کتاب من جسیکا چن نیستم اثر آن لیانگ از نشر پرتقال (نامزد جایزه گودریدز)

رازهای پنهان یک زندگی رویایی... کتاب من جسیکا چن نیستم یک رمان فانتزی جادویی به قلم آن لیانگ است که ماجرای یک آرزوی عجیب و جابه‌جایی دو زندگی را روایت می‌کند. در این داستان جادویی که نامزد جایزه‌ی گودریدز هم شده، قهرمان داستان با رازهایی روبه‌رو می‌شود که نگاهش را به موفقیت، خوشبختی و هویت خودش تغییر می‌دهند. یک رمان فانتزی نوجوان که در عین پرداختن به مفاهیمی مثل هویت، دوستی، عشق و پذیرش خود، خواننده را غافل‌گیر می‌کند.

درباره‌ی کتاب من جسیکا چن نیستم

آیا حاضرید به جای کسی زندگی کنید که همیشه به او غبطه می‌خوردید؟ حتی اگر برآورده شدن این آرزو به قیمت فراموش شدن خودتان و از دست دادن چیزهای دوست‌داشتنی زندگی‌تان باشد؟ جنا چن تمام عمرش با دخترعمویش جسیکا مقایسه شده است؛ دختری باهوش، زیبا و ثروتمند که همیشه محبوب دیگران بود و حالا با قبولی در دانشگاه هاروارد احساس شکست و ناکامی جنا را عمیق‌تر کرده است.

در کتاب من جسیکا چن نیستم این ماجرا ایده‌ی محوری آن لیانگ است؛ ایده‌ای که برای بسیاری ممکن است یادآور خاطرات آشنا و دردناکی باشد.

جنا نه‌تنها نتوانسته به هیچ یک از دانشگاه‌های معتبر آمریکا راه پیدا کند، بلکه احساس می‌کند توانایی برآورده کردن انتظارات پدر و مادرش را هم ندارد. اگرچه این دختر، هنرمند بااستعدادی است، اما در خانواده‌ای که تنها معیار موفقیت، نمره و قبولی در دانشگاه است، هنر چندان مایه‌ی افتخار نیست. شرایطی که باعث شده جنا به این نتیجه برسد که او هیچ وقت به اندازه‌ی کافی خوب نخواهد بود.

روایت آن لیانگ از وسوسه هویت دیگری

در رمان نوجوان من جسیکا چن نیستم یک آرزوی به ظاهر محال، زندگی جسیکا را زیر و رو می‌کند. «کاش جای جسیکا چن بودم» جمله‌ای بود که هیچ‌وقت از زبان جنا نمی‌افتاد، ولی او نمی‌دانست که این خیال‌پردازی صبح یک روز رنگ واقعیت به خود می‌گیرد و او در بدن دخترعمویش از خواب بیدار می‌شود. حالا او همان دختر محبوب و موفق است. اما‌ آیا زندگی جسیکا به اندازه‌ی ظاهر دلفریبش، جذاب و خواستنی است؟

آن لیانگ در این رمان فانتزی نوجوان قهرمان داستانش را وارد موقعیتی تازه می‌کند تا به تدریج به حقیقت‌هایی پی ببرد که بدون این اتفاق هرگز ممکن نبود به چنین آگاهی‌هایی دست پیدا کند. اتفاقی که اگرچه در دنیای واقعی رخ نخواهد داد، اما این تصویر داستانی آن‌چنان باورپذیر است که می‌تواند هر کسی را که آرزویی مثل جنی در سر می‌پروراند به خود بیاورد.

یک داستان جادویی پر از پرسش‌های مهم

کتاب من جسیکا چن نیستم نشر پرتقال که با تلاش نسرین باباپیر به فارسی ترجمه شده، رمانی جذاب است که رگه‌هایی از خیال‌پردازی‌های جادویی در آن تنیده شده است. جادویی که به سراغ یکی از آشناترین و در عین حال دردناک‌ترین تجربه‌های دوران نوجوانی می‌رود. نویسنده در این رمان از فشار رقابتی طاقت‌فرسا و انتظارات سنگینی می‌گوید که پشت چهره موفقیت پنهان شده‌اند.

از سوی دیگر ماجرای این رمان فانتزی نوجوان با فراموش شدن جنا پیچیده‌تر می‌شود و اینجاست که او با پرسشی دشوارتر رویارو می‌شود؛ ‌اینکه آیا رسیدن به زندگی رؤیایی‌اش ارزش از دست دادن تمام چیزهایی را دارد که او را به خودش تبدیل کرده‌اند؟ استعداد هنری، خانۀ کودکی، دوستی‌ها و حتی امید به اینکه آرون کای، پسری که هنوز گوشه‌ای از قلبش را به خود اختصاص داده، روزی دوستش داشته باشد.

