌کنم که سر تکان بدهم و لبخند بزنم تا مامان حرف‌های همیشگی‌اش را دم‌ رفتن بزند: دیرتر از یازده نخواب که می‌میری، آب سرد نخور که می‌میری، توی راه مدرسه حواست به بچه‌آزارها باشه، زنجبیل بخور، زنجبیل زیاد بخور، یادت نره هر روز وضعیت آب‌وهوا رو چک کنی...

بعد همراه بابا می‌روند سمت نزدیک‌ترین ایستگاه مترو. قدوقواره‌ی کوچکش کنار هیبت بلندقد و چهارشانه‌ی بابا بلافاصله در جمعیت گم می‌شود و من تنها می‌مانم.

سنگینی ترسناکی کم‌کم ته گلویم را فشار می‌دهد.

نه. نباید گریه کنم. الان و اینجا نه. الان که باید بروم جشن جوایز نه... شاید این آخرین جشن جوایزی باشد که در عمرم در آن شرکت می‌کنم.

خودم را مجبور می‌کنم که راه بروم، روی محیط اطرافم و هرچیزی تمرکز کنم که ممکن است از سیاه‌چاله‌ی نگرانی‌هایی که درون سرم می‌چرخند نجاتم دهد.