کتاب صوتی همشهری داستان شماره 100

کتاب صوتی همشهری داستان شماره 100، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه مهیج و غیرقابل پیش‌بینی ایرانی‌ست که مضامینی اجتماعی دربردارد و برای تمام سلیقه‌ها مناسب است.

اولین جمله‌ی داستان همشهری شماره 93 در متن سردبیر به قلم حمید اسلامی‌راد اینگونه نوشته شده است: ما در داستان زندگی می‌کنیم و شاید هم می‌توان گفت که داستان‌ها در دل زندگی‌ ما شکل می‌گیرند، یا اینکه داستان در ما زندگی می‌کند، اینگونه است که تمام متون مجله داستان همشهری گویی تکه‌ای از زندگی و لحظه‌های ناب فراموش شده ما هستند.

داستان همشهری روایت‌گر لحظاتی از زندگی است که احتمالا در دل روزمرگی ناپدید شده و در تلاش است آن را بازنمایی کند تا باشد که این لحظات همواره در کنارمان زندگی کنند و هیچ‌گاه از بین نروند.

حمید اسلامی‌راد در دیباچۀ صدمین شماره‌ی همشهری می‌نویسد:

«شاید شماره صفر در میان شماره‌های بی‌پایان جهان ما به چشم نیاید، اما شما بهتر می‌دانید که برخی شماره‌ها، نماد و نشانه‌اند. مانند صفر که برخی به شمارش نمی‌آورند و نماد هیچی و نیستی است یا یک که نماد یگانگی و بی‌همتایی است».

«آن یک به این صد رسیده است. و آن سال یکم به سال دهم. همچنان که ما شماره‌های خاص زندگی‌مان را جشن می‌گیریم، ما هم این شماره صد را جشن گرفته‌ایم: جشن واژه‌ها و روایت‌ها و داستان‌ها».

آوانامه به گونه‌ای ماهرانه و استاندارد مجله‌ی صوتی داستان همشهری را برای نخستین‌بار تولید و منتشر کرد. از این به بعد نه تنها دوستداران داستان همشهری با داستان‌هایش زندگی می‌کنند و با جان دل آن‌ها را لمس می‌کنند، بلکه شنوندگان نیز می‌توانند در یک کتاب صوتی گیرا و شنیدنی، ذهن و قلب خود را به داستان‌های آن بدهند. نسخه‌ی صوتی داستان همشهری سعی دارد با توجه به داستان‌ها و متون مختلف، فضا و احوالات داستان‌ها را روایت کند و لحظات را با بهترین شیوه‌ها برای صوتی کردن نسخه چاپی به تصویر بکشد و به گوش شنونده برساند و از چنگال تکرار و روزمرگی‌های زندگی بیرون بکشد. به این صورت است که لحظه‌ها و ثانیه‌ها را نیز می‌توان شنید.

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی همشهری داستان شماره 100 می‌شنویم:

- دستی به دیوار و نرده‌ها می‌گیرد و تلاش می‌کند تعادل خود را نگه دارد... مرد شیشه پنجره را پایین می‌آورد.
- بگو چه شد که هوای سفر کردی. خانه‌ات اینجا شد؟ صد بار گفته‌ای و همین یک بار فقط می‌خواهم که بشنوم.
- همیشه دور می‌شد که روزی برگردد. این بار دور می‌شد که دور بماند.