کتاب آن سوی زندان

برای او که پس از سال‌ها بدون هیچ تغییری در جایگاه مالی و اجتماعی، از غرب به ژاپن برگشته و نمی‌خواهد با اجتماع ارتباط برقرار کند، اتاق کوچکش در خانه‌ی پدری تنها پناهگاه جهان برای پنهان شدن است. کتاب آن سوی زندان نوشته‌ی کافو ناگای داستانی کوتاه درباره‌ی پسری سی ساله است که پس از شش سال زندگی در غرب، به ژاپن بازگشته و نمی‌تواند با جامعه‌ی سنتی و خانواده‌ی کنترل‌گر خود رابطه‌ی خوبی برقرار کند. او می‌خواهد در تنهایی خود غوطه‌ور شود و به کشمکش‌های زندگی فکر نکند. این داستان کوتاه دارای زمینه‌های فلسفی است و به مخاطبان خود درباره‌ی جامعه‌ی سنتی ژاپن نیز اطلاعاتی ارائه می‌دهد.

کتاب آن سوی زندان

خانه‌ی پدری همانند گذشته است؛ خانه‌ای پشت زندان ایچیگایا؛ با این تفاوت که چند سال قبل، هنگامی که پسر شخصیت اصلی کتاب آن سوی زندان (Behind the prison) می‌خواست آدرس شهرش را بگوید به «جایی که گیاه آزالیا شکوفه می‌دهد.» اشاره می‌کرد، اما حالا با «خانه‌ای پشت زندان» محل زندگی خود را معرفی می‌کند. البته این موضوع به این معنا نیست که خانه‌ی پدری‌اش دلگیر و غمگین است، نه، بلکه این خانه تنها نقطه‌ای از جهان است که پسر، شخصیت اصلی داستان کوتاه آن سوی زندان نوشته‌ی کافو ناگای (Kafū Nagai)، در اتاق کوچک آنجا احساس می‌کند از گزند و خشونت جهان در امان است، اما نمی‌تواند با قوانین این خانه و کنترلگری پدر خود کنار بیاید.

پسر چند سال در کشورهای غربی زندگی کرده و در نهایت بدون مدرک دانشگاهی، بدون شغل و همانند روزی که ژاپن را ترک کرد، به وطن خود بازگشته است. او روحیه‌ای شاعرانه و لطیف دارد. صدای پرندگان، حرکت درختان و نور و رنگ‌ها تنها پدیده‌هایی هستند که در ابتدا برای او دلپذیرند، اما حتی باغ نیز پس از مدتی حس از خود بیگانگی را در وجود او تقویت می‌کند. این طبیعت نشانه‌ای از زوال را در خود جای داده است و زندگی ناامیدکننده را به یاد انسان می‌آورد.

داستان کوتاه آن سوی زندان ما را با شرایط جوان سی ساله که حس می‌کند هیچ دستاوردی ندارد و زندگی‌اش به بطالت می‌گذرد، آشنا می‌کند. او تمام روز را به طبیعت می‌نگرد و احساسات و دیدگاه‌های خود درباره‌ی دیده‌ها و شنیده‌هایش را بازگو می‌کند. کافو ناگای برخلاف بسیاری از نویسندگان که در داستان‌های خود یا طبیعت را در محوریت ماجرا قرار نمی‌دهند یا اگر به آن توجه کنند، میان وضعیت رو به زوال طبیعت و حس فقدان هویت فردی انسان، پیوندی برقرار نمی‌کنند، گویای ارتباط میان انسان و طبیعت است.

کتاب آن سوی زندان با ترجمه‌ی راضیه کریم‌پور در انتشارات دانش‌آفرین منتشر شده است.

کتاب آن سوی زندان برای شما مناسب است اگر

• از زندگی مدرن، شلوغ و شهری گریزانید و با طبیعت، آرامش و سکون اخوت بیشتری دارید، داستان آن سوی زندان موردپسند شما قرار می‌گیرد.
• از خواندن داستان‌های کوتاه ژاپنی که فرهنگ پدرسالار شرقی را نمایان می‌کند، لذت می‌برید.
• می‌خواهید از طریق داستانی کوتاه با پس‌زمینه‌های فلسفی با فردی از خودبیگانه و جامعه‌گریز مواجه شوید.

در بخشی از کتاب آن سوی زندان می‌خوانیم

آیا باید خبرنگار مجله شوم؟ نه، من به خاطر پیشرفت اجتماعی یا خوشبختی، خواب خود را به خطر نمی‌اندازم تا مطالب جالب برای مردم بنویسم. همچنین، برخلاف یکسری مجله‌نویسان، هیچ گونه علاقه‌ای نیز به زندگی هم‌نوع‌خوارانه و جفت‌گیری حیوانات ندارم.

آیا باید هنرمند شوم؟ نه، اینجا ژاپن است. غرب نیست. جامعه ژاپن به جای نیاز به هنر، آن را چیزی مزاحم می‌داند. دولت از طریق رعب و وحشت یک سیستم آموزشی ایجاد کرد. در این سیستم ما مجبور بودیم آواهای عجیب و غریبی را تولید کنیم که هیچکدام از مردم نژاد یاماتو تا به حال آن‌ها را نگفته بودند ت، و، د، ف و اگر نمی‌توانستی تلفظشان کنی، هیچ حقی نداشتی که در جامعه میجی وجود داشته باشی. دلیل عمده‌شان این بود که یک روز موشک زیر دریایی یا اسلحه اختراع کنیم، و قطعاً نه به خاطر اینکه بتوانیم اشعار ورلن یا مالارمه را بخوانیم و حتی بدتر، سرودهای «مارسیزییم» یا «انترناسیونال» با پیام انقلاب و صلح طلبی را حفظ کنیم.

آن دسته از ما که اشتیاق عمیقی داشتیم تا خودمان را وقف مُوْساها یا ونوس کنیم، باید قبل از اینکه چنگ موسیقی‌مان را در آغوش بگیریم، میهن خود را با تمام قوانین سرسختانه‌اش ترک کنیم. این کار، بیشترین نفع را برای ملت و خود هنر به همراه دارد.

نه، نه، حتی یک حرفه نیز باقی نمانده که بتواند مرا برای روزهای باقی‌مانده‌ای که دارم، زنده نگه دارد. آیا باید به عنوان ارابه‌کش در خیابان‌های شهر سرگردان باشم؟ نه، من برای چنین کاری احساس مسئولیت زیادی می‌کنم. آیا می‌توانم مسافرانم را بدون آسیب به مقصد برسانم و خواسته‌های این شغل را با خیال راحت برآورده کنم؟ و اگر خدمتکارِ برنج پز شوم چه؟