پس اگر داستان‌هایی را دوست دارید که مرز میان خیال و واقعیت را محو می‌کنند و شما را به سفری پرماجرا برای کشف خود واقعی‌تان می‌برند، با خرید کتاب من جسیکا چن نیستم قدم به دنیای عجیب جنا بگذارید؛ جایی که تحقق بزرگ‌ترین آرزو، آغاز ترسناک‌ترین کابوس اوست!

کتاب من جسیکا چن نیستم برای شما مناسب است اگر

• نوجوان هستید و به رمان‌های فانتزی جادویی علاقه دارید.
• دلتان می‌خواهد یک داستان فانتزی عاشقانه بخوانید که مفاهیمی مثل هویت فردی، پذیرش خود و شناخت ارزش‌های شخصی در آن پررنگ‌اند.
• از روایت‌هایی درباره‌ی رقابت تحصیلی، دوستی، محبوبیت و چالش‌های زندگی در محیط‌های آموزشی لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب من جسیکا چن نیستم می‌خوانیم

با شنیدن صدا از جا می‌پرم و زانوهایم سست می‌شود. اولین فکری که به ذهنم می‌رسد این است که آن دانش‌آموز ناشناس من را پیدا کرده و همه‌چیز تمام شده است و حالا دیگر همه می‌فهمند که من یک متقلب هستم. اما وقتی برمی‌گردم، آرون را می‌بینم که متعجب، آن جا ایستاده است.

می‌گوید: «ببخشید، نمی‌خواستم بترسونمت.» هنوز صدای تپش قلبم را در گوشم می‌شنوم. با گلویی که انگار فشرده شده، می‌گویم: «من... نه. نترسیدم. فقط... غافلگیر شدم. آخه معمولاً کسی اینجا نیست.»

ادامه می‌دهد: «دنبال کتاب خاطراتِ یک پزشک می‌گشتم.» بعد نگاهی به کتاب‌های قطور روی زمین می‌اندازد. «تو داری دنبال... داستان‌های افسانه‌ای می‌گردی.» ابروهایش را بالا می‌برد و می‌گوید: «فکر نمی‌کردم به این چیزها علاقه داشته باشی.»

جا می‌خورم، دروغ سرهم می‌کنم و می‌گویم: «نه، ندارم. فقط... داشتم دنبال یه ایده می‌گشتم، برای پروژه‌ی بعدی ادبیات. فکر کردم شاید خوب باشه دیدگاه‌های... اممم... متفاوتی از رمان‌نویس‌های قرن نوزدهم رو پیدا کنم.»

می‌گوید: «آهان.» چشمانش چنان جدی است که نمی‌فهمم حرفم را باور کرده یا نه. «خب، اگه می‌خوای اون‌ها رو بخونی، بهتره الان بری و امانت بگیری. شاید اگه به کلر پیر بگی که چقدر به پروژه‌ی ادبیاتت اهمیت می‌دی، دیر رسیدنت رو ببخشه.» خیره به او نگاه می‌کنم.

«مناظره.» ابروهایش بالا می‌روند. «مگه موقع ناهار جلسه نداشتی؟ وقتی داشتم می‌اومدم، دیدم که دارن آماده می‌شن.»

درست است. مناظره. چون جسیکا علاوه بر درس‌های سخت، تقریباً در هر فعالیت فوق‌برنامه‌ای که می‌شود تصور کرد ثبت‌نام کرده است. شورای دانش‌آموزی. مجله‌ی مدرسه. مشاوره‌ی هم‌کلاسی‌ها. کلوپ ادبیات. مسابقات علمی. کمیته‌ی کتاب سال. انجمن چینی‌ها. و البته باشگاه بحث و مناظره که در هِیوِن‌وود رقابتی‌ترین و نخبه‌پسندترینِ آن‌هاست.

در دلم فحش می‌دهم. «البته... ممنون.» با لکنت به آرون می‌گویم: «باید برم... الان می‌رم. خوشحال شدم دیدمت... مثل همیشه.» خم می‌شوم و بی‌ثمر سعی می‌کنم همه‌ی کتاب‌ها را جمع کنم. صدای آرون از پشت سرم می‌آید: «کمک می‌خوای...» سریع می‌گویم: «نه.» و با چانه‌ام توده‌ی لرزانِ کتاب‌ها را نگه می‌دارم. «نه، مشکلی نیست. خوبم واقعاً. باز هم ممنون... کای آنران.»